ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Αποδιώχνω τον ύπνο σα να ’ναι αρρώστια.
Χτίζω την αντίστασή μου
Τον αναβάλλω όσο μπορώ
Κάθε νύχτα, σα δρομέας

Που περικόπτει το χρόνο του.
Διατρέχω τις σελίδες των βιβλίων
Περπατώ μέσα από ταινίες
Γράφω σα να τρέχω κατοστάρι.

Είμαι της νύχτας πλάσμα
Βρίσκομαι εδώ για να εξαπατώ το χρόνο.
Μπορείτε να δείτε το χρόνο και την εξάντληση
Να πληρώνονται από το πρόσωπό μου.

Το καϋμένο μου πρόσωπο κουβαλά σακούλες
Σαν αποσκευές ζωής
Και ρυτίδες σα γραφές
Σε αρχαίο βιβλίο.

Σε πενήντα χρόνια
‘Υπνος μου θα ’ναι ο θάνατος
Θα φύγω όπως όλοι
Έχοντας, όμως, προηγουμένως παίξει

Όλα τα παιχνίδια και όλους τους ρόλους.

Ποὺ ἀκόμη καὶ νεκρός, ἔχει τὸ νοῦ του ἀνέπαφο!

Αὐτὸς ὁ ἦχος ἦλθε στὸ σκοτάδι

Πρῶτον χρὴ τὴν ὄδὸ τελέσαι

Πρὸς τὴν κόλαση

Καὶ πρὸς τὰ δώματα τῆς κόρης τῆς Κέριδος, Προσερπίνας

Μέσω ἀπειλητικοῦ σκότους, νὰ δεῖς τὸν Τειρεσία,

᾽Αόμματος ποὺ ἦταν, ἔνας ἴσκιος, ποὺ στὴν κόλαση εἶναι

Τόσο πλήρης γνώσης ποὺ σάρκινοι ἄνδρες γνωρίζουν λιγότερα ἀπ’ αὐτόν,

Πρὶν ἔλθης στῆς σῆς στράτας τὸ τέλος.

Γνώση ὁ ἴσκιος ἐνὸς ἴσκιου,

Μ’ ἀκόμη χρὴ στὸ κατόπι τῆς γνώσης πλεῖν

Γνωρίζοντας λιγότερα κι ἀπὸ θεριὰ ναρκωμένα phtheggometha

thasson

φθεγγώμεθα θᾶσσον

Οἱ μικροὶ φανοὶ πλανιοῦνται στὸν κόλπο

Καὶ τὰ νύχια τῆς θάλασσας τοὺς μαζεύουν.

Ο Ποσειδῶνας πίνει μετὰ τὴν μπουνάτσα.

Ταμούζ! Ταμούζ!!

Ένας δρυΐδης:

Καλώς ήρθες, Μάη!

Επιτέλους πάει

το κρύο και η παγωνιά.

Λιώσαν τα χιόνια,

κι ακούς στα κλώνια

τραγούδια εύθυμα ξανά.

Μόνο το χιόνι

στην κορφή δε λιώνει –

κι εμείς γοργά ας ανεβούμε,

αρχαία παράδοση τιμώντας,

τον θείο πατέρα μας υμνώντας:

τη φλόγα ν’ ανεβαίνει σαν θωρούμε,

και τη δική μας καρδιά θα υψώνει.

۩ – χρυσή εποχή

Λέω για όταν, απ’ την πολλή χαρά

ν’ αγαπηθούμε, πέφτουμε

κατάχαμα «ω! σάρκα ζωντανή

που θα χάσεις τη φωνή

στον θρήνο», λέω για όταν

εμπνευσμένοι, εμείς χτίζουμε το σενάριο

με σφυρί και καρφιά

και το απολίθωμα ενός αγγέλου ξεκολλά

τα φτερά απ’ τον ασβέστηστο ντουβάρι,

στο βάθος της σκηνής. λέω για όταν

αγκάλιαζα σε σένα όλη τη ζωή: τη δική σου

και τη δική μου, που έλαμπαν ενωμένες

από μια πανάρχαιη χαρά

τη νύχτα, που έπεφτε από δυτικά

πάνω στην ύπαιθρο. λέω για όταν

εσύ ξαναγινόσουνα παρθένα για μένα

με μια διάφανη αιμορραγία φωτός –ω!, πράγμα

ανοίκειο

πολύ οικείας φύσης– ω! ζωή

όλη ανέγγιχτη, όλη

άτακτη, προτού ο έρωτας

τα σαρώσει

όλα, όλα τα μετόπισθεν,

ολάκερη τηζωή

9.10.13

ΑΚΟΜΗ ΚΙ Ο ΤΣΑΤΤΕΡΤΟΝ ΠΗΡΕ ΠΟΝΤΙΚΟΦΑΡΜΑΚΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΣΤΗΝ ΗΣΥΧΙΑ ΜΑΣ

ο παλιός μπήτνικ ποιητής μού ξανάρθε
κουβαλώντας τις ζωγραφιές και τα ποιήματά του
μέσα σε μια χάρτινη σάκα.
είχε πάει στον ιππόδρομο και είχε χαθεί.

“έψαχνα να σε βρω”, είπε.
“ήμουν στη λέσχη”, τού απάντησα.
“και τί στον κόρακα έκανες εσύ στη λέσχη; ” ρώτησε.
“η αίθουσα κλιματίζεται. δε μ’ αρέσει
να ιδρώνει ο κώλος μου”, τού είπα.

άνοιξα μερικές μπίρες
ενώ περιμέναμε να παγώσει το κρασί.
ήταν καλύτερος από τους περισσότερους
αλλά μιλούσε στ’ αλήθεια πολύ ΔΥΝΑΤΑ.

“θεέ μου, αγαπούλα, χαμήλωσε λίγο
τη φωνή σου”, τού ζήτησα.

ήταν από το Μπρούκλιν
και ήταν πολύ καλός στο να εκφράζει
καταστάσεις που δεν του ταίριαζαν.

“γράφεις συνέχεια τα ίδια
που έγραφες παλιά”, μού είπε,
“αρχίζεις όμως και γίνεσαι μαλθακός”.

“σκέφτομαι ότι ίσως θα μπορούσα
να την κοπανήσω από δω πέρα”, τού είπα.
“και σκέφτομαι να μετακομίσω στο Μαλιμπού”.
“ρε άνθρωπε”, είπε,
“σε ξέρω καλά από την εποχή εκείνη
όταν ζούσες σ’ ένα δωμάτιο σαν τρύπα
και μιλούσες με τους αρουραίους και τις κατσαρίδες
που σε κοίταζαν ν’ αυνανίζεσαι. τότε
έγραφες σπουδαία πράγματα…”.
“σ’ ευχαριστώ, δικέ μου”, απάντησα.