So möchte ich leben mit dem Wenigen

ein Pausenbrot aus zwei Wörtern verzehren,

als Kopfkissen

Bücher vergangener Dichter haben,

Kaffee

mit meinem kompletten Papadiamanti trinken.

Zuflucht dem verprügelten Hund gewähren

den man Güte nennt.

steht vorrätig mein Krug mit frischem Wasser

vor der Tür.

Für jeden der mich lieben wird

habe ich ein Stück Brot mit Zucker,

ein Fächer mit all meinen Farben

und einen Sonnenschein im Wohnzimmer.

Ο Ντύλαν Τόμας (ή Ντάλαν Τόμας, αφού έτσι προφέρεται στα κελτικά το μικρό όνομα Dylan: «θαλασσογέννητος») γεννήθηκε στο Σουώνση της Ουαλίας τον Οκτώβριο του 1914. Πέθανε μόλις 38 χρόνια αργότερα, τον Νοέμβρη του 1953, σ’ ένα νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όχι όμως χωρίς να έχει θεμελιώσει προηγουμένως τη φήμη του ως ενός εκ των εξοχότερων ποιητών του 20ού αιώνα. Η βιλανέλα “Do not go gentle into that good night”, ανήκει στα διασημότερα ποιήματα του καιρού μας και έχει μεταφραστεί πολλές φορές στα ελληνικά. Η απόδοση που ακολουθεί τηρεί πιστά τους κανόνες του είδους: 19 στίχοι μοιρασμένοι σε έξι τρίστιχες στροφές και μια μονόστιχη, που σ’ όλους ακούγονται δύο, οι ίδιες πάντα, ρίμες. Άλλο γνώρισμα της βιλανέλας είναι οι δύο επωδικοί στίχοι (ρεφραίν) που εναλλάσσονται στο πέρας κάθε στροφής ενώ ο ένας απ’ αυτούς απαντά και στην αρχή του ποιήματος.

– Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση – Δίγλωσση ανθολογία /

Griechische Lyrik der Gegenwart – Zweisprachige Anthologie

Σούνιο
[Sunion]

Στη γύμνια του φωτός (εξωτερικού και εσωτερικού)
Στη γύμνια του ανέμου (που γύρω απ’ τον εαυτό του τυλίγεται)
Στη γύμνια τη θαλασσινή (που την διπλασιάζει τ’ αλάτι)

Ένας-ένας ονομάζονται του Σουνίου οι κίονες

***

Σίβυλλες
[Sibilas]

Οι Σίβυλλες κλεισμένες σε σπηλιές ερμητικές
ανέραστες ολότελα και τυφλές.
Την αδειοσύνη θρέφουνε σαν να ’τανε πυρά
την ώρα που η σκιά μέρα και νύχτα χωνεύει
μες στο ίδιο φως από άσαρκη φρίκη.

Φέρτε δω έξω την πάχνη την τερατική
από νύχτες εσωτερικές, τον ίδρο
των δυνάμεων που μονάχες τους μανιάζουν
όταν οι λέξεις στους τοίχους χτυπούνε
σε τυφλές πτήσεις πουλιών παγιδευμένων,
και με δριμύτητα ο τρόμος του να ’χεις φτερά
σκούζει σαν το ρολόι μέσα στο κενό.

Από τη συλλογή Mala kruna (Manni, 2007)

Η συλλογή Mala kruna, [μικρό αγκάθινο στεφάνι], συγκεντρώνει στίχους που είναι δομημένοι γύρω από την ιδέα του ταξιδιού του τρένου της ίδιας της ύπαρξής μας, που χαρακτηρίζεται από προοδευτικές απώλειες και εγκαταλείψεις, στις τρεις ηλικίες της ζωής.

στον ορίζοντα μια διαφορετική θάλασσα

σταμάτησε το αίμα κάτω από τα νύχια·

μαύρη μητέρα στο νησί

ήρθε πλάι σου και σου μίλησε για τον άνεμο,

μια κακοκαιρία που δεν επέτρεπε

στις βάρκες να φύγουν·

και μετά κοίταξε ένα σημείο στον τοίχο

στο δρόμου άρχιζε μια γιορτή

mala kruna, είπε

μικρό αγκάθινο στεφάνι.