Το ισπανικό κείμενο και η φωνή του ποιητή εδώ: http://www.palabravirtual.com/index.php?ir=ver_voz1.php&wid=318&p=Jos%E9%20Hierro&t=R%E9quiem&o=Jos%E9%20Hierro

Ο Μανουέλ ντελ Ρίο, καταγωγή:
Ισπανία, απεβίωσε το Σάββατο
11 Μαϊου , συνεπεία ενός
δυστυχήματος. Η σορρός του
κείται στο D´Agostino
Funeral Home. Haskell. New Jersey.
Θα γίνει ασματική λειτουργία
στις 9,30, στο St. Francis.

Είναι μια ιστορία που αρχίζει
με ήλιο και πέτρα, και που τελειώνει
σ’ ενα τραπέζι, στο D´Agostino,
με λουλούδια και κεριά ηλεκτρικά.
Είναι μια ιστορία που αρχίζει
σε μιαν ακτή του Ατλαντικού.
Συνεχίζεται σε μια καμπίνα
τρίτης, πάνω στα κύματα
-πάνω στα σύννεφα- στις βυθισμένες
γαίες κατά τον Πλάτωνα.
Και βρίσκει στην Αμερική το τέλος της
μ’ ένα γερανό, μια κλινική,
μ’ ένα αγγελτήριο μια λειτουργία
ασματική στην εκκλησία St. Francis.

ΕΡΑΣΤΗΣ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΣ ΕΧΕΙ ΛΑΒΕΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΟΥ, ΚΙ ΩΣΤΟΣΟ ΕΠΙΜΕΝΕΙ Νʼ ΑΓΑΠΑ

Τί ράθυμα ποδάρια! Και τί βήμα αργό! Αχ, πόση
μου φέρνει μαύρη βλάβη ο Θάνατος – ποτέ δε σώνει!
Ο δρόμος μου στο οικείο ψέμα μέσα μεγαλώνει·
με μένα σκανδαλίζονται όλοι οπού ʼχει χαντακώσει!

Τα μάτια μου άγνοια φανερώνουν – τόση και άλλη τόση:
παραπλανούν τις αυταπάτες που με κάνουν σκόνη
και κρύβουνε τα χρόνια που αγόγγυστα σηκώνει
η ράχη μου, κρατώντας τις αισθήσεις μου εν υπνώσει.

Στον κόσμο αφίχθηκα, της μάνας μου έχοντας αφήσει
τη φυλακή· μα ιδού, στο μνήμα από έρωτα σιμώνω:
οι φλόγες του μες στην κοιλιά τους μʼ έχουν φυλακίσει.

Στα χρονικά όρια, που μου βάζει ο Θάνατος, θα λυώνω
φλεγόμενος: το πιο μικρό τρανό θε νʼ αβγατίσει,
κι εγώ για πάντα θα πεθαίνω στης φωτιάς τον πόνο.

ΜΠΡΟΣΤΑ Σ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟ ΑΛΜΠΟΥΜ

Γυρίζεις πάντοτε, μελαγχολία,
Ώ, γλυκύτητα της μοναχικής ψυχής.
Διάπυρη οδεύει προς το τέλος της η χρυσαφένια μέρα .

Με ταπεινότητα λυγίζει στον πόνο ο υπομονετικός,
Βγάζοντας ήχους αρμονίας και τρυφερής παραφροσύνης
Κοίτα! Σκοτεινιάζει κιόλας

Ξαναγυρίζει η νύχτα και κάτι θνητό παραπονιέται
Και κάποιο άλλο πάσχει μαζί του
Τρέμοντας κάτω από τα φθινοπωρινά αστέρια
Το κεφάλι σκύβει βαθύτερα χρόνο με το χρόνο.

ΑΣΜΑ ΤΩΝ ΩΡΩΝ

Με σκοτεινά βλέμματα κοιτάζονται οι εραστές
Οι ξανθοί, οι αστραφτεροί. Μέσα σε αλύγιστο σκοτάδι,
Αδύναμα από τον πόθο αγκαλιάζονται τα μπράτσα.

Πορφυρό συντρίφτηκε το στόμα των ευλογημένων. Τα
Στρογγυλά μάτια
Αντανακλούν το σκούρο χρυσάφι του ανοιξιάτικου
Δειλινού,
Την εσχατιά και την μαυρίλα του δάσους, φόβους εσπερινούς
Στο πράσινο,
Ίσως ένα ανομολόγητο πέταγμα πουλιών, το μονοπάτι
ενός αγέννητου μέσα από σκοτεινά χωριά προς καλοκαίρια μοναχικά.
Και από ξέθωρη γαλανότητα, ξέπνοο προβάλλει πότε-πότε ένα σώμα.

Το κίτρινο σιτάρι θροίζει ανάλαφρα στο χωράφι.
Σκληρή είναι η ζωή και ατσάλινο δρεπάνι
Κραδαίνει ο γεωργός,
Μεγάλα δοκάρια συνταιριάζει ο μαραγκός.

Το φθινόπωρο βάφονται πορφυρές οι φυλλωσιές· το
Μοναστικό πνεύμα
Περιδιαβαίνει ημέρες ιλαρές· το σταφύλι ωριμάζει
Και γιορτινός άνεμος φυσάει στις αυλές.
Γλυκύτερα ευωδιάζουν οι κιτρινισμένοι καρποί· σιγανό είναι το γέλιο
Του μακάριου, μουσική και χορός
Στα σκιερά καπηλειά·
Βήμα και σιωπή του πεθαμένου αγοριού στου κήπου το θαμπόφωτο.

Charles Baudelaire
Ο Θάνατος των Εραστών

Θα ʽχουμε κλίνες, με μια απαλή ευωδία

Βαθιά ανάκλιντρα όπως στους τάφους

Και παράξενα λουλούδια πάνω στα ράφια

Ανθισμένα για μας, κάτω απʼ ουρανούς πιο ωραίους

Καθώς θα στερεύουν οι τελευταίοι μας πόθοι

Θα ʽναι οι καρδιές μας δύο αχανείς λαμπάδες

που αντανακλούν τη διπλή τους λάμψη

πάνω στα δυο πνεύματά μας, τούτοι οι δίδυμοι καθρέπτες

Κάποιο δειλινό φτιαγμένο σε μυστήριο ρόδινο και γαλανό

Θʼ ανταλλάξουμε μοναδικό έναν κεραυνό

ανυπόφορο αντίο, τι μακρόσυρτος λυγμός

Και αργότερα ένας Άγγελος, μισανοίγοντας τις πόρτες

Θα έρθει ανασταίνοντας, πιστός και χαρούμενος

Τους θολούς καθρέπτες, και τις σβησμένες φλόγες

Paul Verlaine
Φεγγαρόφωτο

Είναι η ψυχή σας ένα θεσπέσιο τοπίο

όπου συρρέουν μασκοφόροι μαγευτικοί

παίζοντας τον αυλό, χορεύοντας, κι ίσως σχεδόν

θλιμμένοι κάτω απʼ τις εξαίσιες φορεσιές τους

Σύσσωμοι όλοι τραγουδούν σε κλίμακες οδύνης

για νικηφόρους έρωτες και ανθοστόλιστους βίους

ίσως να μην πιστεύουν μέσα στην ευτυχία τους

και οι φωνές τους μπλέκονται στο φεγγαρόφωτο

Ω, γαλήνιο φως του φεγγαριού πανέμορφο όμως και τόσο μελαγχολικό

που δίνεις στα πουλιά τη δύναμη να ονειρευτούν μέσα στα δέντρα

και κάνεις τις πηγές με όλο λυγμούς να κλαίνε εκστατικές

εκείνες τις πελώριες πηγές ανάμεσα απʼ τα αγάλματα.

Cho Byung–Hwa (1921–2003)

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ

Το κοχύλι είναι μόνο
πλάϊ στη θάλασσα.

Σαν νιώσει απεγνωσμένο
με μάταιες ελπίδες,
το κοχύλι κρυφά
νοσταλγεί το βυθό.

Καθώς οι εποχές παρέρχονται,
τα όνειρα του κοχυλιού
σκληραίνουν από την αρμύρα.

Πάνω στην παραλία,
το κοχύλι είναι μόνο
όλη τη μέρα, όλη τη νύχτα.

Choi Yearn–hong

ΤΟ ΟΝΟΜΑ

Κοιτάζω
το όνομά μου, σιωπηλά.
Βλέπω τον κύρη μου σε νεαρή ηλικία,
πού ʼθελε ο γιος του ποιητής να γίνει.

Όποτε γράφω
ένα ποίημα καλό,
βλέπω μπροστά μου τον πατέρα ζωντανό
την πόρτα μου να μου χτυπάει.

Μπροστά στον κύρη μου αυτόν
πού ʼθελε ως επιτύμβιο:
«Πατέρας ήμουν, Ποιητή»,
νιώθω ντροπή ακόμη.