Θάνατος
(Death)

Ούτε ελπίδα, ούτε τρόμος
Βρίσκεται στο ζώο που πεθαίνει
Ο άνθρωπος το τέλος περιμένει
Ελπίζοντας και τρέμοντας όμως
Ξεψύχησε πάρα πολλές φορές
Και άλλες τόσες αναστήθηκε
Ο σπουδαίος που αναμετρήθηκε
Με δόλοφόνους και ληστές
Περιγελάει και χλευάζει
Της αναπνοής τη διαδοχή
Ξέρει το θάνατο απʼ την αρχή
Το θάνατο ο άνθρωπος κατασκευάζε

Οι Μελετητές
(The Scholars)

Φαλακρά κεφάλια που τις αμαρτίες τους λησμονούν
Παλιά, σοφά και σεβαστά κεφάλια φαλακρά
Να διορθώσουν τους στίχους ματαιοπονούν
Που κάποιοι νέοι άνδρες γράψανε πικρά
Ριμάροντας για την αγάπη ξάγρυπνοι σε κρεβάτια
Για να κολακέψουν τις Ομορφιάς τα ωραία μάτια

Όλοι βήχουν μελάνι κι άδικα τριγυρίζουν
Και το χαλί κάτω απʼ τα πόδια τους υποφέρει
Όλοι νομίζουν ό,τι άλλοι άνθρωποι νομίζουν
Και ξέρουν αυτόν που ο γείτονας τους ξέρει
Κι όμως, Ω Θέε, τι θα έλεγαν πάλι
Αν ο Κάτουλός τους είχε αυτό το χάλι;

`

Ι

Θεέ αχόρταγε ο την αγρυπνία μου τρέφων·

Θεέ διψασμένε που την αιώνια δίψα ανανεώνεις στα δικά μου

δάκρυα,

Θεέ κενέ που το στήθος μού τύπτεις με γροθιά πέτρα, με γροθιά

καπνό,

Θεέ που με ερημώνεις,

Θεέ έρημε, βράχε που βαπτίζεις την ικεσία μου,

Θεέ που μέσα στη σιωπή του ανθρώπου που ρωτάει εσύ απαντάς

με σιωπή ακόμα μεγαλύτερη,

Θεέ κούφιε, Θεέ του τίποτα, Θεέ μου:

αίμα, το αίμα σου, το αίμα, μου δείχνει εμένα τον δρόμο.

Το αίμα της γης,

αυτό των ζώων και των φυτών των υπναλέων,

των ορυκτών το απολιθωμένο αίμα

και εκείνο της φωτιάς που κοιμάται μες στο χώμα,

το αίμα σου,

το αίμα του φρενήρους οίνου που τραγουδάει την άνοιξη,

Θεέ κομψέ, λυγερέ και ηλιακέ,

Θεέ της αναστάσεως,

αστέρι εσύ τραυματικό,

ο άγρυπνος αυλός που υψώνει τη γλυκιά του φλόγα ανάμεσα

στους ίσκιους τους πεσμένους,

ω Θεέ που προσκαλείς στις εορτές γυναίκες αναφανδόν

παραληρούσες

και τις πλανητικές κοιλιές και τους άγριους γλουτούς τους

θέτεις σε τροχιά,

τα στήθη τους τα ηλεκτρικά και ακίνητα,

να τραβερσώνουν το παράφορο και γυμνωμένο σύμπαν

και τη διψαλέα επέκταση της νύχτας που έχει πέσει κατακόρυφα

και είναι σωριασμένη.

Διαβάστε περισσότερα

`

Πρώτη Ανάμνηση

Καιρό πριν, είχα πληγωθεί.
Ζούσα
για να μ’ εκδικηθώ
ενάντια στον πατέρα μου, όχι
γι’ αυτό που ήταν–
γι’ αυτό που ήμουνα εγώ: απ’ το ξεκίνημα,
στα παιδικά μου χρόνια, νόμιζα
πως πόνος σήμαινε
ότι δεν είχ’ αγαπηθεί.
Σήμαινε ότ’ είχα αγαπήσει.

*

First Memory

Long ago, I was wounded. I lived
to revenge myself
against my father, not
for what he was—
for what I was: from the beginning of time,
in childhood, I thought
that pain meant
I was loved.
It meant I loved.

(από τη συλλογή “Ararat”, 1990)

Aυτό το πρωί
Ήταν κυνηγημένο

Κρύφτηκε
Μέσα στη βροχή.

………………….

Το πρωί

Όλη η μουσική
Των βουβών θάμνων.

…………………

Ξέρω να μιλώ
Στʼ αηδόνι.

Η απόδειξη:
Μου απαντά

Και το τραγούδι του
Μπαίνει μες στο βασίλειό μου.

Ταΐζει τη σιωπή.

………………………

Αυτή έχει τη φωνή
Των πουλιών

Όταν η άνοιξη
Τα συντηρεί.

…………………………..

Για να ταξιδέψεις
Δε χρειάζεται να κινηθείς,

Κοίταζε κοντά και μακριά
Μέσα στο πρωί.

`

Σχετικά με τη φωτογραφία: Όταν του ζητήθηκε φωτογραφία συνοδευτική των ποιημάτων του για τη δημοσίευσή τους στο περιοδικό Poetry Magazine, ο Yvor Winters, αντί για τη δική του, έστειλε αυτή του Έρντεϊλ Τεριέ του, που κατά την άποψή του “ήταν υψηλότερο έργο τέχνης” από τα περισσότερα ποιήματα που δημοσιεύονταν εκεί. Πηγή ΕΔΩ

`

Η Εύθραυστη Εποχή

Φθίνει η αύρα του καλοκαιριού,
Ο αέρας κρυώνει συνεχώς.

Κάποιος βαδίζει μοναχός
Και τρίβει τα δικά του χέρια.

Οι λιποθυμισμένες λεύκες
Ξεψυχάνε στον αέρα.
Το πρωινό
Είναι πάγος στους δρόμους.

Αυτό το τέλος της χρονιάς
Είναι τελείωμα δαντέλλας
από φύλλο περσινό
Που ξεπροβάλλει στη σιωπή.

Ο αέρας υποκλίνεται στο κρύο.