`

ΤΟ ΚΡΑΣΙ

Λέω να φτιάξω εκείνο το κρασί.
Λέω να φτιάξω εκείνο το κρασί, όπως το ʼφτιαχνες
πατέρα, κάθε χρόνο
τώρα που πήρα να γερνώ πολύ μου λείπει
η γεύση του, η μυρουδιά του αξέχαστη, το ρουμπινί του
χρώμα, εκείνη η απογείωση

πρέπει να πάω στον ίδιο τόπο
στον ίδιο τόπο να φυτέψω αμπέλι
τις ποικιλίες τις θυμάμαι, πέφτει
το βάρος σε μαυρούδι και φιλέρι
τα κλήματα κοντά, χωρίς νερό
και θα ρωτήσω λεπτομέρειες τους παλιότερους

λέω να φτιάξω εκείνο το κρασί
νύχτες και νύχτες να περνώ, χειμώνες
πίνοντάς το
ολόιδιο, δεν το βρίσκω πουθενά
πολύ μου λείπει
ολόιδιο, θα το πετύχω, ας χρειαστεί
πολύ να κουραστώ, πολύ να ψάξω
ολόιδια να μεθώ μʼ εκείνο το κρασί˙ όμως αλήθεια

αλήθεια πως φοβάμαι, δε θα το πετύχω
αλήθεια πως φοβάμαι, όλα τα βρίσκεις
όλα τα βρίσκεις, τρόπους, ποικιλίες, μα δε γυρνάς
ποτέ σου δε γυρνάς στα δεκαεφτά σου
χρόνια, ίδιο δε θα ʼναι
ίδιο δε θα ʼναι το κρασί κι ας παιδευτώ

ίδιο δε θα ʼναι, χάθηκε
χάθηκε οριστικά, πολύ μου λείπει
χάθηκε εκείνο το κρασί, πριν πόσα χρόνια
χάθηκε εκείνο το κρασί, ποτέ
δε θα το βρω, η γεύση του
η μυρουδιά του αξέχαστη, το ρουμπινί του
χρώμα, εκείνη η απογείωση.

`

Χειμωνιάτικο φεγγάρι

Χειμωνιάτικο φεγγάρι που από το ρόδι
μέσα απʼ του σπιτιού τα τζάμια τρυπώνει αργά
στους ύπνους μου τους βιαστικούς σαν τον κλέφτη
πάντα κυνηγημένος κι έτοιμος πάντα να το σκάσει.
Σαν πέπλο δακρύων σε θαμπώνει
και σύντομα θα σημάνει η ώρα…
Μακριά
πέρα από τις όχθες μας, πέρα από τις ισχνές
εποχές που με κίνηση παλίρροιας
καταπονώντας μας θανάσιμα μας εξυψώνουν
και μας ταπεινώνουν, ύστερα θα λάμπεις ολόχαρο
εσύ, χρυσαφένια επιγραφή στο τελευταίο πανδοχείο
λάμπα πάνω στο ανέγγιχτο τραπέζι
που στο φέγγος της τα πρόσωπα σε κύκλο
θα ξαναδώ ένα προς ένα καθώς ένας στρόβιλος
κενός κι ανήλεος με καταπίνει.

`

***

Με κατεβασμένη αυλαία

Όταν σε αγαπούσα ονειρευόμουν τα όνειρά σου.
Κοιτούσα τα υπνωμένα βλέφαρα,
τις βλεφαρίδες μʼ ένα ελαφρύ πετάρισμα.
Καμιά φορά
είναι με κατεβασμένη αυλαία που ξετυλίγεται
με ηθοποιούς πρωτάκουστους και φωταψίες
– το θάμα.

`

DRAWING

If you look at me
I cross deep waters
I wipe the sun with my shirt
I shout: “I’m not alone.”
Then the hand resembles a bough
not as an offering to desires
but to show the way
into the green soul of the woods.
Then I draw your heart
as it releases all the falcons.

If you were a mountain I would traverse you
I would drink water from your springs.
But you are a country
that I know and forget
that alters with remembrance.

`
Lʼanno nuovo
Indovinami, indovino,
tu che leggi nel destino:
lʼanno nuovo come sarà?
Bello, brutto o metà e metà?
Trovo stampato nei miei libroni
che avrà di certo quattro stagioni,
dodici mesi, ciascuno al suo posto,
un carnevale e un ferragosto,
e il giorno dopo il lunedì
sarà sempre un martedì.
Di più per ora scritto non trovo
nel destino dellʼanno nuovo:
per il resto anche questʼanno
sarà come gli uomini lo faranno.

`

*

Ο νέος χρόνος
Εσύ που διαβάζεις τη μοίρα,
Για μάντεψέ μου, κυρ μάντη μου,
Πώς θα ʼναι, άραγε, ο νέος χρόνος;
Όμορφος, άσχημος ή έτσι κι έτσι;
Βρίσκω τυπωμένο μες στα κιτάπια μου
πως θα ʼχει σίγουρα τέσσερις εποχές,
δώδεκα μήνες, καθένας στη θέση του,
ένα καρναβάλι κι έναν Δεκαπενταύγουστο
κι η μέρα μετά τη Δευτέρα
θα ʼναι πάντα μια Τρίτη.
Τίποτʼ άλλο για την ώρα δεν βλέπω γω γραμμένο
στη μοίρα του νέου χρόνου·
κι όσο για τα υπόλοιπα,
αυτός ο χρόνος θα ʼναι
όπως οι άνθρωποι θα τονε κάνουν.

μτφρ. Μιχάλης Σερέπετσης

`

Το Α\’ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ
`

Σε κάθε ριπή του ανέμου
η πεταλούδα αλλάζει θέση
στην ιτιά.

*
Οι άνθρωποι του αιώνα
δεν κοιτάζουν τα άνθη
της καστανιάς στη στέγη.
*
Αύρα λεπτή
μόλις που κινεί
τη σκιά της γλυσίνας
*

*
Βρίσκομαι στο Κυότο
όταν ο κούκος λαλεί
ονειρευόμενος το Κυότο.

*
Από τι δέντρο ανθισμένο
δεν ξέρω
αλλά τι άρωμα!

*
Ο ήχος κάποιου
φυσώντας τη μύτη
ανθισμένη δαμασκηνιά.

*
Μην αμφιβάλλεις
και η παλίρροια έχει άνθη
ανοιξιάτικε όρμε.

*
Είμαι μόνο ένας άντρας
τρώγοντας τη σούπα του
μπρος στο άνθος της ιπομαίας.