`

La pace
La pace che sgorga dal cuore
e a volte diventa sangue,
il tuo amore
che a volte mi tocca
e poi diventa tragedia
la morte qui sulle mie spalle,
come un bambino pieno di fame
che chiede luce e cammina.
Far camminare un bimbo è cosa semplice,
tremendo è portare gli uomini
verso la pace,
essi accontentano la morte
per ogni dove,
come fosse una bocca da sfamare.
Ma tu maestro che ascolti
i palpiti di tanti soldati,
sai che le bocche della morte
sono di cartapesta,
più sinuosi dei dolci
le labbra intoccabili
della donna che t’ama.

`

Η ειρήνη
Η ειρήνη, που αναβλύζει απʼ την καρδιά,
και κάποιες φορές γίνεται αίμα
η αγάπη σου,
που κάποιες φορές μʼ αγγίζει
και μετά γίνεται τραγωδία.
Ο θάνατος εδώ πάνω στους ώμους μου
σαν ένα πεινασμένο παιδί
που αναζητά φως και περπατά.
Να μάθεις ένα παιδί να περπατά είναι απλό,
να οδηγήσεις τους ανθρώπους
προς την ειρήνη είναι τρομερό,
αυτοί ικανοποιούν το θάνατο
με κάθε τρόπο
σαν ένα στόμα που πρέπει να τραφεί.
Μα εσύ, δάσκαλε, που ακούς
τα καρδιοχτύπια τόσων στρατιωτών,
ξέρεις ότι τα στόματα του θανάτου
είναι χάρτινα
πιο σαρκώδη απʼ τα γλυκά
ανέγγιχτα χείλη
της γυναίκας που σʼ αγαπά.

μτφρ. Γιώργος Γκιώνης

`

ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΜΗ ΚΟΡΕΣΘΕΙΣΑ /
SED NON SATIATA

Ιδιότροπη θεότητα, σαν νύχτα μαύρη της Ινδίας,
με αρώματα από της αβάνας και του μόσχου το χαρμάνι,
δημιούργημα στοιχειού, και Φάουστ της σαβάνας με καφτάνι,
και στρίγκλα με γλουτούς εβένινους, και κόρη της μαγείας,

απʼ τις μαλαγουζιές κι απʼ το όπιο κι από τους οίνους Βουργουνδίας
το νέκταρ προτιμώ του στόματός σου: του έρωτα το χάνι.
Και σαν σʼ εσένα οι πόθοι μου να ρθούν κινούνε καραβάνι,
τα μάτια σου είναι η στέρνα η ξεδιψάστρα της φριχτής μου ανίας.

Απʼ τα μεγάλα μαύρα μάτια, τους φεγγίτες της ψυχής σου,
πιο λίγη, ω δαίμονα, τη φλόγα χύνε πάνω μου – μα, ω, χύσου!
Δεν είμαι ο Στύγας ο αείρροος, εννιά φορές να σʼ αγκαλιάσω,

αλίμονο!, και δεν μπορώ, όχι!, Μέγαιρά μου λιμπερτίνα,
σε απελπισία να σε φέρω, αφού πριν το ηθικό σου σπάσω,
στη γέενα της κλίνης σου μετά να γίνεις Προσπερίνα!

από την ποιητική συλλογή «Εγώ και η Λουκία»

Το αυτό επιθυμώ και διʼ υμάς

Είχα μια θλίψη που με κρατούσε μακριά από την πόρτα
έχασαν τη σειρά άφιξης οι στοιβαγμένες επιστολές

– «εγώ είμαι καλά, το αυτό επιθυμώ και διʼ υμάς» –

σαν ρούχο στενό, εγώ ξεντύθηκα την αγάπη,
σαν πένθος που η προθεσμία του έχει λήξει, μες στην καρδιά
υπήρχε ένα ψεγάδι στην προφορά και το βαθύ μπλε της Προύσας

τώρα αλείφω τα πάντα με αμάραντο μαλάζοντας
τα πλευρά μου και ζηλεύω τους σκύλους, τα χρόνια τους
τα κακομετρημένα.

`

Ho sceso, dandoti il braccio, almeno un milione di scale
Ho sceso, dandoti il braccio, almeno un milione di scale
e ora che non ci sei è il vuoto ad ogni gradino.
Anche così è stato breve il nostro lungo viaggio.
Il mio dura tuttora, né più mi occorrono
le coincidenze, le prenotazioni,
le trappole, gli scorni di chi crede
che la realtà sia quella che si vede.
Ho sceso milioni di scale dandoti il braccio
non già perché con quattrʼocchi forse si vede di più.
Con te le ho scese perché sapevo che di noi due
le sole vere pupille, sebbene tanto offuscate,
erano le tue.

`

*

Κατέβηκα, δίνοντάς σου το χέρι, ένα εκατομμύριο τουλάχιστον σκάλες
Κατέβηκα, δίνοντάς σου το χέρι, ένα εκατομμύριο τουλάχιστον σκάλες,
και τώρα που δεν είσαι πια εδώ, νιώθω μετέωρος σε κάθε βήμα.
Έστω κι έτσι ήταν σύντομο το μακρύ ταξίδι μας.
Το δικό μου διαρκεί ακόμη, αλλά δεν έχω ανάγκη πια
τις συμφωνίες, τις επιφυλάξεις,
τις παγίδες, τις ταπεινώσεις εκείνων που πιστεύουν
πως η πραγματικότητα είναι ό,τι φαίνεται.
Κατέβηκα εκατομμύρια σκάλες δίνοντάς σου το χέρι
όχι γιατί με τέσσερα μάτια ίσως βλέπει κανείς πιο καθαρά.
Κατέβηκα μαζί σου γιατί ήξερα ότι ανάμεσα σʼ εμάς τους δυο
η μόνη καθαρή ματιά, αν και τόσο θολή,
ήταν η δική σου.

μτφρ. Γιώργος Γκιώνης και Φωτεινή Ξιφαρά

`

Θαυμάστε καλά τη σελήνη
πριν να κοπούν
του ποταμού τα βούρλα.

*
Το λελέκι κρώζει μʼ ένα παράπονο
που γδέρνει την μπανανιά.

*
Άνεμος ποταμίσιος
καλοκαιρινό κιμονό
δρόσος νυχτερινή.

*
Ψαράδικη καλύβα
μες στις γαρίδες
ένας γρύλλος.

*
Από την άκρη του χόρτου
ακριβώς όταν πέφτει
παίρνει πέταγμα η λιμπελούλα.

*
Πάγος νυχτερινός
ξυπνάω
το λαγήνι μου σκάει.

*
Πρώτα χιόνια
μόλις που γέρνουν
τα φύλλα του ναρκίσσου.
*
Χειμωνιάτικος κήπος
η σελήνη κλωστούλα
μια φωνή εντόμου.