Φύση

Η στεριά και σʼ αρμονία μαζί της η θάλασσα
κι υπεράνω των πάντων μια θάλασσα πιο χαρωπή
χάρηστη φλόγα των σπουργιτιών τη γοργή
και τον δρόμο
της αναπαυμένης σελήνηςκαι του ύπνου
των γλυκών σωμάτων,που ʼναι μισάνοιχτα στη ζωή και τον θάνατο σε μια πεδιάδα•
και χάρη στις φωνές αυτές που κατέρχονται
διαφεύγοντας από μυστηριώδεις θύρεςκι αναπηδούν
επάνω μας ωσάν τρελά πουλιά για να επιστρέψουν
στʼ αρχέγονα νησιά τους τραγουδώντας:
εδώ μια κλίνη πορφυρή ετοιμάζεται
κι ένα τραγούδι που νανουρίζει
όσους να κοιμηθούν δεν μπορούνε-
τόσο σκληρή ήταν η πέτρα,
τόσο αιχμηρή η αγάπη.

Natura

La terra e a lei concordeil mare
e sopraovunque un mare piùgiocondo
per la velocefiammadeipasseri
e la via
dellariposanteluna e del sonno
deidolcicorpisocchiusialla vita
e allamortesu un campo;
e per quellevocichescendono
sfuggendo a misterioseporte e balzano
sopranoi come uccellifolli di tornare
sopra le isoleoriginalicantando:
qui siprepara
un giaciglio di porpora e un canto checulla
per chi non ha potutodormire
sìdura era la pietra,
sìacuminatol’amore.

Αστέρια του Μάρτη
[Sterne im März]

Αργεί ακόμα ο θερισμός. Προβάλλουνε
χωράφια στη βροχή κι αστέρια το Μάρτη.
Με τον τρόπο των άκαρπων λογισμών
υποκύπτει το σύμπαν, καταπώς κάνει
το φως, που δεν αγγίζει στο χιόνι.

Κάτω απʼ το χιόνι χώμα θα ʼναι
κι αυτό δεν χάνεται: του χώματος
οι όψιμες τροφές. Ω άνεμε που ψηλά σηκώνεις!
Και πάλι τʼ αλέτρια σκίζουν το σκότος.
Ζητούν να μεγαλώσουν οι μέρες.

Τις μεγάλες μέρες μάς θερίζουνε χωρίς να μας ρωτούν
με κείνες τις καμπύλες και τις ευθείες∙
και χάνονται τʼ άστρα. Πάνω στα λιβάδια
ευδοκιμούμε και μαραζώνουμε δίχως επιλογή,
υποκύπτοντας στη βροχή κι εντέλει στο φως.

`

`

1

Δεν είναι αυτό το αυλάκι αυλάκι αίματος
δεν είναι αυτό το πλοίο πλοίο θύελλας
δεν είναι αυτός ο τοίχος τοίχος ηδονής
δεν είναι αυτό το ψίχουλο ψίχουλο γιορτής
δεν είναι αυτός ο σκύλος σκύλος λουλουδιών
δεν είναι αυτό το δέντρο δέντρο ηλεχτρικό
δεν είναι αυτό το σπίτι σπίτι δισταγμού
Δεν είναι η λευκή γριά γριά ετοιμοθάνατη
Είναι μια κουταλιά γλυκό κρασί δύναμη χαράς
για τη ζωή της λησμονημένης

`
No es este arroyo arroyo de sangre
no es este barco barco de tormenta
no es este muro muro de placer
no es esta miga miga de fiesta
no es este perro perro de flores
no es este árbol árbol eléctrico
no es esta casa casa de vacilación
no es la anciana blanca anciana moribunda
es una cucharada de vino dulce fuerza de alegría
para la vida de la olvidada

*

Είμαι κακός και το γνωρίζετε όλοι σας.
Σταματήστε να με ζωγραφίζετε,
να χύνετε τις μπογιές και τα χρώματα,
ξεπλύνετε τα πινέλα και σκίστε
το τελάρο. Πετάξτε από πάνω μου
αυτόν το λευκό μανδύα του ποιητή.
Σταματήστε επιτέλους να με φωτογραφίζετε
και να ζητάτε συνεντεύξεις.

Ένας κακός ευτυχισμένος άνθρωπος, είμαι.

*

Soy malo y todos lo sabéis.
Paraos a pintarme,
verted las pinturas y los colores,
lavad los pinceles y hendir
el bastidor. Quitadme deencima
esta blanca capa de poeta.
Deteneos finalmente a fotografiarme
yapedircitas.

Soy un hombre malo a fortunado.

Το θαύμα του νερού είναι η μνήμη του κόσμου.
Αυτός ο συντελεσμένος μέλλοντας που ο λόγος δε ξέρει να εκφράσει.
Αλλά τα ποτάμια από ποια κρούσταλλα, ποια αστέρια προέρχονται,
από ποιους κομήτες οι παγετώνες αναβλύζουν;
Παλίρροια λέξεων κι εκεί καθρεφτίζομαι έως που γίνομαι
σφουγγάρι να απορροφήσει τον κόσμο.
Μέσα σʼ αυτό το κοίλωμα, σʼ αυτή την αμνιακή μήτρα
τα αντίθετα συμπίπτουν.
Η ζωή, ο θάνατος πουʼ ναι πάλι ζωή, η δίψα, το ενύπνιο.
Η σταγόνα που διαπερνά το χώμα, η τελευταία σταγόνα, το τελευταίο
ρούφηγμα της γης, η σταγόνα που σπάει το βράχο.
Μα λόγια δεν υπάρχουν για να ειπωθεί αυτός ο συντελεσμένος μέλλοντας.
Διαπερνά τους δρόμους του σώματος σχεδόν σαν αίμα να ΄ταν
αλαζονικά μέχρι να ξεβράσει μελάνι.
Να δίνεσαι σʼ αυτή τη ροή με πίστη γνωρίζοντας
ότι πάλι στην επιφάνεια θα επιστρέψει.
Σε γνώρισα, σε αρνήθηκα, με τα χείλη,
με την άκρη της γλώσσας, στο στόμα, ως βαθειά στο λαιμό,
υπόγειο, αθόρυβο ποτάμι, εξαίσιο.
Εγώ ήμουν κιόλας εδώ όταν η πρώτη λέξη φλόγισε τα δέντρα,
πυρπόλησε τον ουρανό, κι ήσουν εσύ σύννεφο γοργό πάνω στις κόμες
άπιαστος, απερίγραπτος συντελεσμένος μέλλοντας.
Οι πρόγονοι των αντιλόπων σαν όνειρα χρωματιστά
αποτυπώνονταν στα βράχια, ήσουν εσύ κιόλας εδώ στο φλοιό της γης
πληγή, βραχογραφία στο απέραντο της ερήμου, όαση
στο άπειρο της θέας, στο διάκενο μεταξύ σιωπής
και προφοράς.
Λόγια δεν υπάρχουν κι όμως φουσκονεριά λόγων είναι
ατελείωτων αυτός ο υγρός συντελεσμένος μέλλοντας.