ΚΩΣΤΑΣ ΒΡΕΤΤΟΣ, « ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΑ» , Δελφίνι 1995

ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ
Στις ακροκέραμες λέξεις

Χαίρετ΄ εσείς οι ακατοίκητες
χαίρετ’ εσείς οι ετοιμόρροπες
και σεις οι εγκατάλιπες ,οι κενοτάφιες λέξεις

ότι ενίστανται ορθοί στην κατεδάφιση
όλοι οι άστεγοι καημοί καταληψίες σας.

Η ΠΟΛΥΞΕΝΟΥΛΑ

Στην Π.Σ

Περιβολάκι μυστικό
όχι τʼ απόκρυφου καημού
αλλά του σύννεφου αυτών
των χαμηλόφωνων βλεφάρων

τι κελαηδάς στον κηπουρό
σα να σε πότιζε ενώ
μόνη των φύλλων σου νυχθήμερ΄ η δροσιά
ανακυκλώνει το χυμό σου ως τη ρίζα

εκεί που ευδοκήθηκα αδόκητα
σκυφτός, απ΄ την ξεσύρτωτη πορτούλα
να βρέξω το αχείλη μου παράωρα

μπαχτσέ μυριστικέ μου
γονατισμένος στις λιμνούλες των ονείρων σου
κατάστεγνος εγώ.

(Από την ποιητική συλλογή «Ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα» εκδόσεις Μπιλιέτο Παιανία 2003).

ΡΕΚΒΙΕΜ ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ

Όλη μου τη ζωή, χτυπήματα και μώλωπες
Χτίσανε το δικό μου τείχος του Βερολίνου.

Η κακία ενός πατέρα που αναζητούσε έναν αληθινό γιό
Για να κληρονομήσει τα γκριζοπράσινα μάτια του
Που έγδερναν πρόσωπα τσάκιζαν σαγόνια
Και τρύπαγαν καρδιές.
Απέτυχε
Γιατί τα μάτια μου κοιτούσαν τη δουλειά τους
Με βλέμμα πλεύσιμο. Και κάτι ακόμα: μπορούσα και επιζούσα
Στο απέραντο δάσος, βαθιά μέσα μου.

Έτσι, ξεθύμανε την οργή του
Καίγοντας τα άγουρα χρόνια μου.
Έκανε το γαλάζιο
Να κρέμεται μαύρο από πάνω μου.
Διέγραψε τ’ όνομά μου απ’ το κατάλογο
Όσων είχαν το δικαίωμα να είναι άντρες.
Και α! Τι ήχους άφησε μέσα μου
Για να παρεμβάλουν παράσιτα σ’ όποια ελπίδα έτρεφα.

Απέτυχε. Έχασε το παιχνίδι
Όταν δε μπόρεσα να φτάσω να προφέρω
«Ο Θεός ν’ αναπαύσει την ψυχή του!»

Τρελός ή παλικάρι

Κάποιος λείπει απόψε απ’ την παρέα
κι είναι το ποτήρι του αδειανό
Πέθανε από αγάπη τελευταία
Κάποιον που τον λέγαμε τρελός

Να’ταν τρελός ή παλικάρι
Να’ταν φτωχός ή βασιλιάς
κλάψτον αυγή, κλάψτον φεγγάρι
Ήταν τρελός και παλικάρι
Ήταν φτωχός και βασιλιάς

Τ’ άσπρο το πουκάμισο σκισμένο
Κόκκινο λουλούδι η καρδιά
κάποιον που τον είχαμε χαμένο
Πέθανε στ’αλήθεια μια βραδιά

(Εγκαινιάζοντας σήμερα την 11η κατηγορία του “ποιείν” με τον τίτλο “Αυθόρμητη Ανθολογία”, θέλουμε κατ’ αρχάς να ευχαριστήσουμε όλους εσάς, που δεν είσαστε μόνο αναγνώστες αλλά και συνεργάτες. Η κατηγορία είναι από μια ιδέα της Σοφίας Κολοτούρου-όπως από μια ιδέα του Νίκου Λέκκα φτιάξαμε το “Καθαρτήριο” κι από μια ιδέα του Σπύρου Αραβανή το “Ξανατύλιγμα”-…Το ποιείν περιμένει τις συνεργασίες όλων σας. Πέντε αγαπημένα ποιήματα και δυο λόγια γι’ αυτά και τον ποιητή τους…να φτιάξουμε όλοι μαζί την ανθολογία της σύγχρονης ελληνικής ποίησης).

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΘΑΝΑΡΕΣ»

ΕΝΑΣ ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ ΑΠ ΤΗ ΔΥΣΗ

Τρεις σκηνές στημένες όπως – όπως
στην κορφή του ανέμου, ένα κακό
πέρασμα και γύρω αυτός ο τόπος
σάμπως παραμύθι εφιαλτικό

Δυο πιστόλια εβγήκανε στο λόττο
τρεις λαχνοί και μέσα ο τυχερός.
Λείπει ο Τέξ . Τι τύχη! Με το πρώτο
βόλι τους σωριάστηκε νεκρός.

Δίπλα στους κροτάφους μου σαν αίμα
η φωνή του επάγωσε η ζεστή
κι’ αν νεκρός δεν έλεγε απ’ το βλέμμα
το κρυστάλλινό του να σβηστεί.

Ένας καβαλάρης απ’ τη δύση
έρχεται καλπάζοντας , κι ως μια
φλόγα , που απ’ το γέρμα έχει πηδήσει
καταχτάει της πάμπας την ερμιά

Την Κυριακή 11 Φεβρουαρίου 2007, τελέσθηκε το μνημόσυνο του Γιώργου Δρανδάκη. Τον μνημονεύουμε ξαναδιαβάζοντας την τρίτη του ποιητική συλλογή, που κυκλοφόρησε το 1987, ιδιωτικώς, πριν 20 χρόνια.

«Δέκα χρόνια ασυντόνιστος με την εποχή του» —– Έζρα Πάουντ
*
Κι ω Θεέ μου
Αν είσαι καλός
φέρνω τα σημάδια της μοχθηρίας σου.

*

Λέξεις, ηφαίστειες λέξεις
δροσίζουν την καρδιά σου
τη φτιαγμένη από αλάβαστρο και δροσοφωλιές.

*

Του στήθους σου την οξύτονη κραυγή
ανεπαίσθητα κουρσεύει του φωτός η χάρη
κι ο άγιος καθρεφτίζει το πρόσωπο του
στο βαθύ φως της σάρκας σου.

Ο ήλιος θα βγει για μια άλλη μέρα
και δεν έχει ούτ’ ανατολή ούτε δύση αυτός
και πάντα μεσουρανεί τα μεσημέρια.