Τρελός ή παλικάρι
Κάποιος λείπει απόψε απ’ την παρέα
κι είναι το ποτήρι του αδειανό
Πέθανε από αγάπη τελευταία
Κάποιον που τον λέγαμε τρελός
Να’ταν τρελός ή παλικάρι
Να’ταν φτωχός ή βασιλιάς
κλάψτον αυγή, κλάψτον φεγγάρι
Ήταν τρελός και παλικάρι
Ήταν φτωχός και βασιλιάς
Τ’ άσπρο το πουκάμισο σκισμένο
Κόκκινο λουλούδι η καρδιά
κάποιον που τον είχαμε χαμένο
Πέθανε στ’αλήθεια μια βραδιά
Αθήνα
Ξέρω μια πόλη που η άσφαλτος καίει
και δέντρου σκιά δε θα βρεις
μεγάλη ιστορία προγόνοι σπουδαίοι
λυχνάρι και τάφος της γης
Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει
γιατί δεν τη θέλει κανείς
Αθήνα Αθήνα πεθαίνω μαζί σου
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ
Ξέρω μια πόλη στη νέα Σαχάρα
μια έρημο όλο μπετό
οι ξένοι οι στόλοι λαθραία τσιγάρα
παιδιά που δεν ξέρουν κρυφτό
Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει
γιατί δεν τη θέλει κανείς
Αθήνα Αθήνα πεθαίνω μαζί σου
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ
Ξέρω μια πόλη στη γη της Αβύσσου
κουρσάρων κι ανέμων νησί
στης Πλάκας τους δρόμους πουλάς το κορμί σου
για ένα ποτήρι κρασί
Θυμίζεις Αθήνα γυναίκα που κλαίει
γιατί δεν τη θέλει κανείς
Αθήνα Αθήνα πεθαίνω μαζί σου
πεθαίνεις μαζί μου κι εσύ
Άσπρο μαύρο
Μη με παρακαλάς να πω τραγούδια ρόδινα
νά ‘χα καρδιά να σού ‘δινα
Ασε με να σου πω μαύρα τραγούδια μόνο
για πίκρα και για πόνο
Ασε με να σου πω μαύρα τραγούδια πάλι
έχει η ζωή ένα χάλι
Τραγούδια της χαράς άσπρα τραγούδια γύρεψες
πού είδες χαρά και ζήλεψες;
Ασε με να σου πω μαύρα τραγούδια μόνο
για πίκρα και για πόνο
Ασε με να σου πω μαύρα τραγούδια πάλι
έχει η ζωή ένα χάλι
Βρε δε βαριέσαι αδελφέ
Κάποιο παράθυρο έχει φως
κάποιον τον τρώει ο πυρετός
μας φεύγει βήμα βήμα
Κάποιο καράβι στ’ ανοιχτά
με χίλια βάσανα βαστά
να μην το πιει το κύμα
Κι εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ
Κάποιος στην άκρη του γιαλού
κοιτάει το τέλος τ’ ουρανού
μονάχος του πεθαίνει
Κάποιος στη μάχη πολεμά
η σφαίρα δίπλα μας περνά
στα στήθια του πηγαίνει
Κι εμείς οι άλλοι μα το ναι
κάνουμε πάρτυ ρεφενέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ
Έξω αστράφτει και βροντά
κι ένας διαβάτης περπατά
χαμένος μες στη μπόρα
Κάπου δεν θα ‘χουνε ψωμί
κάπου πεινάει ένα παιδί
και κλαίει αυτήν την ώρα
Κι εμείς χορτάτοι μα το ναι
κάνουμε γλέντια ρεφενέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ
Πόσοι απόψε ξαγρυπνούν
σαν κολασμένοι τριγυρνούν
και κλαίνε και πονάνε
Στάσου και σκέψου μια στιγμή
πόσοι σκοτώνονται στη γη
την ώρα που μιλάμε
Μα εμείς οι τρεις στον καφενέ
τσιγάρο πρέφα και καφέ
βρε δεν βαριέσαι
δεν βαριέσαι αδελφέ
Έι καπετάνιε
Έι καπετάνιε θέλεις ένα ναύτη ακόμα
που είμαι τάχα στεριανός ποια διαφορά
να ‘ξερες πόσο φαρμάκι ήπιε αυτό το στόμα
και τι ναυάγια έχω ζήσει στη στεριά
Ό,τι αγάπησα μου το κλεψε το χώμα
η αγαπημένη μου πλαγιάζει σ΄ άλλο στρώμα
και οι παλιόφιλοι με πρόδωσαν ακόμα
Ισκαριώτηδες μʼ ένα φιλί στο στόμα
έι καπετάνιε θέλεις ένα ναύτη ακόμα
Έι καπετάνιε θέλεις ένα ναύτη ακόμα
θέλω να βλέπω μοναχά ωκεανό
μ’ έχει κουράσει η αδικία μ’ έχει κάνει λιώμα
και να γυρνάω σ’ ένα σπίτι αδειανό
Ό,τι αγάπησα μου το ‘κλεψε το χώμα
η αγαπημένη μου πλαγιάζει σ’ άλλο στρώμα
και οι παλιόφιλοι με πρόδωσαν ακόμα
Ισκαριώτηδες μ’ ένα φιλί στο στόμα
έι καπετάνιε θέλεις ένα ναύτη ακόμα
Καλοσώρισα κι αντίο
Μάζευε το πλοίο τα πανιά
μόλις χτες στη γη είχα ξεμπαρκάρει
πάλι την βαλίτσα στην γωνιά
κι ήρθε τ’ άλλο πλοίο να με πάρει
Ως που να μετρήσω ένα
παν’ τα νιάτα μου χαμένα
ως που να μετρήσω δύο
καλωσόρισα κι αντίο
Την αγάπη μόλις είχα βρει
μάτια για τα μάτια μου να κλαίνε
άκαυτο ακόμα το κερί
σχόλασε η λειτουργιά μου λένε
Κι ύστερα λένε
Δύσκολη η ζωή εντέλει
φτώχεια μου ‘γινες βραχνάς
ο παράς να μη σε θέλει
και συ να τον κυνηγάς
Κι ύστερα λένε μην πιεις Λευτέρη
μην κάνεις τρέλες κι έχει ο Θεός
αυτά τα λέει όποιος δεν ξέρει
ή ψεύτης είναι ή παλαβός
δύσκολη η ζωή εντέλει
κι άιντε ζήσε αλλά πώς
Μέρα ειρηνική δεν είδα,
τι παλιόκοσμος κι αυτός
σκύβω στην εφημερίδα
και με πιάνει πανικός
Κι ύστερα λένε μην πιεις Λευτέρη
μην κάνεις τρέλες κι έχει ο Θεός
αυτά τα λέει όποιος δεν ξέρει
ή ψεύτης είναι ή παλαβός
δύσκολη η ζωή εντέλει
κι άιντε ζήσε αλλά πώς
Ξέρω νεκρούς
Ξέρω νεκρούς που έχουν τα μάτια ανοιχτά
και που χτυπάει κανονικά μέσα η καρδιά τους
παν στη δουλειά χτυπάνε κάρτα στις επτά
στο μισθολόγιο υπάρχει τ’ όνομά τους
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
Ξέρω νεκρούς που μεσ’ τους δρόμους περπατούν
κοιτούν βιτρίνες παζαρεύουν και ψωνίζουν
κάνουνε Πάσχα και τα έθιμα κρατούν
πληρώνουν φόρους και στις εκλογές ψηφίζουν
Αλλά έχουν φύγει μυστικά και σιωπηλά
και ‘χουν χωρίσει από τον κόσμο τα δικά τους
γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν τελικά
τη μέρα που πεθαίνουνε τα όνειρά τους
Μόνο η αγάπη μένει
Τι δώρο να σου φέρω στην ανάσταση
τα πλούτη δηλητήριο χρόνια τα ‘πιαμε
μια προσευχή θα κάνω μια παράκληση
συγχώρα μου τ’ ανθρώπινα κι αγάπα με
Βγες τη νύχτα στο μπαλκόνι μέτρα τα νεκρά τ’ αστέρια
είμαστε στον κόσμο μόνοι γύρω άδειος ουρανός
η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ’ άδεια χέρια
μόνο η αγάπη μένει όλα τ’ άλλα είναι καπνός
Με παίρνουνε οι δρόμοι και με σέρνουνε
τυφλό πουλί που φτερουγά στην άβυσσο
οι ώρες της αγάπης μόνο μένουνε
να βρω δυο μέτρα ήλιο και παράδεισο
Βγες τη νύχτα στο μπαλκόνι μέτρα τα νεκρά τ’ αστέρια
είμαστε στον κόσμο μόνοι γύρω άδειος ουρανός
η ζωή γυμνούς μας φέρνει και μας παίρνει μ’ άδεια χέρια
μόνο η αγάπη μένει όλα τ’ άλλα είναι καπνός
Η Σιώτια Τσιώτου στιχούργησε μέσα στη δικτατορία κυρίως , μετά οι κομματικοί τη θεωρούσαν πολύ φλου διαμαρτυρόμενη για να την ενσωματώσουν στα κονγλάβιά τους και την άφησαν ήσυχη… Τελευταία την είδα κάπου να εμφανίζεται σε κάποια αναμνηστική της τηλεόρασης για να παρατηρήσω ότι είναι πολύ «μεταφυσική» για την τρέχουσα ηχοληψία. Το διαδίκτυο δεν έχει φωτογραφίες της. Γι αυτό βάλαμε ένα πάτωμα. Απ’ όσο ξέρω δεν τυπώθηκαν σε βιβλίο οι στίχοι της. Αντέγραψα εδώ κάμποσα λόγω που εχτές ήμασταν με παρέα κι έπεσε ένα στην ακοή μας, για να τους τα χαρίσω. Το Ει καπετάνιε ειδικά, για τον καπτανΓιάννη, άνθρωπο της καρδιάς μου, εκείνος δεν μπαίνει, αλλά θα του το πει η Αντόνια. Η επιλογή έγινε αποκλειστικά για το ντουέντε που περιέχουν. Σύλησα κι εγώ το stixoi.info, όπως όλοι κατά καιρούς, τόπο σχολείο για όποιον θα ήθελε μια ποίηση με συμφωνημένα υπονοούμενα. Όποιος ξέρει κάτι για τη Σώτια Τσιώτου θα χαρώ πολύ να το καταθέσει.
Γιώργος Μίχος
Εξαιρετική είναι (δεν έχω ιδέα ποια είναι και δεν έχω ακούσει ποτέ – νομίζω – τραγούδια της). Μου θύμισε έντονα τον Ακη Πάνου.
Καμιά γνωστή εκτέλεση; (στο google δε βρήκα τίποτις)
Η Σώτια Τσώτου έχει υπογράψει πολλά όμορφα τραγούδια. Ιδίως συνεργαζόμενη με τον Κώστα Χατζή. Μια εποχή, μάλιστα, το στυλ της ήταν main stream, που λέμε και στα νεοελληνικά.
Δικό της είταν και το “Αν είμουν πλούσιος”, που είχε βρα;βευθεί το 1972 στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, με ερμηνευτή τον Δώρο Γεωργιάδη. Ή μήπως είταν το 1973; Προηγήθηκε ή ακολούθησε ο Τώνης Βαβάτσικος; Δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να θυμηθώ.
Κάποτε τα τραγούδια που έγραψε η Σώτια Τσώτου τα σιγοψυθιρίζαμε “φουκωμένοι” από έρωτα για την Ειρήνη, την Καιτούλα, τη Βιβή… Σήμερα, λίγοι τη θυμούνται. Κι από τους νέους δεν την ξέρει κανείς. Ε, εσείς οι παλιότεροι για δείτε προσεκτικά τις δισκοθήκες σας. Εγώ θα ψάξω και ελπίζω να βρω τραγούδια της και θα τα στείλω στο Ποιείν. Στο δε Μιχογιώρη, συγχαρητήρια που μας θμίζει εκείνους που ύφαναν τα νειάτα μας…
Να πούμε εδώ, έτσι για την ιστορία, οτι τον Δεκέμβρη που πέρασε, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Δευτέρου Προγράμματος και του Ιανού, τιμήθηκε σε μια ειδική για αυτήν Τετάρτη, στο γνωστό πατάρι, παρουσία όλων των καλών φίλων της. Όποιος βρέθηκε εκεί, ας καταθέσει αν θέλει κάτι.
Όταν κοιτάς από ψηλά
μοιάζει η γη με ζωγραφιά
Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει
Μεγάλη μαστόρισα με αράγιστη τεχνική και με τουλάχιστον το 70% των εκατοντάδων τραγουδιών της επιτυχίες. Αν δεν ήταν λίγο μποέμ και αδιάφορη στις δημόσιες σχέσεις και σ’ αυτό που λέμε καριέρα, θα ήταν πιο ισχυρό αντίπαλο δέος στους πέντε – έξι ισάξιους ή καλύτερούς της στην εποχή της- δεν υπήρχαν περισσότεροι. Και το σπουδαίο, δεν φοβήθηκε να γράψει ακόμα και “τραγουδάκια” κατ’ άλλους που όμως αποδείχθηκαν σπουδαία στο χρόνο. Όσο μεγάλωνα καταλάβαινα όλο και περισσότερο γιατί κάποιοι στίχοι της που θεωρούσαμε εύκολους, άρεσαν και άντεχαν. Γιατί μάλλον η δική μας κρίση ήταν εύκολη. Ζηλεύω πολλά ρεφραίν της
Εμένα σαν ολοκληρωμένη σύνθεση και σαν ιδέα μ’ άρεσε πιο πολύ το “Ξέρω νεκρούς”. Πάντως δεν νομίζω ότι έχει πολλά να ζηλέψει από τους θεωρούμενους “μεγάλους” στιχουργούς. Δεν ξέρω αν (εκτός των ελλιπών δημοσίων σχέσεων που λέτε) ευτύχησε και σε καλή μουσική απόδοση των στίχων της. Το αφιέρωμα πολύ κατατοπιστικό για όποιον γνωρίζει ελάχιστα ή καθόλου το έργο της Σ. Τσιώτου όπως εγώ.
Σοβαρά κι αυτό δικό της είναι; Αυτό το ξέρουν όλοι, ακόμα και οι κουφοί θα έλεγα! (κι εμένα μου το έχουν τραγουδήσει).
Το “Αθήνα” είναι πανσίγνωστο ,το έχει πει ο Χυδάκης και ο Νταλάρας. Προτείνω ανεπιφύλακτα να το βρείτε.
Μπράβο για τα σχόλια σας.
Ψάχνω τόσο καιρό για να βρω το τραγούδι που λεέι
“Σύντροφέ μου σε άκουσα πάλι τον άνεμο να ρωτάς
Ποιός να ξέρει στο βλέμμα του πίσω
τι κρύβει ο Θεός για μας….” και μόλις βρήκα ποιος το τραγουδάει (Βαβάτσικος).
Ξέρει κανένας από που μπορώ να το κατεβάσω;
Μου φάνηκε παράξενο όταν διάβασα σχόλια που δήλωναν άγνοια για την προσφορά της Τσώτου στον ελληνικό στίχο.
Φανταζόμουν οτι έστω και χωρίς να ξέρουν ποιός τα έγραψε, δεν μπορεί, όλο και κάποια τραγούδια της έχουν όλοι σιγομουρμουρίσει κατά καιρούς.
Σας βρήκα, γυρεύοντας στο διαδίκτυο μηπως και υπάρχει κάποιος ψαγμένος που να έχει υπ’ όψιν του παλιότερη δουλειά της, που προφανώς δεν έχει κυκλοφορήσει ευρέως.
Πάσα προσφορά δεκτή, παιδιά.
Καλή χρονιά! Ψάχνω ένα cd του 1983 σε μουσικη Δώρου Γεωργιάδη και ερμηνεία Πασχάλη Αρβανιτίδη>Το “Εγώ ζωγράφισα τη γη” . Ξερει καποιος που θα το βρω?
Ο ίδιος ο Πασχάλης λέει σε συνέντευξή του:
“To 1983 ηχογράφησα το Εγώ ζωγράφισα τη γη του Δώρου Γεωργιάδη και της Σώτιας Τσώτου. Ήταν μια ολοκληρωμένη δουλειά που αναφερόταν σε κοινωνικά προβλήματα. Για μένα, ήταν εκτός ύφους μου, αλλά με ερέθισε καλλιτεχνικά γι’ αυτό και το έκανα. Ο διευθυντής της Phonogram Νίκος Αντύπας, μου είπε τότε μια πολύ σκληρή φράση: «Αυτόν τον δίσκο θα τον κάνεις μόνο πάνω από το πτώμα μου, και ίσως τελικά να είχε δίκιο».
Η Polygram είναι η σημερινή Universal. Το cd που ζητάτε δεν κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία ως αυτόνομή έκδοση.
Υ.Γ.: Υπάρχει ένα άγνωστο cd με ερμηνευτή τον Μιχάλη Χατζηγιάννη! που τραγουδά Δώρο Γεωργιάδη, “τα πρώτα μου τραγούδια” 1997. Μέσα σε αυτό υπάρχει και το “Εγώ ζωγράφισα τη γη”. Ούτε αυτό κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία…
Σημείωση:
“Η Polygram είναι η σημερινή Universal. Το cd που ζητάτε δεν κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία ως αυτόνομή έκδοση.”
Το 1972 η Ολλανδική Philips ανοίγει
ελληνικό παράρτημα και έτσι η Eλλα-
δίσκ απορροφάται απ’ την
Phonogram, η οποία το 1974 είναι η
πρώτη δισκογραφική εταιρία που εγκαθίσταται στη Λεωφόρο Mεσογείων. Tο 1978 μετονομάζεται σε Polygram.
Υπάρχει μόνο σε lp και ο κωδικός του είναι 814150
Ψάχνω το τραγούδι της Μαριάντζελα
‘Η συνεφειά’
(Του ουρανού κυττάζω
τα σύννεγα που φεύγουν
σκούρα όπως και η ζωή μου
…
κυττάζοντας τη δύση
σαν σ’ όνειρο σε βλέπω
δάκρυα έρχονται στα μάτια μου
…
νομίζω πως ακούω
τον άνεμο να φεύγει
δεν θα γυρίσει πιά
ποτέ πιά ποτέ πια
…
και η ζωή μου η ζωή μου θάναι πιά
θάναι πιά χωρίς αγάπη
θάχω πάντα συνεφειά)
από το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θ/νίκης
όπως και το τραγούδι:
“Πες μου μπαμπά σου σε παρακαλώ
είν’ η αγάπη κακό ή καλό …
Ε λοιπόν θα το πώ
ένα αγόρι αγαπώ…
η αγάπη δεν είναι ντροπή”
Ποιός άραγε να έχει αυτά τα τραγούδια;
Η Σώτια Τσώτου (1942-2011) γεννήθηκε στις 14 Μαΐου 1942 στη Λειβαδιά και πέθανε εχθές στις 10 Δεκεμβρίου 2011 στην Αθήνα έπειτα από διετή μάχη με τον καρκίνο αφήνοντας πίσω της πολύ σημαντικό έργο. Η οικογένειά της επιθυμεί αντί για στεφάνια τα χρήματα να δοθούν στο χαμόγελο του παιδιού, έναν οργανισμό που αγαπούσε ιδιαίτερα η Σώτια Τσώτου. Η πολιτική κηδεία θα γίνει στο Α’ νεκροταφείο την Τρίτη.
Από τα 2 της χρόνια έζησε στην Αθήνα. Μοναχοπαίδι εύπορων μικροαστών, σπούδασε μεταξύ άλλων στην Ελληνογαλλική σχολή του Αγίου Ιωσήφ “Saint Joseph”. Από τα 18 της χρόνια εργαζόταν σαν δημοσιογράφος, παράλληλα με τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μηχαηλίδη. Η Δικτατορία της 21ης Απριλίου τη βρήκε στην εφημερίδα “Ελευθερία”, η οποία διέκοψε αυθημερόν την έκδοσή της, θέτοντας τέλος στη δημοσιογραφική της καριέρα. Στη διάρκεια της Χούντας, συνελήφθη και κρατήθηκε πολλές φορές. Στην απομόνωση εμπνεύστηκε τα τραγούδια που θα την έκαναν λίγους μήνες αργότερα γνωστή σαν στιχουργό: το “Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ” και το “Νά ΄τανε το 21” .
πηγη: http://www.musicpaper.gr
Η Σώτια Τσώτου είναι κορυφαία στιχουργός με αμέτρητες επιτυχίες και με εκπλήσσει δυσάρεστα που κάποιοι αγνοούν το έργο της.
Αγόραζα δίσκους της ακόμα κι αν οι ερμηνευτές δεν μου πολυαρέσανε (Βάνου,Πασχάλης,Αργυράκη κ.ά.)
H Σώτια Τσώτου, εξαιρετική στιχουργός, γνωστή στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, έγραψε (μεταξύ άλλων) τους στίχους ενός ιδιαίτερα μελωδικού τραγουδιού, που άκουσα για πρώτη φορά τον Κώστα Χατζή να τραγουδάει στην καρδιά της χούντας, φέρνοντας έναν αέρα αλλιώτικο στα ήθη της εποχής.
Κάτι τρέχει
https://www.youtube.com/watch?v=m86LdwR4LdA
Η ΣΩΤΙΑ ΤΣΩΤΟΥ ΥΠΗΡΞΕ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΥΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ.ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΕ…Άλλοι καλλιτέχνες που συνεργάστηκαν μαζί της ήταν οι Γιώργος Χατζηνάσιος, Απόστολος Καλδάρας, Χρήστος Λεοντής, Γιάννης Σπανός, Λίνος Κόκοτος, Μίμης Πλέσσας, Τάκης Σούκας, Χρήστος Νικολόπουλος, Χρήστος Παπαδόπουλος, Μαρινέλλα, Χρήστος Γκάρτζος, Γιώργος Κριμιζάκης, Δήμητρα Γαλάνη, Χάρις Αλεξίου, Γιάννης Πάριος, Ρένα Κουμιώτη, Γιάννης Πουλόπουλος, Μιχάλης Βιολάρης, Καίτη Χωματά, Πόλυ Πάνου, Νίκος Νομικός, Δημήτρης Μητροπάνος, Άννα Βίσση, Ελπίδα, Πασχάλης, Μπέσσυ Αργυράκη, Θέμης Αδαμαντίδης, Δούκισσα και πολλοί ακόμα γνωστοί τραγουδιστές. Άλλες της επιτυχίες αποτελούν τα τραγούδια «Είναι νωρίς για δάκρυα, Στέλλα», «Η Μαρία των βράχων», «Αγαπιόμασταν Χριστέ μου», «Να της πείτε καπετάνιοι χαιρετίσματα», «Εγώ τι έχω και τι θα ‘χω», «Του χρόνου τέτοια μέρα», «Δροσοσταλιά μου», «Τα ψέματα», «Ας πούμε αν θες», «Μου ‘ταξες ταξίδι να με πας», «Για ‘σένανε μπορώ», «Αθήνα», «Μόνο η αγάπη μένει», «Ο αφέντης λαός», «Όλα μας τα πλούτη», «Κι όμως κι όμως», «Ο Κοσμάς κι ο κόσμος», «Έναν καιρό», κ.α.