ΣΧΙΣΤΟΛΙΘΟΙ, 1984

Οι δυο μας

Εσύ λοιπόν τραβάς τη στράτα σου.
Οι γάντζοι του ρεσάλτου σαπισμένοι χρόνια
και σκόρπισαν στο πρώτο τράνταγμα.
Φεύγεις με το νου σου τυλιγμένο στις αιθάλες
κ’ είσαι πια στην αυλή του αυτοκράτορα
αντάμα με τους αυλοκόλακες
κ’ εγώ ξανά με γρανιτένια σάνταλα
σα χέλι φωσφορίζον στο βυθό
τεντώνω το κεφάλι περισκόπιο
για ν’ αγναντέψω μιαν ιδέα θάλασσα.
Εσύ, ένας γυρολόγος ένας πραματευτής
πού άνοιξες την κασέλα της μάνας
και ξεπουλάς τα μεσοφόρια της
όπως τότε χαράματα στο Λαζαρέτο
τραβώντας το μοχλό της γκιλοτίνας
τώρα σεγγούνια χρυσοκέντητα, υποκλίσεις
κι άλλα τέτοια της παρακμής
κ’ εγώ γυμνός στο πόστο μου
να κράζω τις Ερινύες χρόνια
και να τους δείχνω το μητροφόνο στιλέτο του Ορέστη
το σώμα του εγκλήματος.

Τυφλός μάντης
Πορεία στον Τροπικό του Καρκίνου
κι αναζητάς τη φωνή σου
πού σκόρπισε ηφαιστιογενής τέφρα
να τη σέρνουνε τσακίδια οι τέσσερις άνεμοι.
Πού είναι τώρα τα φωνήεντα της δικαιοσύνη
και σε ποιο τέλμα βούλιαξε
η πατημασιά απ’ το πέταλο σου; Ήσουνα της γενιάς μου η γαλαζόπετρα
τ’ αστραφτερό σπαθί
τώρα συρρικνωμένο μέσα στο θηκάρι του
κι ο χτεσινός δρόμος που μέχρι δω
μας έφερε γυμνούς σαν τους πρωτόπλαστους.

H μοίρα μας
Πόσοι μας αγνοούν, Θεέ μου,
Από τα μακρινά τʼ αστέρια σου
Μέχρι τον ένοικο του πλαϊνού σπιτιού…

Πόσοι δεν ξέρουν πως τους αγαπούμε
Πόσοι δεν ξέρουνε πως χτίζουμε γιʼ αυτούς
Για τα παιδιά τους
Για τα εγγόνια τους

Πόσοι δεν ξέρουνε την αυταπάρνηση μας
Τη μοναξιά μας
Πόσοι κοιμούνται δίχως να μας πουν καληνύχτα
Όταν γιʼ αυτούς ξενυχτούμε σʼ ένα τραπέζι με μια λάμπα

Πόσοι δεν νιώθουνε το χάδι μας σαν να τους τυλίγει
Πόσοι θαρρούν πως είμαστε φαντάσματα, βρυκόλακες
Όταν μπροστά στη ρέμβη τους περνούμε ως ίσκιοι
Πόσοι δεν μας υποψιάζονται καθόλου

Πόσοι δεν μας προσέχουν
Πόσοι δεν μας ακούνε νʼ αλαλάζουμε στην έρημο
Πόσοι στο δρόμο μας προσπερνούν ανίδεοι
Μη ξέροντας πως είμαστε η ψίχα της καρδιάς τους

Πόσοι, Θεέ μας, μας περιγελούν
Που περπατούμε ανάλαφροι κι αφηρημένοι
Πόσοι ξαφνιάζονται
Πόσοι ακόμα και τρομάζουν
Γιατί περνώντας τους χαμογελούμε.

ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΤΗΣ ΟΡΛΕΑΝΗΣ

Στην πόρτα την πλατιά της Ορλεάνης
Κάθομαι τόσην ώρα και ρεμβάζω
Μπροστά μου ένας καφές κι ένας αλάνης
Στο διπλανό τραπέζι. Δεν ταιριάζω

Μʼ αυτόν τον διάκοσμο. Ο καφές μαυρίζει
Μα η σκοτεινή μου μέρα δεν ασπρίζει.

Και να, κορμιά γυμνά και δουλεμένα
Τα ηδονικά ζεστά και υγρά τους μέλη
Με απίθανα ντυσίματα κρυμμένα
Περνούνε λικνιστή, χνουδάτη αγγέλη.

Και πόσο μοιάζουν! Αν διαφέρουν κάτι
Να ξεχωρίσει δεν μπορεί το μάτι.

Στην πόρτα και τη στάση της Ορλεάνης
Το πέρασμα εξετάζω κι ηρεμία
Για πάρτη μου προστάζω. Δεν το πιάνεις;
Μονάχα εσένα βλέπω κι είσαι η μία.

Ξημερώνει Πρωτομαγιά.
Πότισ’ ουρανέ
την ξερή μας γη,
τα φτερά ‘νοιξε
κουρασμένο πουλί.

Κράτα, κράτα καρδιά,
ξημερώνει Πρωτομαγιά,
κράτα, κράτα καρδιά
ξημερώνει Πρωτομαγιά.

Μάνα γέννησε
δίχως φόβο κι οργή,
τ’ όνειρο θα βρεί
και νερό και ψωμί.

Γέλα, γέλα καρδιά
ξημερώνει Πρωτομαγιά,
κράτα, κράτα καρδιά
ξημερώνει Πρωτομαγιά.

ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ

Το δείλι σέρνεται κι αλλάζει πάλι δέρμα
Μες τις ψυχές μας, απαρνιέται όλα ξανά
τα χρώματά του – κι απομένουμε στεγνά
τοπία χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα.

Γρίφοι λυμένοι και ξανά μπλεγμένοι
χτυπιόμαστε όλη μέρα σαν τυφλοί
για μια καλύτερη θεσούλα στο κλουβί
κι όλο βρισκόμαστε σφιχτότερα δεμένοι.

Στα λόγια σπάταλοι, φιλάργυροι όμως στο αίμα
κάναμε χάος το τοσοδά μας το μυαλό
-ο φόβος είναι θερμοκήπιο καλό,
ανθίζει σʼ όλες του τις ποικιλίες το ψέμα.