ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ

Ο άντρας πρότεινε μια βόλτα μεσημεριανή
γύρω απʼ το κάστρο, κάτω απʼ τον ήλιο
στο τοπικό παζάρι, μια περιήγηση ίσως
φρούτα, καρποί, ανθρώπων μνήμες
μια υποψία θάλασσας στο βάθος, η γυναίκα
έγειρε στην πλευρά της άρνησης
με φόρεμα λευκό, ηλιοκαμένο δέρμα
στη σάρκα της σφιχτά τυλίχτηκε και άνοιξε
βήμα που έτεινε σε συνειρμούς ηδονικούς
με ήλιο δυνατό στην κορυφή, ο άντρας
μόνος περιηγήθηκε στʼ αρχαία μονοπάτια
μετανιωμένη στο βάθος εκείνη περίμενε
η επιθυμία, ο ήλιος, η θάλασσα
η άρνηση, ο ουρανός, η αμφισημία
αρσενικού κόσμου διαβάτες
κυκλωμένοι από έννοιες θηλυκές
αναποφάσιστοι σαν μεσημέρι
που πέρασε ανεπιθύμητο.

`

Εσωτερική πορεία

Αργά αργά η απόγνωση

διέσχιζε τον ουρανίσκο

Κατέβαινε ως τα σπλάχνα της

Με μπισκοτάκια βουτύρου αμφιβολίας

γλύκαινε το πικρό πέρασμα

Το έκανε να μοιάζει υποφερτό

Με ένα «μήπως δεν κατάλαβα καλά;»

μπορούσε τελικά να πιει όλη την απόγνωση

Ως τον πάτο

`

*

Κουρελού

Πίσω κοιτάς
Μνήμες μπαλώνεις στην κουρελού σου
Πάνω της ξαπλώνεις
Δήθεν εκπέμπει μια ασφάλεια
Καθώς από γνωστό σου υλικό είναι καμωμένη
Κι όλα τα χρώματα που ράβεις
θαρρείς είναι δικά σου χρώματα
Λύπες, χαρές, ματαιώσεις
Έκτισαν- κομπάζεις- τον εαυτό σου
Κι ύστερα
Προσδοκίες μπαλώνεις στην κουρελού σου
Φανατικά υπέρ ονείρων και αναμονών τάσσεσαι
«Λες να είναι εφικτό;»
Και κρατάς για λίγο μετέωρο το βελόνι σου
Πόσο επιδέξια κατασπάραξες τ
ο ευγενικό και ταπεινό σου «τώρα»
Με πόση σιγουριά το αγνόησες
για να επιδοθείς στη συρραφή νεκρών παρόντων
που έγιναν μνήμες
ή επερχόμενων στιγμών
αμφιβόλου υπόστασης
απουσιάζοντας ουσιαστικά
από τον ενεστώτα σου
Ετοιμάζεις προσεκτικά την κουρελού σου
Το σάβανο εν τέλει
μιας ζωής που δεν έζησες`

ΛΟΓΟΣ Α΄ – Ο Άθλος

Αυτή η πόλη καλά κρατεί.
Είναι βαρύ το χώμα,
που σκεπάζουν οι αιώνες.
Είναι το χρονικό της κιβωτός,
φέρει τα ιερά και τα όσια.

Μʼ αυτά τα λάβαρα
ζωντάνεψαν οι μνήμες,
έλαβαν σάρκα και οστά,
έγιναν η φρουρά της.
Κι ο πόλεμος που έφτασε
προ των πυλών,
μʼ αυτά εδώ τα λάβαρα,
το φόβο που έσπειρε, θα θερίσει.

Κι ας λαβωθήκαμε
επάνω στις επάλξεις,
εμείς που δοκιμάσαμε την πίστη μας,
μάρτυρες και ήρωες
οι πιο πιστοί απʼ τους πιστούς •
γράψαμε στα σκουτάρια
τʼ όνομά μας.

Αυτός ήταν ο άθλος.

Κι ας περιμέναμε
– έτη πολλά,
με υπομονή και καρτερία.

Κι ας περιμέναμε
– έτη πολλά,
αυτή η πόλη θα αντέξει
άλλη μια πολιορκία!

`

`

Ο ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ

«Σήμερον εμού αύριον ετέρου», έγραφε.

Κι ήρθαν πόλεμοι
και ξεριζωμοί και προσφυγές και

Και σήμερα
το αίθριο, τις καμάρες της αυλής
–πελεκητές, στο χρώμα της αυγής–
τις σιδεριές τις ζωγραφιές
και τα ταβάνια, με περηφάνια
έδειχνε ο νέος ιδιοκτήτης.

Και δεν πρόσεχε τις λέξεις
στο ανώφλι του σπιτιού:
«ουδέποτε τινός».

`

Ante Portas

“Iʼ ve seen what I was and I know what Iʼll be…
I ʽ ve seen what I choose and Iʼ ve seen what I need”
(Bjork & Thom Yorke, I`ve Seen It All )

`

Ένα βράδυ πέθανα
στον ύπνο μου,
είχα αποκοιμηθεί
ψάχνοντας τη λέξη πάλι

Κι είχε φως,
σα να πέθανε μαζί και το σκοτάδι
Σε μια βάρκα ισορρόπησα,
μικρή, κατεστραμμένη

Δίχως κουπιά
με τον ορίζοντα λιπόθυμο
καθόλου αναγκαίο

Ίσως και να ξύπνησα,
μα η λέξη πουθενά

Και τότε όλα τα έμαθα
τίποτα η μνήμη δεν ανασταίνει
τίποτα η λήθη δεν ξορκίζει

Κι οι λέξεις
σκιάχτρα αμήχανα
φευγαλέες ερωμένες

Κι η λέξη;
ποτέ δεν έμαθα
Μα είδα
τη σκιά

Κι από τότε
αυτή και μόνο αυτή επέλεξα
να βλέπω

Όμορφη είναι άλλωστε
και μόνο το γνήσιο,
το φως ορέγεται

Ένα βράδυ πέθανα
κι από τότε
αλλιώτικα, είναι αλήθεια,
ξημερώνει