www.poiein.gr: ο έστω-τόπος για την ποίηση

Γιατί η ποίηση είναι μια μπάλα στα χέρια ενός μικρού παιδιού….

(Photo and comment: Σ. Αραβανής)

Δελτίου Τύπου «ποιείν»
Η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης «poiein.gr» είναι μια ιστοσελίδα για ποιήματα, ποιητές και ποίηση (ίσως…) από όλο τον κόσμο. Εμπνευστής της ο ποιητής Σωτήρης Παστάκας και αφετηρία της το 2002 (στην αρχή ως προσωπική ιστοσελίδα). Από τις αρχές του 2007 έχει την μορφή ενός διαδικτυακού λογοτεχνικού περιοδικού με καθημερινή ανανέωση το οποίο περιέχει 11 μόνιμες στήλες και ως σήμερα έχει ανεβάσει 431 (ήδη δημοσιευμένα [με αναφορά στις αρχικές πηγές] κυρίως όμως αδημοσίευτα) κείμενα και έχει συζητήσει 478 σχόλια αναγνωστών. Παραπέμπει σε επιλεγμένους συνδέσμους για την ποίηση και όχι μόνο, (προσωπικά ιστολόγια, διαδικτυακά περιοδικά, μουσικά sites κ.α) με ημερήσια επισκεψιμότητα τους 442 επισκέπτες (Φεβρουάριος 2007). Διαθέτει, τέλος. δωρεάν στους επισκέπτες τα ψηφιακά βιβλία «Εγκόλπιο του Καλού Αναγνώστη» του Σωτήρη Παστάκα και τις «Σημειώσεις ενός ανθρώπου» του Γιάννη Χρυσούλη (ετοιμάζεται).

Κατηγορίες:

Bar open: αναγνώσεις και συζητήσεις.
Poetry Academy: ποιητές από όλο τον κόσμο.
Around Thirty: νέοι (και σε πολλές περιπτώσεις) πρωτοεμφανιζόμενοι ποιητές.
Piazza Grande: εκδηλώσεις, παρουσιάσεις, προσκλήσεις, διαγωνισμοί, φεστιβάλ.
Harvest: παρουσιάσεις βιβλίων που στέλνονται στο «ποιείν».
Purgatorio: Έλληνες «υποφανείς», ανθολογία του ελληνικού underground.
Poiein cafe: μικρά κείμενα για τις μεγάλες παρενέργειες της βιβλιοαγοράς.
Podcasts: το ραδιόφωνο της ποίησης: ποιήματα, ποιητές και…μουσικές (ίσως), κάθε Σάββατο πρωί.
Recycling Bin: σχολή ποιητικής τέχνης, δωρεάν μαθήματα δι΄ αλληλογραφίας: κριτική επεξεργασία ποιημάτων με την συνεισφορά όλων μέσω των σχολίων.
Reload: οι νέοι διαβάζουν νέους και …πρώην νέους: αναγνώσεις-κριτικές σε αγαπημένες ποιητικές συλλογές.
Spontaneous Anthology: μοντέρνα ελληνική ποίηση, που επιλέγουν οι φίλοι του «ποιείν» και προτείνει ποιήματα κι όχι ονόματα.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ παρουσιάζει την πρώτη δισκογραφική δουλειά της Δανάης Παναγιωτοπούλου. Ο “Οίκος Αντοχής” αποτελείται από δέκα αυτοτελείς ιστορίες της πόλης για δύο πιάνα και φωνή – ευγενικής καταγωγής και αγνώστου πατρός – και φιλοδοξεί να προσφέρει για τριάντα λεπτά στέγη σε όσους νιώθουν άβολα απέναντι στους ευαγγελιστές της υπάρχουσας τάξης (εντός και εκτός της δισκογραφίας). (musicmirror.gr)

Περιεχόμενα

1. En Garde (μουσική: Άγγελος Αγγέλου)
2. Λήθη
3. Του Οδυσσέα
4. Λαύριο (Συμμετέχει ο Γιάννης Χαρούλης)
5. Πότε μικρέ μεγάλωσες (κρουστά: Βασίλης Βασιλάτος)
6. King Size (Φυσαρμόνικα: Νίκος Παπαναστασίου)
7. Εξαρτημένα αντανακλαστικά
8. Η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα (Ακορντεόν: Νίκος Παπαναστασίου)
9. Το πάρτι
10. Πες μου πως

Ανθολόγιον κειμένων και θραυσμάτων από τη φερώνυμη στήλη του Στάθη Σ., Αρ. Σελίδων: 285, Εκδόσεις:Ελευθεροτυπία, Χρονολογία έκδοσης:2006

Περιγραφή: […] Ανθολογώντας ο ίδιος τον εαυτό μου (άλλη μια δημοσιογραφική “πατέντα” -οι δυνατότητες για σοβαρότερη φιλολογική δουλειά είναι περιορισμένες στα ελληνικά γράμματα, τόσον όσον και οι κύκλοι των κριτικών, των φίλων, των κολλητών και άλλων δυνάμεων που δεν ευκαιρούν), διαπίστωσα πολλές αδυναμίες περιεχομένου και ύφους. Ανατρέχοντας στα κείμενα μιας πενταετίας, από τα μέσα του 2001 έως τα μέσα του 2006, ανακάλυψα ευκολίες, επαναλήψεις, κάποιες μονομανίες και κάποιες εκτροπές απ’ αυτά που ο ίδιος πιστεύεις ότι είναι ή θα πρέπει να είναι ο “κανόνας” σου όταν γράφεις.
Ομως αποφασίσαμε να μην κάνουμε καμμια διόρθωση και να παραθέσουμε τα κείμενα που διαλέξαμε γι’ αυτήν την έκδοση στην ακριβή μορφή που είχαν όταν δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα. Πρόκειται δηλαδή για ακριβή ανάτυπα (συν κάποια θραύσματα), που προσπαθούν να αποτυπώσουν τη δύναμη αλλά και τις αδυναμίες της καθημερινής δημοσιογραφικής προσπάθειας.
Δεν πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με κείμενα τα οποία “κέρδισαν το στοίχημα τους με τον χρόνο”, αλλά απλώς με το χρονικό ενός ιδιότυπου χρονογραφήματος που, κάπως ιδιόμορφα εις ό,τι αφορά το ιδιόλεκτο του είναι η αλήθεια, προσπάθησε να παρακολουθήσει κάποια λίγα ή πολλά απ’ αυτά που μας απασχολούν στον δημόσιο βίο το μεν, το δε στις κατ’ ιδίαν σκέψεις και τα αισθήματα.
Συνεπώς έχω την αίσθηση αλλά και την ελπίδα ότι τα κείμενα αυτά το έχουμε γράψει, τρόπον τινά, μαζί· ότι συγκατοικήσαμε, συγκατοικούμε σε αυτά, ο καθείς με τον τρόπο του- στα πάνω μας, στα κάτω μας, στα μέσα μας, στα έξω μας. Οπως στην πόλη…

Στάθης Σ. και για την ακρίβεια Στάθης Διονυσίου Σταυρόπουλος

«Το τσιγάρο είναι η τελειότερη μορφή μιας τέλειας απόλαυσης: σύντομη, έντονη και που σε αφήνει πάντα ανικανοποίητο» – Όσκαρ Ουάιλντ

Μία από τις αμέτρητες αντικαπνιστικές αφίσες στη ναζιστική Γερμανία. Από πάνω το «Κεφάλαιο του Καπνού». Από κάτω πεταμένα «η υγεία του λαού, η δύναμη για εργασία και οι εθνικοί στόχοι». Στο Γ’ Ράιχ το κάπνισμα εθεωρείτο «αστικό βίτσιο» και «πνευμονολογικός αυνανισμός»

ΕΙΝΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ ΒΡΑΔΥ και θέλω να πάω στη Γλυφάδα. Οδός Ζήνωνος. Ψάχνω για ταξί. Το βρίσκω. Μπαίνω μέσα. Ο ταξιτζής καπνίζει. Έχω πονοκέφαλο και ο καπνός με ενοχλεί. Παρ’ όλα αυτά δεν λέω τίποτα. Περιμένω να τελειώσει το τσιγάρο. Το τελειώνει. Δεν περνάνε ούτε δυο λεπτά όμως και ετοιμάζεται να καπνίσει δεύτερο. Του λέω ότι ο καπνός με ενοχλεί. Με κοιτά λοξά και δεν το ανάβει. «Γίναμε αμερικανάκια» τον ακούω να ψιθυρίζει. Από περιέργεια βλέπω τη μάρκα των τσιγάρων: Marlboro…

Κάποιες φορές οι συμπτώσεις είναι εκπληκτικές. Ταξί, καπνός και οδός Ζήνωνος. Θυμήθηκα εκείνη τη στιγμή τον Ζήνωνα. Τον χαρακτήρα που έπλασε ο Ιταλός συγγραφέας Ίταλο Σβέβο στο βιβλίο του «Η συνείδηση του Ζήνωνα». Όλη τη ζωή του πάλευε o Ζήνων να κόψει το τσιγάρο. «Το τσιγάρο έχει μια γεύση πιο έντονη μόνο όταν είναι το τελευταίο», λέει. «Και τα άλλα τσιγάρα διαθέτουν μια ιδιαίτερη γεύση, λιγότερη έντονη όμως. Το τελευταίο αποκτά την έντονη γεύση του χάρη στο αίσθημα της νίκης πάνω στον εαυτό σου και την ελπίδα ενός μέλλοντος γεμάτο δύναμη και υγεία». Η αρρώστια του τελευταίου τσιγάρου. Ο Ζήνων πίστευε ότι εάν κόψει το τσιγάρο, θα καταφέρει να γίνει καλός πατέρας, άψογος σύζυγος, επιτυχημένος επαγγελματίας. Αλλά το ραντεβού με την ιστορία αναβάλλεται πάντα. Το τελευταίο τσιγάρο δεν είναι ποτέ τελευταίο. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι, ίσως, αγάπησε τόσο πολύ το τσιγάρο, για να ρίξει πάνω του το φταίξιμο για τις αποτυχίες του. Το τσιγάρο είναι απλά ο αποδιοπομπαίος τράγος της ζωής του…
Ο «Αγών» κατά του καπνού…

Ο Σβέβο έγραψε τον «Ζήνωνα» το 1923. Τότε που ο Μουσολίνι μόλις είχε πάρει τα ηνία της εξουσίας. Οι φασίστες αντιπαθούσαν το τσιγάρο. Το θεωρούσαν «αστικό βίτσιο». Ούτε ο Μουσολίνι, ούτε ο Φράνκο, ούτε ο Χίτλερ κάπνιζαν. Μάλιστα ήταν η ναζιστική Γερμανία που πρώτη κήρυξε ανελέητο πόλεμο στο κάπνισμα. Το κύριο σύνθημα της αντικαπνιστικής εκστρατείας ήταν: «Το σώμα σου ανήκει στον Führer και στο Έθνος». Στα ολοκληρωτικά καθεστώτα ο εαυτός σου δεν ανήκει ποτέ σε σένα. Ανήκει στον Ηγέτη, στο Κόμμα, στο Έθνος. Ήταν στο Γ’ Ράιχ που το τσιγάρο θεωρήθηκε ως η κύρια αιτία του καρκίνου και καθιερώθηκε για πρώτη φορά ο όρος «παθητικό κάπνισμα». «Στο σπίτι μου απαγορεύεται η είσοδος στους καπνιστές» έγραφε ο Χίτλερ. Γι’ αυτό, στα παράνομα πάρτι που διοργάνωναν οι νέοι στη Γερμανία, η κύρια εκδήλωση αντίστασης στα ναζιστικά γούστα, εκτός από το άκουσμα της τζαζ, ήταν το κάπνισμα.

Σενάριο, Σκηνοθεσία: Σταύρος Στρατηγάκος
Διάρκεια (min): 127
Έτος Παραγωγής: 2006

‘Ενα μοναδικό αφιέρωμα στον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη! Μια σπάνια συλλεκτική έκδοση μνήμης και αγάπης, στην οποία παρουσιάζεται η πορεία και οι άγνωστες πτυχές της ζωής του Νίκου Ξυλούρη. Η έκδοση περιλαμβάνει 2 προϊόντα σε μία πολυτελή κασετίνα:

1. Πολυτελές λεύκωμα με ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό από τη ζωή του Νίκου Ξυλούρη.

2. Tην συγκλονιστική ταινία του Σταύρου Στρατηγάκου «Ο Νίκος Ξυλούρης και 3 ποιήματα» που καταγράφει τη ζωή και το έργο του Νίκου Ξυλούρη, σε 2 DVD.

Περίληψη ταινίας
Μια συγκλονιστική ταινία – αφιέρωμα για τον Νίκο Ξυλούρη που καταγράφει τη ζωή και την πορεία του αξέχαστου ερμηνευτή.Ο Νίκος Ξυλούρης έρχεται στην Αθήνα (την πόλη που κατά μία άποψη ήταν και η αιτία θανάτου του…) απʼ την Κρήτη, την περίοδο της δικτατορίας. Με τη φωνή και το ήθος του, σε λίγο καιρό, ξεπερνά τα όρια ενός απλού ερμηνευτή τραγουδιών, γίνεται γνωστός σʼ όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Η Γαλλική Μουσική Ακαδημία τον βραβεύει και απʼ την Ιαπωνία φτάνει ένα κινηματογραφικό συνεργείο που τον αναζητά επιμόνως, όλα αυτά λίγους μήνες πριν ξεσπάσει η φοιτητική εξέγερση στο Πολυτεχνείο που η παρουσία και τα τραγούδια του Νίκου Ξυλούρη σφράγισαν ανεξίτηλα. Η ταινία, ακολουθώντας τον αφηγηματικό άξονα τριών ποιημάτων του Αλέξη Ασλάνογλου, γυρίστηκε σχεδόν όλη στην Αθήνα σε μια προσπάθεια ιχνηλάτησης της χαμένης αθωότητας μιας εποχής, κάτω από επιστρώσεις λόγου, μουσικής και τσιμέντου…