Aυτόγραφο (πηγή: www.nikolaidis.eexi.gr/nn-2.htm):

Oι νέοι θεατές μ’ αγαπούν, όχι γιατί είμαι “οργισμένος”, όπως μερικοί ισχυρίζονται, αλλά γιατί οι ταινίες μου δεν τους απαγόρεψαν ποτέ να με αμφισβητήσουν και ακόμα γιατί με επιμονή αρνήθηκα -γεγονός που το εκτίμησαν- τα δεκανίκια που σε τιμή προσφοράς διανέμει χρόνια τώρα η “καθώς πρέπει” Eυρωπαϊκή προοδευτική διανόηση. Aρνήθηκα αυτό το παιχνίδι της προσφοράς και της τρομοκρατίας, έστω και αν προερχόταν καμμιά φορά από τους θεατές, γιατί ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας, μια κρατική άποψη για το σινεμά και είναι γνωστό βέβαια πως το κράτος δεν πάει ποτέ σινεμά.

Oσο για το “οργισμένος”, δεν το δέχομαι σαν χαρακτηριστικό μου από την στιγμή που οι συχνότητές μου γέμισαν παράσιτα από διάφορους κάλπηδες που δίνουν συνεντεύξεις (κάθε εβδομαδιαίο ιλλουστρασιόν πρέπει να φιλοξενεί ή και να συντηρεί έναν τέτοιο) και βρίζουν τους πάντες και τα πάντα, δεν έχουν να προτείνουν κάτι τι και διεκδικούν ένα χώρο ιδιαίτερο και καθαρό που σίγουρα δεν τους ανήκει και δεν τον εκφράζουν.
Tελικά όλοι αυτοί οι “απροσάρμοστοι” συγκροτούν ένα μέρος του συστήματος που ενεργεί σαν προπέτασμα καπνού για να μπορούν από πίσω να δουλεύουν ανενόχλητοι οι κρατικοί μηχανισμοί. Kαι αλλοίμονο στους κάποιος γνήσιους που πέφτουν στην παγίδα του “επώνυμου” χωρίς ποτέ να αναρωτηθούνε ποιά κέντρα αποφάσεων τους κόλλησαν την ταυτότητα του επώνυμου μοναχικού, οργισμένου, καταραμένου αναρχικού κ.τ.λ… Eρώτημα που θα προβάλλει αμείλικτο μπροστά τους απ’ τη στιγμή που θα ανακαλύψουν πως το επώνυμο μπορεί να πουλάει, αλλά πουλιέται κιόλας.

N.N.

Η διάνοια του Έλληνος είναι αγρός, τον οποίον ούτος αφήνει ως επί το πολύ χέρσον, διότι γνωρίζει ότι η δαπάνη της καλλιεργείας δεν ήθελε καλυφθεί υπό του προϊόντος της συγκομιδής. Προς τι λ.χ. να κοπιάσει όπως γίνει ελληνιστής, κινδυνεύων νʼ αποθάνη της πείνης, ενώ γινόμενος κομουνδιριστής δύναται νʼ απολαύσει τον επιούσιον άρτον του και έδραν τω Πανεπιστημίω;

***

Πολλοί αποδίδουσι την παρʼ ημίν επικρατούσαν θεσιθηρίαν εις την πενίαν των σήμερον Ελλήνων. Αλλά το κακόν προέρχεται μάλλον εκ του ότι και ο πτωχότερος των Ελλήνων κέκτηται στρέμμα τι αμπέλου, καλύβην, μικράν σύνταξιν, γωνίαν οικοπέδου ή άλλην οιανδήποτε κτήσιν, επιτρέπουσα αυτώ να τρώγη ξηρόν άρτον και να θεσιθηρή εφʼ όλον το διάστημα του βίου του, όπως προμηθευθεί εν οιονδήποτε προσφάγιον.

***

Καταφρονείται εν Ελλάδι πάσα διανοητική εργασία διότι εν τη παρούση ημών καταστάσει αδύνατον είναι να υπάρξη τοιάυτη τις έντιμος, αλλά κατʼ ανάγκην μετατρέπεται εις επαιτείαν, θεσιθηρίαν ή επί δικαία αμοιβή συκοφαντίαν.

***

Ο κ. Χ. διατελεί εις διηνεκείς σχέσεις προς όλα τα υπουργεία και πάντας τους υπαλλήλους. Ελεήμων δε και εκδουλευτικός εχρησιμοποίει τας σχέσεις ταύτας όπως προμηθεύη θέσεις, συντάξεις ή βοηθήματα εις πλήθος φτωχών ανθρώπων παρʼ ων εισέπραττε τάλληρον προς τάλληρον περί τας οκτώ χιλιάδας δραχμών κατʼ έτος.

***

Βραβείον απονεμόμενον υπό των κριτών του ημετέρου αγώνος ισοδυναμεί προς ευχέλαιον, μετά το οποίον το βραβευθέν έργον είναι καλόν προς θάψιμον.

Τρεις χιλιάδες χρόνια Ευρωπαϊκού Πολιτισμού=Πέντε Ευρώ και τριάντα λεπτά

Tre mila anni di Civiltà Europea=Cinque Euro e Trenta Centesimi

Ρήγας Φεραίος=10 cents (Greece)

Διονύσιος Σολωμός=20 cents (Greece)

Μάρκος Αυρήλιος=50 cents (Italy)

Μιγκέλ ντε Θερβάντες=50 cents (Spain)

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ=1 Euro (Austria)

Λεονάρντο ντα Βίντσι=1 Euro (Italy)

Δάντης Αλιγκέρι=2 Euro (Italy)

Συνολική αποτίμηση τριών χιλιάδων χρόνων ευρωπαϊκού πολιτισμού=5 γιούρο και 30 σέντσια

Πιστοποιητικό θανάτου

Εκδοτικός οίκος «Αλκή»
1988

Αγανάκτησα με τον εαυτό μου, σε τελική ανάλυση δεν ζούμε για ένα κείμενο, για έναν πίνακα ή για μια καλή παράσταση. Ούτε για μια ιδέα, ή για την Ιστορία. Υπάρχουμε για να ζούμε τη ζωή, και η ζωή δεν είναι μαθηματικός τύπος. Η ζωή δεν είναι πουθενά αλλού, αλλά δω πέρα, δίπλα μας, μʼ ένα σωρό ατέλειες είναι αλήθεια μα και με πλούσιες και πολλαπλές τις προκλήσεις υποσχέσεων. Στο χέρι του καθένα βρίσκεται το ξεκίνημα για να ομορφήνει το ταξίδι του και η απλότητα στην κίνηση είναι κατάκτηση ουσίας για μένα. Όταν «συμβεί» και νοιώσεις την αισθαντικότητα της ζωής, έστω για μια στιγμή, δεν θέλεις να πεθάνεις και αν κάποτε έλεγα «να πεθαίνουμε και να φωνάζουμε τι ωραία που πεθαίνουμε» εννοούσα πως είναι στο χέρι μας να ζήσουμε όμορφα.
Άξιο σημασίας είναι για μένα νάσαι παντού έτοιμος. Δεν ξέρω ακριβώς για ποιο λόγο. Έχω βαθεία όμως την πεποίθηση πως όλα συμβαίνουν ξαφνικά και για να το νοιώσεις, χρειάζεται βαθειές επεξεργασίες και θα πω και κάτι που δεν μʼ αρέσει, άλλα οφείλω να το παραδεχτώ πως σε τέτοιες ιστορίες, σε τέτοιες φιλοδοξίες αν θέλετε, περνάς μέσα από ένα μεγάλο και τρανταχτό πόνο, μέσα από μια μεγάλη αρρώστια. Κι αν το τέλος είναι η ερημιά μη σε φοβίζει. Μονάχα έτσι νομίζω πως μπορείς σε μια πιο απλή και περισσότερο ουσιώδη σχέση με τον άλλο και το περιβάλλον σου. Χρειάζεται χρόνος και απόσταση. Καθώς και τόλμη γιατί θάχεις να κάνεις με σένα, που είσαι εσύ και οι άλλοι και αυτές οι μάχες ας μη υποτιμούνται είναι δύσκολες και ζόρικες. Είναι βία αυτό, ας μη γελιόμαστε. Ίσως η πιο σκληρή βία είανι η απόσταση, του να μη δίνεις και να μη σου δίνουν συμμετοχή. Και δεν μιλώ για μύθους.

Επί των ημερών του Ηρόστρατου ήτο συχνή η χρήσις λέξεων και όρων εις την Αγορά δια τη συσκότισιν και τον χειρισμόν συνειδήσεων και ψήφων . Άρα δεν εκπλήττουν τον μελετητήν δημόσιαι εκφράσεις όπως : ” Η Περσική απειλή ετέθη υπό μερικόν έλεγχον … “

Η δια πολιτικά αίτια παράφρασις καταλήγει , φεύ , εις την γελοιοποίησιν των δημοσίων προσώπων , τα οποία την ενεπνεύσθησαν και τη χρησιμοποίησαν . Αλλά η ζημία βαραίνει δυστυχώς τον δήμο , διότι η Εφεσία Άρτεμις κοινόν και ανεκτίμητον είναι αγαθόν.

( Για όσους ξέρουν πραγματικά από δασικές φωτιές η φράση “μερικός έλεγχος” είναι κενή κάθε πραγματικού νοήματος. Για όσους προσπαθούν να χειραγωγούν τη πλέμπα η φράση αυτή αποτελεί επικοινωνιακό εργαλείο που κατέρρευσε οριστικά μετά τη φωτιά της Κορίνθου. Ο Ηρόστρατος έκαιγε όλη τη νύχτα τα δάση της Αρτέμιδας και οι “δυνάμεις” φύλαγαν τα μοναστήρια )