Τρίτη, 17.07.07
H ποίηση στο Σαν Φρανσίσκο θυμίζει τραγούδι των μπλουζ. Οταν βραδιάζει, βγαίνουν στους δρόμους οι ποιητές και απαγγέλλουν τα ποιήματά τους στους περαστικούς φωναχτά, προκαλώντας τους να συμμετάσχουν. Εκείνοι σταματούν, συμφωνούν ή διαφωνούν, η ποίηση γίνεται αφορμή για δημόσιο διάλογο και performance.Το Σαν Φρανσίσκο είναι η πόλη που έχει τη μεγαλύτερη κατά κεφαλήν κατανάλωση… αλκοόλ, αλλά και η πόλη όπου ξοδεύονται τα περισσότερα χρήματα για αγορά βιβλίων! Με απόλυτη προσαρμογή στους νόμους της αγοράς και της ζήτησης, τα βιβλιοπωλεία, λοιπόν, μένουν ανοιχτά μέχρι τις 2.00 τα ξημερώματα και… σερβίρουν βιβλία με ποτό, ή ποτό με βιβλία, ώστε να ικανοποιήσουν και τα δύο πάθη των πελατών τους.Στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο διοργανώνεται στα τέλη Ιουλίου από το δήμαρχο Gavin Newsom και τη βιβλιοθήκη της πόλης ένα Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης, στο οποίο έχει προσκληθεί να συμμετάσχει και ένας Ελληνας.

Ο Σωτήρης Παστάκας, που έχει ήδη στο ενεργητικό του έξι ποιητικές συλλογές, έλαβε την πρόσκληση από τον Jack Hirschman, που είναι ο επίτιμος ποιητής της πόλης και οικοδεσπότης της διοργάνωσης. Ο Jack Hirschman, που υπήρξε καθηγητής στο UCLA και ανάμεσα στους φοιτητές του ήταν ο Jim Morrison, είχε επισκεφθεί τη χώρα μας τη δεκαετία του ʼ60, όπου έμεινε για δύο περίπου χρόνια στην Υδρα, φιλοξενούμενος του Λέοναρντ Κοέν. Γνωρίστηκε με την ποιητική σκηνή της εποχής στη χώρα μας και όταν πρόσφατα διάβασε τα ποιήματα του Σωτήρη Παστάκα, σε μετάφραση στα αγγλικά του Γιάννη Γκούμα, αναφώνησε «terrific poems!» και τον κάλεσε να συμμετάσχει στη διοργάνωση.

Φυσάει Κόντρα
Μουσική Αντίσταση στους καιρούς της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου

Ένα βιβλίο για τη μουσική και το κίνημα!
Ένας τόμος με στοιχεία, άποψη, πολλές φωτογραφίες και υλικό από την παγκόσμια μουσική σκηνή.

Το rock της αντίστασης, η electronica της αμφισβήτησης, το hip-hop της ανατροπής. Το πολιτικό τραγούδι επιστρέφει, είναι εδώ, ζωντανό και επικίνδυνο. Οι συναυλίες κατά του πολέμου και της παγκοσμιοποίησης.

Ο Marcos και η Ιντιφάντα γίνονται τραγούδια. Τα μουσικά μανιφέστα της εποχής μας και οι σύγχρονοι επαναστάτες της μουσικής σκηνής.

Ένα χρονικό της μουσικής αντίστασης στους καιρούς της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου. Στους καιρούς που παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες των κυριάρχων φυσάει κόντρα…..
· 87 δίσκοι – μανιφέστα του κοινωνικού και πολιτικού τραγουδιού της εποχής μας.
· 23 βιογραφίες των σύγχρονων επαναστατών της μουσικής σκηνής. Μια ιστορία γραμμένη με ρυθμούς, νότες και συνθήματα.
· Ένα χρονικό της μουσικής αντίστασης στους καιρούς της παγκοσμιοποίησης και του πολέμου. Στους καιρούς που παρά τις αγωνιώδεις προσπάθειες των κυριάρχων φυσάει κόντρα…

Με πολλά στοιχεία, βιβλιογραφία, δισκογραφία και βιογραφικά όλων των πρωταγωνιστών της μουσικής αντίστασης!

Περιεχόμενα: Μέρος Πρώτο: μια ιστορία γραμμένη με ρυθμούς, νότες και συνθήματα, 1. στους ρυθμούς του Σιάτλ και της Γένοβας, 2. Επόμενη στάση η ελπίδα. Οι περιπέτειες ενός διεθνιστή τροβαδούρου, 3. όχι στο όνομά μας. Το αντιπολεμικό τραγούδι σήμερα, 4. Ο ηλίθιος Αμερικανός. Μουσική ενάντια στον Μπούς, 5. Μέρες αδέσποτες. Η ελληνική πραγματικότητα, Μέρος Δεύτερο: οι άνθρωποι και τα έργα, εισαγωγή, 6. Οι φωνές της αντίστασης. Οι δημιουργοί στο προσκήνιο, 7. Τα μουσικά μανιφέστα του καιρού μας, Μέρος Τρίτο: για να ενωθούν όλα τα τραγούδια του κόσμου σε ένα τραγούδι ελευθερίας, 8. Από τους ποιητές των κινημάτων στο κίνημα των ποιητών

Εκδόσεις ΚΨΜ

Πηγή: www.kapsimi.gr

…σας καλεί να κοιτάξετε ΨΗΛΑ

Υ.Γ Ποιητές όλου του κόσμου εμπνευστείτε…Τυχερή μέρα ξημερώνει….

Ένα κείμενο της Βίκυς Βανίτα από το περιοδικό symbol το 1999 – μια ωδή της πρόσφατα χαμένης ηθοποιού στην μοναχικότητα και το γάτο- εξομολογητή της Ντέμιαν. Αναδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα LIFO τεύχος 59 22-3-2007.

Γνωριστήκαμε στις 22 Ιουλίου του 1982. Στην Ανάβυσσο, παρόντες άπαντες. Alegria στην ατμόσφαιρα. Η χαρά της γιορτής. Εδέσματα. Τούρτες. Σαμπάνια. Δεν θυμάμαι αν ήταν Κυριακή ή Τετάρτη, αλλά δεν ξεχνώ ότι κατά τη διάρκεια του πάρτι είχαν την απροσδιόριστη αίσθηση ότι κάποιος με παρακολουθεί… γύριζα χαρούμενη και γελαστή από παρέα σε παρέα. Λέγαμε όλες αυτές τις χαριτωμένες ανοησίες που ανταλλάσσει κάνεις σε κοσμικόκοινωνικές συγκεντρώσεις. Κοιτούσα δεξιά, αριστερά , πίσω μου. Άλλα τίποτα. Το συναίσθημα, εκεί. Και ο μυστηριώδης «κάποιος» αόρατος. Ώσπου κάθισα. Και τότε ήρθε… μια χνουδωτή μπάλα ήρθε και κούρνιασε στο αριστερό μου πόδι. Ένα γατί μαύρο- άσπρο με ροζ μύτη. Το σήκωσα. Ένα χέρι έφτανε. Αγκαλιές, φιλιά. Το πήγα στην κυρία του σπιτιού. Μου είπε ότι η γάτα της γέννησε πριν από ένα μήνα και αν ήθελα μου το χάριζε. Ήθελα. Βρέθηκα αργότερα, χωρίς να το συνειδητοποιήσω καλά καλά, σε ένα αυτοκίνητο γνωστών μου που προθυμοποιήθηκαν να με πάνε σπίτι μου στο Κουκάκι, με ένα γατί κολλημένο πάνω μου σαν χαλκομανία και μια σακούλα με άμμο, μπισκότα, κροκέτες και ένα κουτί γάλα. Άπλωσα την πραμάτεια στην κουζίνα. Και πήγα για ύπνο.. Το πρωί κατάλαβα την διαφορά… Με το πρώτο βήχα είδα ένα τόσο δα πλασματάκι –που το είχα ξεχάσει στο μεταξύ- να τρέχει σαν τρελό. Στην αρχική διαδικασία της μέρας (μια λίμνη καφέ, μισό πακέτο τσιγάρα) ένας τρομαγμένος γάτος έκανε φούρλες και ζούρλες ανεξέλεγκτες. Στα διαλείμματα κοιταζόμασταν. Έτσι άρχισε η κοινή μας ζωή.

Kύριε Διευθυντά
Επιτρέψτε μου να μοιραστώ με τους αναγνώστες της έγκριτης εφημερίδας σας, τη χαρά που αφειδώλευτα μου έδωσε το σχόλιο υπέρ του στοματικού έρωτα που ετόλμησε σήμερα (12-5-2007) η σνομπ μεγαλοκοπέλα του ΔΟΛ – η ευρυμαθής, ευφυεστάτη και χαριτόβρυτος Πανδώρα. Με ελάχιστες λέξεις ήρε τα εμπόδια που χώριζαν φεμινίστριες και φαλλοκράτες, επανακαθορί-ζοντας τον θεσμό της φαλλο-κρατίας στην αρχαία, την κυριολεκτική του λειτουργία. Στοιχείωδες, επομένως, χρέος φιλαληθείας και εντιμότητος με υποχρεώνουν, ήδη, να δηλώσω, ότι κυρίως για την Πανδώρα διαβάζω το ΒΗΜΑ – και νά που επιτέλους δικαιώθηκα: η Οθωμανική ολοκλήρωση, που με τόσο ανυπόκριτο πάθος επιδιώκουν οι συνηγορούντες υπέρ των δικαίων της γείτονος (διχοτόμηση του Αιγαίου, αυτονόμηση της περιοχής ευθύνης του τουρκικού προξενείου Θράκης, νομιμοποιήση του Αττίλα, κλπ) καθίσταται πλέον εφικτή. Και δεν θα αργήσει, ελπίζω, η ημέρα, όποταν, συμφιλιωμένοι, οι ημέτεροι, και οι της αντίπερα ακτής, ισλαμιστές και κεμαλικοί, θα χειροκροτούν ενθουσιώδεις την κοσμοπολίτισσα Πανδώρα τη στιγμή που, καταλλήλως προ-ετοιμασμένος, ο στρατηγός Μπουγιουκαντή, θα της προσφέρει φιλόφρονα, την πίπα της ειρήνης. Αν μάλιστα της προσφερθούν ταυτοχρόνως, επί πινακίου, και οι άφρονες κεφαλές των Τ. Παπαδόπουλου και Λιλλήκα (το αίτημά της για τίς κεφαλές όλων όσοι ψήφισαν ΟΧΙ, μηδέ της του Χριστόδουλου εξαιρουμένης, φοβάμαι πως δεν θα ικανοποιηθεί), εκείνη μεν θα αχθεί εις τα ακρότατα όρια του ιδεολογικού οργασμού, εμείς δε θα εντοπίσουμε, οριστικά και αμετάκλητα, το σημείο G της εξωτερικής μας πολιτικής.