Τις νύχτες

Βυθίζονται στις γωνιές του μυαλού μου δίχως χτενάκι ή κομπολόι στα χέρια, χωρίς εσάρπα στους ώμους, ή στο λαιμό κασκόλ, φεύγουν γυμνοί κι επιστρέφουν ενδεδυμένοι πλήρως, στα ντουλάπια, στις αποθήκες , στα βήματά μου. Τις νύχτες σκαλίζουν το μυαλό μου, να θυμηθώ κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Ξεκλειδώνω βαλίτσες, λουστράρω παπούτσια, μαντάρω κάλτσες, μʼ αγγίζουν σκιές τεραστίων διαστάσεων, τις αφήνω να με χαϊδεύουν ύπουλα ως την ονείρωξη – αδιαφορούν πλήρως για συγγένειες ματωμένες, ξέρω, μισούν τα ανθισμένα νεκροταφεία, τα καντήλια, απεχθάνονται τη σιχλιασμένη λάσπη, φοβούνται το θάνατο όσο εγώ τους νεκρούς μου. Κάθομαι ήσυχη τις νύχτες, τους επιτρέπω να τυλίγονται γύρω μου – χταπόδια, πνιγμοί, γέλια, βρισιές, όρκοι. Ξυπνάω γκαστρωμένη φαντάσματα περιμένοντας τις νύχτες μας να γεννήσω, να τα ονοματίσω ξανά και ξανά. Τις νύχτες βαφτίζω τα παιδιά μου. Ξανά.

Από τις 5 Μαρτίου και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 9:15 μ.μ. θα παίζεται στον Πάνω Χώρο (κεντρική σκηνή) του Θεάτρου του Νέου Κόσμου το έργο Ψυχολογία Συριανού Συζύγου του Εμμανουήλ Ροΐδη, από την θεατρική ομάδα GAFF.

 
Εντρέπομαι να το ομολογήσω. Επέρασαν οκτώ μήνες αφ’ ότου υπανδρεύθην και είμαι ακόμη ερωτευμένος με την γυναίκα μου, ενώ ο κυριώτερος λόγος δια τον οποίον την επήρα ήτο, ότι δεν μου ήρεσκε διόλου η κατάστασις ερωτευμένου. Δεν πιστεύω να υπάρχη άλλη αρρώστια τόσον βασανιστική. Ούτε όρεξιν είχα, ούτε ύπνον, ούτε διάθεσιν να εργασθώ ή να διασκεδάσω. Εκτός της Χριστίνας, όλα τα άλλα τα εύρισκα άνοστα, ανάλατα, ανούσια και πληκτικά. Ενθυμούμαι ότι μίαν ημέραν εις το ξενοδοχείον έκαμα όλον τον κόσμον να γελάση παραπονεθείς ότι ήτο ανάλατη και η λακέρδα. Οι συγγενείς μου δεν ήθελαν αυτόν τον γάμον, δια τον λόγον ότι εκείνη δεν είχε τίποτε και ούτ’ εγώ πολλά: την πατρικήν μου οικίαν, τρεις χιλιάδας δραχμάς εισόδημα από δύο αποθήκας και μίαν θέσιν εκατόν εξήντα δραχμών. Πώς λοιπόν ήτο δυνατόν να ζήσωμεν με αυτά αφού η νέα, αν και χωρίς προίκα, ήτο μοναχοκόρη καλομαθημένη και αγαπούσε τον καλόν κόσμον, τας διασκεδάσεις, τα στολίδια και τους χορούς;
Όσα μου έλεγαν τα εύρισκα όλα σωστά! Δεν ημπορώ καν να είπω προς δικαιολογίαν μου ότι μ’ ετύφλωσε το πάθος, ούτε πιστεύω να υπάρχη άνθρωπος θετικώτερος από εμέ. Οι άλλοι ερωτευμένοι φαντάζονται την απόλαυσιν της φιλτάτης των ευτυχίαν τόσω μεγάλην, ώστε δεν φοβούνται να γελασθούν αγοράζοντες αυτήν εις οποιανδήποτε τιμήν. Εγώ όμως δεν ήμουν ρωμαντικός. Τίποτε έκτακτον δεν ωνειρευόμην, αλλά μόνον να επανέλθουν τα πράγματα εις την τακτικήν αυτών κατάστασιν, εις την οποίαν ευρίσκοντο πριν ερωτευθώ. Την μακαρίαν εκείνην κατάστασιν την ενθυμούμην με τον φλογερόν πόθον, με τον οποίον ενθυμείται ο άρρωστος τον καιρόν όπου ήτο υγιής. Την Χριστίναν την ήθελα μόνον και μόνον δια να την απολαύσω, να την χορτάσω, να την βαρεθώ και ν’ αρχίσω έπειτα, καθώς πριν, να τρώγω, να κοιμούμαι, να πηγαίνω εις τον περίπατον και να παίζω πρέφαν και κοντσίναν εις την λέσχην. Και πάλιν όμως δεν θ’ απεφάσιζα να την νυμφευθώ, αν δεν συνέβαινε ν’ αποθάνη κατ’ εκείνας τας ημέρας από την στέρησιν και την κακοπάθειαν γέρων θείος μου, τον οποίον επιστεύαμεν όλοι απένταρον, βλέποντες αυτόν να ενδύεται ως Διογένης και να τρέφεται ως ασκητής. Πάσχων προ καιρού από το στήθος, μου είχε ζητήσει εκατόν δραχμάς δια τον ιατρόν και ιατρικά. Αντί όμως να τας μεταχειρισθή προς τοιούτον σκοπόν, είχε προτιμήσει να προσθέση και αυτάς εις άλλας πέντε χιλιάδας, όπου είχε κρυμμένας εις το αχυρόστρωμα, επί του οποίου ευρέθη ένα πρωί νεκρός. Το πάθημά του μ’ έκανε να σκεφθώ, ότι θα ήτο ανοησία να εξακολουθώ να βασανίζωμαι από την αϋπνίαν και την ανορεξίαν, αφού είχα τα μέσα να ιατρευθώ. Την Χριστίναν την επήρα καθώς παίρνει κανείς κινίνον δια ν’ απαλλαχθή από τον πυρετόν.

Το ΠΟΙΕΙΝ και ο ΙΑΝΟΣ παρουσιάζουν:

A LEAP FORWARD…. ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Παγκόσμιου Κινήματος της Ποίησης, WORLD POETRY MOVEMENT, για τον εορτασμό της 29ης Φεβρουαρίου του Δίσεκτου έτους 2012, ο Ιανός και το ΠΟΙΕΙΝ (poiein.gr) διοργανώνουν ποιητική βραδιά:

 
[ 6Χ6 ]

6 νεότεροι ποιητές σε ρόλο συνεντεύκτη συζητούν ανά ζεύγη με 6 καθιερωμένους ποιητές.

1. 18.30- 19.00:     Πέτρος Γκολίτσης Χ Γιάννης Δάλλας
2. 19.00-19.30:      Χρήστος Α. Μιχαήλ Χ Γιάννης Γκούμας
3. 19.30- 20.00      Ευτυχία Παναγιώτου Χ Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ
4. 20.00- 20.30      Σπύρος Αραβανής Χ Αντωνης Φωστιέρης
5. 20.30-21.00       Βασίλης Ζηλάκος Χ Γιώργος Χρονάς
6. 21.00- 21.30     Φωτεινή Λαμπρίδη Χ Σωτήρης Παστάκας

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα γίνονται δωρεάν ανταλλαγές ποιητικών βιβλίων μεταξύ των παρευρισκομένων (ελάτε με το βιβλίο σας!).

* Λίγο πριν την έναρξη της εκδήλωσης θα γίνει η επίσημη παρουσίαση της Σειράς ΠΟΙΕΙΝ των εκδόσεων Μετρονόμος 

IANOS Σταδίου 24

ΏΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 18.30

Χορηγός Επικοινωνίας: Στο ΚΟΚΚΙΝΟ 105,5.

*Την αφίσα επιμελήθηκε η Ελευθερία Άνθη και το σκίτσο έγινε αποκλειστικά για το Ποιείν από την εικαστικό Φαίδρα Χαρδά.

εικονογράφηση : Ζήνα Κωτσοπούλου

Η Ελέγχουσα
(Διήγημα από ανέκδοτη συλλογή του Τάσου Μελίτη)

Με τον φάκελο στον χαρτοφύλακα, που είχε κρεμάσει από τον δεξί ώμο, περπάτησε τα διακόσια μέτρα μέχρι τα κτίρια της Περιφερειακής Ενότητας, που πριν λίγους μήνες ήταν κτίρια της Νομαρχίας. Είχε έρθει από την Αθήνα με το λεωφορείο. Το αυτοκίνητό του το είχε πουλήσει αναπάντεχα και ξαφνικά σε μία κρίση αυταρέσκειας και μεγαλοπρέπειας. Αμέσως μετά που στην προηγούμενη εταιρεία, που δούλευε, του δώσανε να χρησιμοποιεί ένα εντυπωσιακό τζίπ 2500 κυβικών : Για να μπορεί να πηγαίνει άνετα σε όλη την Ελλάδα, να εντυπωσιάζει τους κατά τόπους γραφειοκράτες των Περιφερειών και των Νομαρχιών. Και έτσι να προωθεί καλύτερα τις εγκρίσεις για τα επενδυτικά σχέδια των πελατών της πολυχρονεμένης πρώην εταιρείας του. Είτε με τη μέθοδο της επιστημοσύνης για τους έντιμους υπαλλήλους του δημοσίου – πάντα υπάρχουν και τέτοιοι – είτε με τη μέθοδο του λαδώματος για τα υψηλόβαθμα στελέχη του δημοσίου – πάντα υπάρχουν τέτοια.
Αλλά εδώ και κάτι μήνες, που άλλαξε εταιρεία, έπειτα από την διαφωνία του με τον πρώην διευθυντή του, αναγκαστικά άρχισε να χρησιμοποιεί τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Γιατί η νέα του δουλειά δεν έδινε αυτοκίνητα στα στελέχη της. Και φυσικά ούτε κι αυτός ήταν σε θέση σε περιόδους κρίσης – είχε υπογραφεί εντωμεταξύ το καταραμένο εκείνο μνημόνιο με την τρόικα – να αγοράσει αυτοκίνητο λαμπερό. Και ακριβό προς εντυπωσιασμόν του δημοσιουπαλληλικού κόσμου. Και φτηνό δεν αγόραζε. Δεν είχε λόγο. Τα είχε εκείνη την εποχή με μία ποδηλάτισσα, που εύρισκε μια χαρά την απεξάρτησή του – έτσι το έβλεπε εκείνη – από το γιώτα χί !

Οι Οξυρρύγχειοι Πάπυροι

Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα αλληλογραφίας του Ρωμαίου συγκλητικού Μενένιου Άπιου , στον φίλο του Ατίλιο Νάβιο , ο οποίος τον διαδέχεται στην διακυβέρνηση της Αχαίας και τον συμβουλεύει για το πώς μπορεί να χειριστεί τους Έλληνες.
Οι πάπυροι βρέθηκαν στην τοποθεσία Οξύρρυγχος , εξ ου και το όνομα του τίτλου.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΠΡΩΤΟ

… κερδίσαμε αγαπημένε Ατίλιε τον κόσμο με τις λεγεώνες μας , αλλα θα μπορέσουμε να τον κρατήσουμε μονάχα με την πολιτική τάξη που θα του προσφέρουμε.
Διώξαμε τον πόλεμο στις παρυφές της γης . Από τον Περσικό κόλπο , ως την Μαυριτανία και από την γη των Αιθιόπων ως την Καληδονία , αδιατάρακτη βασιλεύει η ρωμαϊκή ειρήνη.
Δύσκολο φαίνεται να εξηγήσει κανείς , πως μια πόλη έφτασε να κυβερνά την οικουμένη. Μέσα στους λόγους όμως που θα αναφέρονταν για μια τέτοια εξήγηση θα έπρεπε πρώτος να ηταν ετούτος :
Καταλάβαμε καθαρά και έγκαιρα πως υποτάσσοντας ξένους λαούς αναλαμβάνουμε μιαν ευθύνη για την ευημερία τους. Τούτη η συνείδηση της ευθύνης διακρίνει τους βαρβάρους κατακτητές από τους κοσμοκράτορες.
Μονάχα ο Αλέξανδρος πριν από μας είχε την συνείδηση τούτης της ευθύνης. Ευτυχώς για την δόξα της Ρώμης , πέθανε νέος , γιατι αλλιώς θα ήτανε οι Έλληνες σήμερα οι άρχοντες του κόσμου.
Αλίμονο στους λαούς όταν τις προσπάθειές τους τις ενσαρκώνουν μονάχα σε μεμονωμένα άτομα που περνούν και όχι σε ανθρώπινες κοινότητες , σε θεσμούς που αντέχουν στην ροή των πραγμάτων και σηκώνουν άνετα τον όγκο των πολύχρονων έργων.
Έχουμε την σοφία να μην θέλουμε να είμαστε δυσβάσταχτοι εκμεταλλευτές των λαών που υποτάχτηκαν στην εξουσία μας.
… Αλλα δεν φτάνει να τους χαρίζουμε την ειρήνη και τάξη, γιατι αυτά είναι αρνητικά στοιχεία, είναι όροι, δεν αποτελούν την ουσία της ευδαιμονίας των ανθρώπων.
… θα έπρεπε και της φιλοσοφίας και της ποίησης τα δώρα να σκορπούσαμε στις χώρες που κυβερνούμε. Το μέγα όμως τούτο έργο είμαστε άξιοι να το κάνουμε μόνο στις δυτικές επαρχίες , γιατι εκεί που βρίσκεσαι εσύ , οι Έλληνες το επιτελούν ακόμη σήμερα καλύτερα από μας.
Ας επαναλάβουμε και εμείς την δυσάρεστη ομολογία του Οράτιου Φλάκκου :
Graecia capta , ferum victorem cepti , et artes intulit agresti Latio.