Leland Holiday “Woman in Park Bench”

«Ένας εκβιασμός πάνω, ένας εκβιασμός κάτω δεν είναι τίποτα μπροστά στα τόσα τρομερά που γίνονται στον κόσμο τούτο. Ένας βιασμός επίσης, αν και όχι του κλασικού τύπου, πάλι δεν είναι αρκετός για να οδηγήσει σε απονενοημένα διαβήματα. Ιδίως αν είναι ο πρώτος σου εκβιασμός και ο πρώτος σου βιασμός και τίποτα δεν δείχνει πως θα υπάρξει και συνέχεια. Επομένως κανείς λόγος δεν υπάρχει για επί πλέον καταθλίψεις και τα σχετικά. Οι βιασμοί και οι εκβιασμοί είναι μέρος της φετινής άνοιξης, άρα μελαγχολικοί, και γι αυτό το μόνο που επιτρέπεται είναι μια ελαφρά μελαγχολία, τίποτʼ άλλο. Μελαγχόλησε τώρα, αυτό επιτρέπεται».

Με τέτοιες σκέψεις παρηγορεί τον εαυτό της η Πηνελόπη, καθώς κατηφορίζει το χωματόδρομο κρατώντας στην αγκαλιά της το πράσινο βιβλίο, αυτό για το οποίο υπέστη σήμερα έναν εκβιασμό και ένα βιασμό. Ωστόσο είναι ακόμη πολύ καλά στην υγεία της, αν και κάπως μπερδεμένη, και γι αυτό προχωρώντας με βήμα σταθερό και έκφραση απολύτως φυσιολογική, προσπαθεί ταυτόχρονα να ταχτοποιήσει τα γεγονότα στο μυαλό της, ώστε να αρχειοθετηθούν σωστά κατόπιν αυτά στο αρχείο της μνήμης της.

Από το χωματόδρομο βγαίνει στον κεντρικό δρόμο.
Εδώ έχει κίνηση και φασαρία, μηχανάκια, αυτοκίνητα, λεωφορεία και τρόλεϊ. Σταματά στο φανάρι και περιμένει ήσυχα.

Είναι βέβαια άνοιξη.
Το δηλώνει αυτό η άνοδος της θερμοκρασίας και ο επίμονα αιθέριος ουρανός. Το δηλώνει επίσης και το ημερολόγιο.
Στη Σχολή εντός ολίγου αρχίζουν οι εξετάσεις.

Κάθε άνοιξη εδώ και μερικά χρόνια η Πηνελόπη πέφτει σε μελαγχολία. Δεν ξέρει πώς ακριβώς να το εξηγήσει αυτό. Σαν ξαφνικά να χάνει το προστατευτικό της κέλυφος και να απομένει γυμνή μέσα σʼ ένα μολυσμένο κόσμο. Ο ουρανός τής φαίνεται πολύ άδειος χωρίς σύννεφα. Το φως επίσης που αναδύεται από τα πράγματα είναι σκληρό και πληγώνει τα μάτια της.

Εισαγωγικές σκέψεις
1. Ο ελληνο-ισλαμικός πολιτισμικός διάλογος

 
Ο ρόλος που διαδραμάτισε το Βυζάντιο στη δημιουργία του πολιτισμού του Ισλάμ υπήρξε εντυπωσιακός. Ο πολιτισμός που επικρατούσε στις περισσότερες χώρες, όταν οι άραβες τις υπέταξαν ήταν ένας ελληνίζων σημιτικοχριστιανικός πολιτισμός. Οι μουσουλμάνοι ηγεμόνες καλούν Έλληνες αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες οι οποίοι αναλαμβάνουν να οικοδομήσουν και να διακοσμήσουν μουσουλμανικά τεμένη (Τέμενος του Ομάρ και Τέμενος της Δαμασκού) και άλλα μνημειακά οικοδομήματα κτίρια και μνημεία. Κατά μία άποψη, η Δύση για πρώτη φορά γνωρίζει τον Αριστοτέλη όχι απευθείας από το πρωτότυπο, αλλά μέσω των αραβικών μεταφράσεων, ενώ η μακραίωνη παρουσία Αράβων στην λεκάνη της Μεσογείου εμπλουτίζει την τοπική αρχιτεκτονική παράδοση Ανατολής και Δύσης, με νέες φόρμες και διακοσμητικά στοιχεία. Οι μεταφράσεις φιλοσοφικών έργων, καθώς και πολλών άλλων βυζαντινών χειρογράφων (π.χ. ιατρικών), οι σπουδές πολλών Αράβων στις σχολές της Κωνσταντινούπολης (Ψελλός), ο χριστιανικός μυστικισμός με τον διάχυτο νεοπλατωνισμό της ελληνικής Ανατολής σε σχέση με τον Σουφισμό και άλλες μορφές ισλαμικής ευσέβειας και μυστικής άσκησης, η επίδραση και τα αντιδάνεια στη μουσική, στις τέχνες και σε κάθε άλλη μορφή του πολιτισμού φανερώνουν ότι ο Ελληνισμός και το Ισλάμ έχουν βαθύτατες ιστορικές σχέσεις. Η στενές αυτές πολιτιστικές σχέσεις θα ανακοπούν με τις Σταυροφορίες, οι οποίες θα πλήξουν το ίδιο τους ορθόδοξους και τους μουσουλμάνους και θα επιφέρουν σημαντικά και ανεπούλωτα ακόμη τραύματα. Πάντως, η πλευρά αυτή των ελληνο-ισλαμικών σχέσεων θα πρέπει κάποτε να προσληφθεί πιο σταθερά, διευρυμένα και αναλυτικά στα διδακτικά μας βιβλία.

Ακούστε εδώ το Δεύτερο Μέρος

Tο POST RESTANTE την Τετάρτη 21/3 17.30 με 19.00 ήταν φιλοξενούμενο της Φωτεινής Λαμπρίδη στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 105,3.
(Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με τον Σωτήρη Παστάκα και τον Βασίλη Λαλιώτη)

IIF (Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Ινστιτούτο): «Υπάρχουν μερικές πολύ σημαντικές και επιζήμιες συνέπειες που θα προέκυπταν από μία άτακτη αναδιάρθρωση του κρατικού χρέους της Ελλάδας. Είναι δύσκολο να υπολογισθούν με κάποιο βαθμό ακρίβειας όλες οι ενδεχόμενες ζημιές, αν και είναι δύσκολο να δει κανείς πώς δεν θα ξεπερνούσαν το 1 τρις. ευρώ»
Πηγή: http://www.express.gr/news/finance/573189oz_20120306573189.php3

Υπάρχουν κάποιες ειδήσεις που λέγονται μεν αλλά με κάποιο τρόπο την ώρα που ανακοινώνονται τα φώτα είναι εστραμμένα αλλού και σε κάθε περίπτωση δεν τους δίνεται η πρέπουσα σημασία.
Με δεδομένη πλέον τη σταδιακή χρεοκοπία που υφίστανται όλο και περισσότερα κομμάτια του ελληνικού λαού τα τελευταία δύο χρόνια και μπροστά σε ένα δεδομένο μέλλον αναξιοπρεπούς διαβίωσης τίθεται το ερώτημα: προς τι η σωτηρία από την ενδεχόμενη χρεοκοπία (αν αυτή η καθημερινή τρομοκρατία μπορεί να ονομαστεί σωτηρία) που εξελίσσεται από τις αρχές του 2010;
Μέσα σε δυο χρόνια οι άνεργοι (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ακόμα κι ένας άνεργος δεν θα έπρεπε να είναι μία μη ανεκτή κατάσταση στην κοινωνία γιατί κάθε άνεργος είναι 100% άνεργος) από 400 χιλιάδες αγγίζουν το 1,1 εκ. ανθρώπους, που μεταφράζεται σε πάνω από 1,5 εκ. πραγματικά ανέργους, χωρίς να λάβουμε υπόψη μας πόσοι συμπολίτες μας εργάζονται πλέον για 200 ή 300 ευρώ το μήνα που πρακτικά ισοδυναμεί με ανεργία. Οι περισσότεροι από τους αυτούς, γιατί πολλοί βιώνουν την απόλυτη εξαθλίωση του άστεγου ή της διαμονής σε σπίτια χωρίς ρεύμα και νερό, επιβιώνουν οριακά είτε από τους άμεσους συγγενείς είτε από κάποιο επίδομα ανεργίας. Δεδομένου όμως ότι αυτή η κατάσταση δεν θα έχει αναστραφεί μες στα επόμενα χρόνια είναι ξεκάθαρο ότι σταδιακά, μαζί με όσους άλλους προστεθούν, θα μιλάμε για 1 με 1,5 εκ. τουλάχιστον πολίτες αυτής της χώρας που θα ζουν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. Σε αυτές τις συνθήκες η κατάρρευση της κοινωνίας είναι δεδομένη.
Προς τι λοιπόν όλη αυτή η πρεμούρα, τα τελευταία δυο χρόνια, από το παγκόσμιο τραπεζικό σύστημα, την ΕΕ και την ελληνική κυβέρνηση να μην χρεοκοπήσουμε;
Ποιος ευνοήθηκε ή μάλλον θα ευνοηθεί σε βάθος χρόνου από όλα αυτά τα μέτρα και τη μη χρεοκοπία μας στις αρχές του 2010;
Η απάντηση βρίσκεται στην είδηση που δημοσίευσε το Reuters και αναπαρήγαγε η οικονομική εφημερίδα Εξπρές.

Η σημαία, οπού βάνεται εις τα μπαϊράκια, και παντιέραις της ελληνικής δημοκρατίας είναι εν ρόπαλον του Ηρακλέους με τρεις σταυρούς επάνω• τα δε μπαϊράκια και η παντιέραις είναι τρίχροα, από μαύρον, άσπρον, και κόκκινον, το κόκκινον επάνω, το άσπρον εις την μέσην, και το μαύρο κάτω.
Το κόκκινον σημαίνει την αυτοκρατορικήν πορφύραν, και αυτεξουσιότητα του ελληνικού λαού• το εμεταχειρίζοντο οι προπάτορές μας ως ένδυμα πολέμου, θέλοντες να μη φαίνωνται αι πληγαί οπού έτρεχον αίμα δια να μη δειλιώσιν οι στρατιώται.
Το άσπρον σημαίνει την αθωότητα της δικαίας ημών αφορμής κατά της τυραννίας.
Το μαύρον σημαίνει τον υπέρ πατρίδος και ελευθερίας ημών θάνατον.
Όλοι οι Έλληνες στρατιώται φορούν εις το κεφάλι περικεφαλαίαν.
Όλοι οι Έλληνες στρατιώται έχουν μίαν μπαγιωνέταν, την οποίαν φορούν εις την μέσην των ωσάν χαντζιάρι, και εν καιρώ ανάγκης ή παρατάξεως την περνούν εις το τουφέκι των.
Το φόρεμα των Ελλήνων στρατιωτών είναι το ηρωικόν, μαύρο αντερί, άσπρον υποκάμισον, και κόκκινα χολέβια ή κάλτζαις.
Κάθε Έλλην και Ελληνίς, ομοίως και κάθε κάτοικος της δημοκρατίας ταύτης πρέπει να φορή εις την περικεφαλαίαν του, ή την σκούφιαν του εν παρόμοιον ρόπαλον καθώς είναι εις την αρχήν, γραμμένον ή κεντημένον εις άσπρον πανί, ή ας είναι και από πάφιλον• τούτο είναι το σημείον τού να γνωρίζωνται οι ελεύθεροι δημοκράτες, και ισότιμοι αδελφοί.

Μία Ελεύθερη Φωτοτυπία
Της
Υ.Φ.Λ.
(!*! Υπερπραγματική Φράξια Λευκω©ίας-Έτος Ιδρύσεως 2005 !*!)
&
Του
Καπετάνιου Κώστα Παπαθανασίου Αντωνίου του Ρεούση
Μάρτιος 2012 Απρίλιος
Λευκωσία-Κύπρος-Ελλάς