Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Νίκος Χρυσικόπουλος, Ποιήματα από την ανέκδοτη συλλογή «Ο Δεκάλογος των Χρωμάτων»

 

 

Ερυθρός

 

ο Ξένος:

 

ανάμεσα Άρη κι Αφροδίτη

η Γη μου εγκλωβισμένη

σε μια σκιά πορφυρή

 

η ζωή μου εδώ

απ’ τον εωσφόρο στον έσπερο

χωρίς την ενδιάμεση μέρα,

από ράγισμα σε ράγισμα

μια αιώνια φωτιά στον ουρανό

 

απ’ τον πόθο στο πάθος

ένας κόκκινος ποταμός

πάει κι έρχεται

ρέει σαν να μην ρέει

ρέων στέρεος ποταμός

 

παραλυμένος θέλω να εκραγώ

η κάθε ανάσα, ένα βήξιμο ηφαιστείου

κάθε ανοιγόκλειμα των ματιών

και μια φράουλα συνθλιμμένη

ένας σκόρος εντός μου

μού τρυπά τις ιδέες,

ρουφά το μυελό

του μυαλού

 

στην άκρη του πόντου

ο ουρανός μοιάζει χάλκινος

η θάλασσα από κρασί

κλεισμένος απ’ το κόκκινο

στο κόκκινο

έχω χάσει τα χρώματα

δεν βλέπω

παρά υπέρυθρα

τον κόσμο

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Γιώργος Αλεξανδρής, Τρία ποιήματα

Αντιγραφές και Αναπλάσεις

Και καθώς βλεφάριζε η αναδρομάρισσα μνήμη
σε νύχτας αναγνώσματα κι αντιγραφές της μέρας
κι ανάδευε λαθέματα, ισχυρισμούς και προσωπεία,
αποθυλάκωνε προσαρμογές, συμβιβασμούς και θέσεις ,
στιγμάτιζε ελαφρότητες, μετανιωμούς και ρήξεις
κι απέφευγε γυρίσματα, παραδοχές και υπερβάσεις
να είναι άρνηση η φυγή στο λάτρεμα των μύθων,
διακόνεμα και θέσπισμα η λύτρωση στη λήθη.

Σπονδή ζωής ο χρόνος και μνημόνευση αρχών,
τα όνειρα πρωτόφαντα στην έπαρση της δημιουργίας,
δοξαστικοί οι σχεδιασμοί στην ανάπλαση της συνήθειας,
να είναι της ιστορίας η δόμηση αξιακή και ακραιφνής
με πίστη και οράματα, της μίμησης αποδρομή κι ανάπλους,
οι σκέψεις συνομίλημα, ο λόγος και οι πράξεις κοινωνία
αγλάισμα της ύπαρξης κι απάνθισμα λειτουργίας,
να είναι το αύριο στάθμισμα χρέους και κληρονομιά.

Μοναχικοί περπατητές σε πολυσύχναστους δρόμους,
σιωπηλοί συνοδοιπόροι σε άσκεπες και γκρίζες εποχές
πεζεύουμε τις μέρες μας στ’ απόσκιο της αποχής
και πρόκριτοι μελετητές συμπράξεων και μαρτυριών,
στοιχειώνουμε το παρελθόν, ανιχνεύουμε το μέλλον
και στην επώδυνη μοναξιά της γνώσης και ομολογίας,
στρατεύουμε τη συνείδηση και το δόκιμο προβληματισμό,
την ιστορία κοινή να συντάξουμε με ήθος και σεβασμό.

 

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Ζωή Δικταίου, «Στην κόψη τής κραυγής τού λύκου»

Άι Γιώργης – Καμίτσιανη

 

 

 

Μύρισαν άνοιξη τα μονοπάτια τής κουτσουπιάς

δυνατό φως του μεσημεριού

ώρα που ραγίζει ο καιρός,

κορφές επουράνιες,

δακρύζεις με τα μάτια όλων εκείνων

που δε γύρισαν πίσω,

η πικραμένη μνήμη εδώ,

ζητά να γίνει τραγούδι

να διακονήσει τα χείλη απ’ την αρχή.

 

Σγουρός αέρας κατεβαίνει τη Μουργκάνα

σφυρίζοντας παλιές συλλαβές,

στην κόψη της κραυγής τού λύκου

φτερουγίζει η πέρδικα,

άναψαν παλιό λιβάνι στην Πόβλα,

ψυχή και ψίχα μαζί με το στάρι στον Τσαμαντά,

κυκλώνουν οι εφήμεροι ανθοί το νου,

στοίχειωσαν οι λέξεις στο λόγγο

και τα ονόματα

στο περιβόλι τ’ άι Γιωργιού στην Καμίτσιανη

μέσα από τη φάρσα τού ανθρώπου

καρτερούν ν’ ακούσουν ανάσταση…

Λάλησε το κλαρίνο στους μαχαλάδες…

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Ηλίας Κουρκούτας, Τρία ποιήματα

Τα απογεύματα σκοτώνω τον πατέρα

Τα απογεύματα σκοτώνω
τον πατέρα
τα βράδια τον κρατώ στην σκέψη
τον κουβαλώ μέσα μου
τραυματισμένο
σαν Οδυσσέα ύπουλο
και κύκλωπα παράλυτο

είμαι ο οργισμένος γιος
η κόρη με την ανοιχτή καρδιά

πόσο ο θάνατος κοστίζει

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Κωστούλα Μάκη, Ποιήματα

 

Καλλιέργεια

Εγώ μαζί σου
ξέφραγο αμπέλι.
Εσύ
χέρσο χωράφι
όλο παλεύεις
δήθεν
να οργώσεις.

*

Πλατωνίζεις επικινδύνως

Πλατωνίζεις επικινδύνως
και πώς να κρατήσω
τη σπάθα του Γοργία;
Πέτρες πετάς
σπάει η καρδιά.
Ο χορός σου
αιώνων αρρυθμία.
Το τραγικό
λήθη σημαίνουσα
ίδιο λαχάνιασμα.
Εκ του μη όντος
ξεκινώ σταυροφορία
μήπως και βρω
ό,τι γυρεύεις.
Να δούμε ύστερα
ποιες τυραννίες
θα ανατραπούν.

Διαβάστε περισσότερα