Kρεμαστή άρπα

Ο έρωτας είναι ζεύξη.
Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου.

Όσο περνάς από κει
συνηθίζεις.
Με τον καιρό αδιάφορα
προσπερνάς.

Ακόμη και αν κατευθύνεσαι
στο Αγρίνιο.

Πολύτιμες λέξεις

Ανταλλάσσουμε δώρα
και συσκευασίες.

Δεν υπάρχουν
πολύτιμες λέξεις
να χαρίσουμε.

29η Φεβρουαρίου

Αυτό το καλοκαίρι
ήταν όλο κι όλο ένα φιλί.

Γενναιόδωρα συμπυκνωμένο
αν κρίνω από τις αντοχές του.

artwork: Ελισάβετ Μουζάκη

[ΔΕΝ ΦΤΑΙΣ]

Δε φταις εσύ γι’ αυτό που είσαι
άψυχη, ασήμαντη, πουτάνα˙
όμως φταις γι’ αυτό που είπες
επειδή το είπες σε μένα.
Άλλος μπορεί να μην το άκουγε
ότι τον αγαπάς. Να τον διαπερνούσε.
Όμως εγώ
πέρασα τη ζωή μου ζυγίζοντας λέξεις
που οι άνθρωποι δεν εννοούν.

ΕΡΩΤΟΒΛΗΤΗΣ

Κι αν κλείσεις το στόμα
και τη μύτη μου
θα μπορώ να σ’ οσφραίνομαι
απ’ τους πόρους του δέρματός μου˙
κι αν τους φράξεις κι αυτούς
μ’ ένα αναστεναγμό σου
θα ’χω αρκετή μυρωδιά σου
μέσα μου να τρέφομαι
όσες αιωνιότητες κι αν με γερνά
η παραμικρή σου απουσία.
Να μη μ’ αφήσεις όταν σ’ αγαπώ
θα την πληρώσει όλος
ο κόσμος
θα αναστατώσω απ’ τα θεμέλια
τα μνήματα
θα ξεμανταλώσω νεκροφόρες
με μύρο το χώμα θ’ ανατινάξω
να μας κάψει διάπυρος
ο πυρήνας της γης
ερωτοβλήτης.

Ἀσημένια Ψάρια Κολυμβοῦν μέσα στὸ Χῶμα

Κάτω ἀπὸ τὴ Μητρόπολη,
κεῖται θαμμένος ὁ λευκὸς γιγάντειος νεκρὸς
«σστ, μίλα ψιθυριστὰ μᾶς ἀφουγκράζεται»
αἴφνης γελᾶ Αἰάντεια τιναζόμαστε στὸν ἀέρα
πλόκαμοι φαιᾶς οὐσίας ―τὰ σχισμένα μυαλά του,
διέρχονται ἀπ᾽ τὰ δωμάτια ἀχνοφέγγοντας,
ἑλίσσονται μεταξύ τῶν κτιρίων διακλαδίζονται.

Νύχτα· στὸν οὐρανὸ πλέουν βάρκες μὲ ἁλιόφως
κυματίζοντα πρόσωπα ἁλιέων μᾶς κοιτάζουν
ἁπλώνουν τὸ χέρι χράπ! μᾶς ἁρπάζουν
Ἡ ἀγαπημένη μου τρέχει ἀσθμαίνοντας
χρυσὴ ἀστερόσκονη εἰσρέει στὸν κόλπο της,
στροβιλίζεται μέσα της
ἀπ᾽ τὸ στόμα ἐκπνέει χρυσαύγεια· τὴν φιλῶ καί,
τὰ χείλη μας συγκολλῶνται ἑνοποιούμαστε
μουγγρίζοντας τραβιόμαστε ν᾽ ἀποσχισθοῦμε.

Ἡ Ἐποχὴ ποὺ Ζοῦμε

Τὴ μιὰ στιγμὴ εἶναι ἡμέρα, τὴν ἄλλη νύχτα
ὁ ἥλιος δὲν ἀνατέλλει δὲν δύει· ἀνάβει σβήνει
ἀκανόνιστα
τὸ σκοτάδι πετρώνει ἀκαριαῖα,
καὶ μᾶς σφίγγει ἐντός του ὡς τὴν ἑπόμενη μέρα.

Ἀπ᾽ τὴν παλάμη καταιονίζω νερὸ
λούζω τὴν ἀγαπημένη μου· ἀπ᾽ τὰ μάτια της βγαίνουν,
δυό χέρια ποὺ ψαύουν ἀπεγνωσμένα τὸν κόσμο
Λίγοι ἀγωνίζονται νὰ συγκρατήσουν,
δεμένον μὲ σχοινιὰ τὸν οὐρανὸ ποὺ φεύγει
τοὺς ἀνελκύει εἰς μέγα ὕψος καὶ πέφτουν
χωρὶς οὐρανὸ εἴμαστε στὸ ἔλεος τοῦ Κτήνους.

Πασχίζουμε νὰ μείνουμε ἄγρυπνοι
οἱ ἐφιάλτες μᾶς κατασπαράσσουν τὰ σπλάγχνα
μαῦροι τεράστιοι πλαταγίζουν πὰν᾽ ἀπ᾽ τὶς στέγες μας
οὐρλιάζοντας πηδοῦν κι ἀφήνουν,
χρυσὲς νυχιὲς στὸν καπνισμένο θόλο τῆς νύχτας. 

Να τους σκέφτεσαι τους νεκρούς σου.
Αυτούς που πέταξαν πρώτοι με τα αποδημητικά πουλιά
και τάχυναν το βήμα τους
τα πρώτα ανθηρά να βρουν λιοστάσια
στρωμένα σε απάνεμες θάλασσες
και απόκρημνους, σκιερούς βράχους.
Οι πρώτες του φθινοπώρου βροχές
μούχλιασαν τα άδεια σαρκία.
Στο στρωμένο, όμως, επάνω χαλίκι
φύτρωσαν μυροβόλα αγιοκλήματα
και σκορπίστηκαν της ανθοφορίας τα κόλλυβα.

ΣΠΗΛΑΙΟ

Όλη νύχτα καθάριζα ψάρια κατάμαυρα
οι φλεγμονές μεγάλωσαν
η λοίμωξη πολλαπλασιάστηκε
από τα μάτια κατρακυλούσαν τα κίτρινα δάκρυα.
Γυμνά πόδια νεκρών στον αιθέρα
τα μάτια τους σε πικρή αφασία οι εσοχές μαύρισαν.
Περιστρεφόμενες ταινίες πλαστικές σπαρταρούσαν σε
συνάρτηση χρόνου γεμάτες έσχατες απολήξεις προς τα
πίσω.
Με κομμένους αντίχειρες ανακάτευε τα αρνητικά
το άσπρο μαύρο.
Στιλπνός μαύρος ιμάντας γυαλίζει στο στόμα.
Πλέοντας στο ατέλειωτο σκοτάδι
λυμένος σε υποβρύχια στάση
σμήγματα, εκφυλισμένες κύστες στο θόλο του φερέτρου.
Αφήνω πίσω τα νωπά ίχνη
Η οστεοθήκη χωρίς τα κόκκαλα του επάρχου
Έγιναν όζος που διέρχεται μεταστατικός στο βραχίονα.
Βουτάω στο παχύ αίμα που λάμνει στον εφιάλτη.
Βαθιά στο σπήλαιο του τέρατος υστερία οσμής.