• Undisputed movie

Η ΛΗΘΗ

Ήρθαν όλοι επειδή τους
κάλεσα
ο συνετός με τη σωφροσύνη του
ο επιπόλαιος με τη βιασύνη του
ο προφήτης με το βουνό και
την εκκλησία του
ο ξυλουργός με τα πανύψηλα
δάση του
ο γλωσσολόγος με τα φωνήματα
τα μορφήματα και τους δεκάδες
φθόγγους του
ο τσοπάνος με το κοπάδι του
αργότερα θα διαχώριζε τους
αμνούς από τα ερίφια
με τους σκύλους του πριν να
διασταυρωθούν με τους λύκους
μπροστά απʼ αυτόν προηγούνταν
ο αποδιοπομπαίος τράγος του
τα μάλλινα ζεστά υφάσματα
ήρθαν κι η σπορά ήρθε
και τα χιλιάδες σπέρματα
και τα πουλιά με τα πετάγματά
τους και κάποια απʼ τα πουλιά
με την ανίατη γρίπη τους
ήρθαν κι οι νεκροί
με το κίτρινο χρώμα και τα
μυρμήγκια επάνω στο σώμα
τους κι αυτοί επειδή είχαν
καιρό να μιλήσουν ήταν οι πιο
κοινωνικοί
ήθελα να τους αγκαλιάσω
αλλά ήταν τόσοι πολλοί άλλοι
συνοδεύονταν απʼ τις αρρώστιες τους
άλλοι από τους δολοφόνους τους
κι η κυρία πληρότητα ήρθε
και η φίλη της η κενότητα
κι αφού μαζεύτηκαν όλοι
η ομοιότητα κι η διαφορετικότητα
φάγαμε ουρανό και γη
ήπιαμε απόσταγμα γνώσης
καπνίσαμε πίπες και καμινάδες
τζάκια και σόμπες

Το αυγό του Brancousi

Ι

Η γυναίκα μετέωρη ανάμεσα στο εκμαγείο και τον τοίχο
Ο άντρας αιχμάλωτος στο περίγραμμα

Έλα λοιπόν
Κάνε μια κίνηση
Όσο ακόμα η φωνή χαϊδεύει το βλέμμα

Η γυναίκα εκκολάπτεται μέσα στο εκμαγείο

Το ξέρεις ότι μπορείς
Σπάσε τη φόρμα

Το εκμαγείο μεγαλώνει
Η σχισμή στενεύει

Πες κάτι
Σπάσε το τετριμμένο

Πίσω από την καγκελόπορτα
εκείνος την κοιτάζει με απορία
προσπαθεί να καταλάβει
να καταλάβει ;

Η γυναίκα έξω από το εκμαγείο
Ραγίζει
Μη με κοιτάς
Κάνε μια αποκάλυψη
Ψάξε για μια παρέμβαση

Το κύμα βάφει τα δάχτυλα των ποδιών στο χρώμα
του κρόκου

Η γυναίκα ξαπλώνει κάτω από το εκμαγείο
το γύψινο σώμα άδειο
κέλυφος ωοειδές
χωρίς στίγματα

……………………….
Πήγαινα μʼ έναν φίλο
Κι όλο πήγαινα
Πέρα ο Κουκουλωμένος

Στο βάθος ένα πλήθος σέρνονταν
Πάνω στου Πηνειού τη γέφυρα
Προς το Αλκαζάρ κατέβαινε
Μια μαύρη λιτανεία
Κι άκουες πότε θρήνους μητρικούς
Πότε λυγμούς και στεναγμούς
Βρισιές, κατάρες από δω
Και προσευχές από την άλλη
Όχθη του ποταμού
Μέσα στη λάσπη.

Πέφτει ο πρώτος στο νερό
Ο δεύτερος στη δίνη
Πιάνει ο τρίτος το Σταυρό
Ο τέταρτος τον φέρνει
Μα μέχρι να λάβει τη ευχή
Με τα νερά ακόμη να γλιστρούν
Ο πέμπτος προλαβαίνει…

Σαν όνειρο θα πεις,
Σαν αγκαλιά μητέρας
Μόνο που μένει και δεν φεύγει
Σαν ανεξίτηλο λευκό
Λινό μες σε μυριάδες χρώματα.

Αχ! δεν ακούς, δεν ακούς
Ομορφιά μου που αγάπησα
Όλο μεγαλωμένη στʼ άπατα
Και το φιλί του αιμάτου.

Σσσσσ… το τραγούδι για νʼ ακούσουμε:

Σε χώρα ήμουν μακρινή
Στʼ απέραντο τοπίο των θρήνων…
Θολά ποτάμια και αγροί
Περβόλια ποτισμένα των δακρύων…

*Άτροπος: Η τελευταία από τις τρεις μυθικές Μοίρες (Κλωθώ, Λάχεσις, Άτροπος)

1.

Και σ’αγαπώ όλο και πιό βαθιά
Εκεί που τα σπλάχνα δένονται
Στο αιώνιο κόμπο του έρωτα

2.

Έφτασα
Στην άκρη του απορρήτου

3.

Γεμάτη από σένα η άδεια αυτή σελίδα.
Να σε πλάσω
Θέλω
Στη γυμνή σιωπή της νύχτας,
Μαραμρένιο άσπρο άγαλμα σιγηλό
Ανάμεσα στα χείλη μου και στον αέρα

4.

ΞΑΝΑ (Μετα τη θύελλα)
Ξαναρχίζω
Γράφοντάς σου ποιήματα
χάδια φιλιά ματιές
να σου ανάψουν τα αίματα
Θα περιτριγυρίσει
Ο αέρας τη σιωπή σου.
Ξανάρχομαι λοιπόν
Μεσα στα στήθη σου
Εκεί που’ χα φυτέψει μια ελιά
Και κυπαρίσσια τρία,
Εκεί που η στάμνα γέμισε
Με του νερού τη στάλα
Σταλιά σταλιά θα χύνομαι
Για να με πιείς ξανά.

Ξαναδαγκώνω
Το μαγουλό σου,
Το στόμα το γλυκό, το χιλιοφιλημένο
Κι αν στάξει αίμα κόκκινο
Θα σου φωνάξω
Πως σ’αγαπώ και πίνω
Το κρασί σου

[Ο θάνατος δεν πέρασε από ‘δω]

Τα σφαγμένα παιδάκια

Στ’ όνομα του θεού βάζεις τα παιδιά σου
να ζωγραφίζουν με μαρκαδόρους
ανθρωπάκια πάνω σε ολοκαίνουργιες βόμβες.

Στ’ όνομα του θεού γεμίζεις με δυναμίτη
όμορφες κούκλες· τις πετάς από τ’ αεροπλάνα
για να πέσουν πάνω σε ανυποψίαστες ψυχές.

Κι ο πόνος του κομματιασμένου παιδιού ταξιδεύει,
στη διαδρομή γίνεται εμπόρευμα,
γίνεται μπάλωμα ιδεολογίας.
Γίνεται ένθετο, ο πόνος, στις εφημερίδες,
τον κρεμάνε στα περίπτερα,
τον μοιράζεις, παραμύθι δίχως εικόνες,
στα παιδιά σου που δεν τρώνε το φαγητό τους.

Κάποια νύχτα όμως τα ψέματα θα τελειώσουν.

Τα σφαγμένα παιδάκια
θα περάσουν παράνομα τα σύνορα,
θα κοιμάσαι με τη γυναίκα σου
σαν σε ξυπνήσουνε δισταχτικά
«μπαμπά φοβόμαστε», θα σου πουν,
«η νύχτα βγάζει ακόμα εφιάλτες»

κι εσύ θα πρέπει να κάνεις χώρο
να ξαπλώσουν στο πλευρό σου να ησυχάσουν.