Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Ακαδημία Ποιείν

Γιώργος Δάγλας, Δυο Ποιήματα

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Όσοι έφυγαν,
αφήνοντας πίσω τους μια πόρτα ανοιχτή
να την κτυπάει ο άνεμος.
Όσοι περπάτησαν μόνοι στις γραμμές του τρένου
με μια βαλίτσα αφημένη στην αποβάθρα,
περιμένοντας την αναμέτρηση…..
Όσοι στοίχειωσαν τη ζωή μας χωρίς τέλος…
Πάντα σαν υπενθύμιση σκληρή
σαν δηλητηριασμένο βέλος
Επιστρέφουν.
Επιστρέφουν χωρίς μάτια
με ένα μαύρο πουλί στον ώμο τους.
Επιστρέφουν
μιαν ανύποπτη, απελπισμένη στιγμή…
να κλείσουν αθόρυβα τη ξεχασμένη πόρτα.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Αλέξανδρος Αραμπατζής, “Το σκουλήκι”

0.- ΟΛΟ ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΔΙΑ
1.-Το σκουλήκι γεννήθηκε με πλαστογραφημένη συνταγή αρχές της ΄Ανοιξης.
2.- Αμέσως το παραχώσανε σε μια θερμοκοιτίδα παρανοικής σύλληψης, δομής κι εφαρμογής. Ασιατικής κατασκευής.
Μέσα στον γαλακτερό της θάλαμο σταγονίδια οξυγόνου έλιωναν και κολλούσαν στα ζαρωμένο δερματάκι του σαν κοριτσίστικη τσιχλόφουσκα.
3.- ΄Ενας σκληρός εαρινός άνεμος σφυροκοπούσε τα πορτόφυλλα της κλινικής.
Ο υπερήλιξ μαιευτήρας με αδέξιες κι ασταθείς κινήσεις τραβούσε έξω από την σκουληκότρυπα της μήτρας έναν σταχτομαυροκόκκινο σβώλο ελλιποβαρούς σάρκας που μάταια ούρλιαζε τον υπερφυσικό του τρόμο για έναν κόσμο που μύριζε φοβερά έντονα ψαρίλα, βραστό κουνουπίδι, χαλασμένο λάχανο, ιώδιο κι άλλα φαρμακευτικά μυρωδικά.
4.-Το σκουλήκι εργάστηκε σαν δρυοκολάπτης στο δέντρο της ματαιότητας. Κυριολεκτικά μιλώντας, το κατέσκαψε.
5.-Το σκουλήκι και το αγαθοποιό του πνεύμα μετοίκησαν ομού στην σκουληκοχοάνη του χρόνου κι εκεί απολιθώθηκαν στην σκοτεινή ύλη του σύμπαντος σαν φαντασματικοί δεινόσαυροι. Επανήλθαν, ωστόσο, μ΄ ένα φυσικοχημικό τρικ – άγνωστης και προφανώς ύποπτης επινόησης.
6.- Το σκουλήκι κρύβει τα τιτανοτεράστιά του μυστικά και τον μυστικό θησαυρό του σε δισδιάστατη θυρίδα της μνήμης.
Μπορεί να την ξεκλειδώσει αποκλειστικά και μόνο με το κλειδί του χωροχρόνου.
Ωστόσο ο χωροχρόνος έκρυψε το κλειδί του στην ίδια θυρίδα.
Επομένως, κάποιος διαθέτει ένα νέο κλειδί, προιόν πλαστογραφημένης αυταπάτης.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Αντώνης Αντωνάκος, Δυο ποιήματα

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Είμαι ο νέος ποιητής
που σας νευριάζει.
Είμαι αυτός που δεν
διαβάζετε και δεν αγαπάτε.
Είμαι ο λαχταριστός
μεζές για την ανία σας.
Είμαι ο δεισιδαίμονας
κι ο αναχωρητής. Είμαι
ο ερωτών κι ο ερωτόπληκτος.
Άνθρωπος, παιδίον της
λούφας και της αυγής.
Φαρμακερός στις αγάπες
και στα μοιράσματα. Από
γεννησιμιού μόνος κι
αφόρητος. Είμαι ο
αδερφός σας εν αμηχανία.
Ο πρωτοσύγκελος
φρενοβλαβής των μπαξέδων.
Αθώος σα Ρουμάνα σε
κωλάδικο. Ανδράποδο ορέων.
Και του εναπομείναντος λαού
ο βάρβαρος ολολυγμός. Είμαι
ο δια παντός αμήχανος
αλητήριος. Ο φαύλος τροβαδούρος
της επανάληψης παραδείσων
ποικίλων. Είμαι ο αποπλεύσας
λάθρα ταραχοποιός, όλο πείσμα
σκυλίσιο και πάθη. Είμαι ο
φούρναρης της πανσελήνου
και της αντίδικης σκέψης
ο στρατηλάτης. Είμαι το
άσυλο του πόνου κι ο θυμός.
Ο εποιήσας απόψεις ολισθηρές
και λάγνες. Κατʼ εικόνα
κάθε βέβηλης ψυχούλας που
γεννοβόλησε λογοπαίγνια και
ρουφιάνεψε χάρους επικείμενους
και κατεστημένα. Είμαι ο μετέωρος
στα τσακίδια της αγαπημένης. Ο
ακατάστατα συνεσταλμένος ερωτομανής.
Με όλο το κόκκινο των συρράξεων.
Μεγαλομανής και ανυπόφορα πομπώδης.
Διασπείροντας παντού φαλλοκρατίες
και τέτοια.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Πασχάλης Κατσίκας, “Βαντ ή Βανθ”

Στην ετρουσκική μυθολογία, η Βαντ ή Βανθ (Vanth) είναι ένας θηλυκός δαίμονας που ζούσε στον Άιτα, τον Κάτω Κόσμο. Ήταν ο προάγγελος του θανάτου και βοηθούσε τους ασθενείς στο νεκροκρέβατό τους.

Δευτέρα της Πεντηκοστής

Κιτρινοπράσινοι
ξεχρωμιασμένοι τοίχοι
σαν άρρωστος μυελός
Ασθενικά γλυκιά
η νοητή οσμή
που τα σκυλιά ανιχνεύουν
Σε παγερή αίθουσα αναμονής
δυο κάτια
σʼ άβολα μεταλλικά καθίσματα
δίχως περιοδικά
Η γερόντισσα
αντίκρυ
με μάτια κατακόκκινα στα φτερά
όλα τα βλέπει
Με φίδι
δαυλό
και το κλειδί ενός άλλου κόσμου
οπλισμένη
Άγγελος ψυχαγωγός
χθόνιος Ερμείας,
Χαρούν ή Βανθ;
Το ανώριμο λευκό σου αίμα
αδύνατον
λυτρωτική μετάγγιση να λάβει
Στην αναπηρική σε παρατηρώ
πίσω από μάσκα
να χαμογελάς στα εγγόνια
Ορός να γίνουν
εύχομαι
χημειοθεραπείας
την Άγια τούτη μέρα
Στην ονομαστική μου εορτή
για δώρο επαιτώ
απάνεμονα ʽχεις ταξίδι
Πενήντα ημέρες μετά
τη δεύτερη Ανάσταση
προσδοκώ
για να σε συναντήσω.

Διαβάστε περισσότερα
Ακαδημία Ποιείν

Χρήστος Θ. Παπαγεωργίου, Δύο ποιήματα

`

Η ΑΙΘΟΥΣΑ «ΖΩΗ»

Στο κεντρικό μουσείο
της πόλης μας
νοιώσαμε
στα ρουθούνια μας
την οσμή του θανάτου.

Περπατήσαμε
στις ψυχρές αίθουσες
κι ανταμώσαμε
ποικιλόμορφες παραστάσεις
και περίτεχνα συμπλέγματα
που μας κοιτούσαν ανέκφραστα
περιμένοντας στωικά
για να μας αποκαλύψουν
την ιστορία τους.

Εδω κι εκεί
κάποια θρυμματισμένα αγγεία
έμοιαζαν
με σπαράγματα μνήμης
καθώς άγγιζαν την ψυχή μας
με παλιές αφηγήσεις.

Στάθηκα σʼ έναν μηχανισμό
σημείο αναφοράς
για την αποκατάσταση
του ανέφικτου
στα μάτια του χρόνου
κι ύστερα
αγκαλιάστηκα
με αμφίβια τέρατα
σύμβολα επιβολής
καθώς αμφισβήτησαν
τα εχέγγυα της δύναμης
του καλού
ενάντια στο κακό.

Διαβάστε περισσότερα