Λάνα Ι. Μανδύλα: «H ποίηση είναι η ανώτερη μορφή δημιουργίας, είναι ζωή» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]
28Απρ
Η Λάνα Μανδύλα γεννήθηκε στο Λάγκος της Νιγηρίας. Είναι δικηγόρος, μιλάει αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά. Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές: «Μα το χέρι μου επέμενε» εκδ. Γαβριηλίδη (2006) ,«Μελανά και άλικα» εκδ. Αλεξάνδρεια (2009) ,«Μεσονύκτιος ήλιος» εκδ. Κέδρος (2012), «Οδός Σουνιάδος» εκδ.Γκοβόστη (2016), «Άδυτος Ήλιος» εκδ.Γκοβόστη (2019) και ένα αφήγημα «Για τον Πατέρα μου» εκδ. Κέδρος (2013). Οι «Μετέωρες Μαργαρίτες» είναι η έκτη ποιητική της συλλογή. Έχει κάνει μεταφράσεις από τα ελληνικά στα αγγλικά, βιβλιοπαρουσιάσεις και ποιήματα της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά και ξένα έντυπα.
Μας μιλάει για τη νέα ποιητική συλλογή της με τίτλο «Μετέωρες Μαργαρίτες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη. Είναι αφιερωμένη στη γυναίκα και τη γυναικεία προσμονή. Η γυναίκα που χτυπιέται και προχωράει μέσα από αντίξοες συνθήκες, που παρενοχλείται, που μένει μετέωρη, προσπαθώντας να ισορροπήσει. Η Λάνα Μανδύλα αναφέρεται και στην απώλεια του μέντορα της στην ποίηση, Κώστα Γ. Παπαγεωργίου. Όπως λέει χαρακτηριστικά «Ο κόσμος έμεινε έρημος , έρημοι οι ποιητές τον βρίσκουν πιά στα γραπτά του κείμενα».
-Μιλήστε μας για τον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής «Μετέωρες μαργαρίτες» και τη σημασία του.
Ο τίτλος της ποιητικής μου συλλογής αυτής, είναι παρμένος από το ποίημά μου, «Γυναίκες Μετέωρες». Παρομοιάζω τις γυναίκες με μαργαρίτες, γιατί οι μαργαρίτες είναι ένα ευαίσθητο λουλούδι, εύκολα με μια βροχή π.χ. χαλάει. Το βιβλίο μου αυτό είναι αφιερωμένο στη γυναίκα, στη γυναικεία προσμονή. Ο τίτλος είναι συνδεδεμένος με το ποίημα «Γυναίκες Μετέωρες».
Θα σας δώσω μια κοινή απάντηση, για τον τίτλο και το ποίημα λοιπόν.
Οι γυναίκες είναι ευαίσθητες, έχουν άλλο ψυχικό κόσμο από τους άνδρες, είναι ευάλωτες. Οι γυναίκες υφίστανται βία, παρενοχλούνται σεξουαλικά, και όχι μόνο σε χώρες μακρινές όπως νομίζουμε, αλλά και σε εμάς εδώ, στην λεγόμενη Δύση, ακόμη και μέσα στα σπίτια τους. Η γυναίκα στην προσπάθειά της να σταθεί στην κοινωνία, στη δουλειά, δοκιμάζεται, πονάει. Πονάει ακόμη και όταν γεννάει. Χτυπιέται, προχωράει μέσα από αντίξοες συνθήκες, μένει μετέωρη, προσπαθώντας να ισορροπήσει, παλεύει για την αναγνώρισή της, περιμένοντας να δικαιωθεί, προσμένει, αντέχει όμως, στη συνήθως βουβή αναμονή της να δικαιωθεί, να ξεχωρίσει.
