Το πέρασμα, Κωνσταντίνος Βολανάκης

Με τα γόνατα κλειδωμέναστο πηγούνι,

έλεγες από πάθη ελεύθερος πια,

σκυφτός,

στο σβέρκο αόρατο βάρος οι ενοχές,

άλλες μικρές, πταίσματα,

κι άλλες τρικάταρτες,

μα σαν σήκωνε το βλέμμα στα κάδρα

αυτά που ήταν κρεμασμένα στους τοίχους,

όλα φερμένα από τα μπάρκα του,

μια παράξενη ανυπομονησία τον κατάτρεχε

καθώς ένιωθε να γεύεται ξανά και ξανά

με την ίδια λαχτάρα

μια ευτυχία που θεωρούσε χαμένη,

την ευτυχία πού έχει το ταξίδι,

ένα πέρασμα, όταν η σκέψη αρμέγει ουρανό

και η νιότη όνειρα.