Α, πώς ακού­ο­νταν το συ­ντά­ρα­χο του πό­ντου πά’ στα βρά­χια,
τον πρώ­τον όρ­θρο, µαύ­ρο σαν τη µαύ­ρη αι­γί­δα
του Θε­ού, µε φο­βε­ρούς αστε­ρι­σµούς γρα­µµέ­νο,
σ’ ώρα που οι φλέ­βες ξαφ­νι­κά φου­σκώ­νουν και σα­ρώ­νουν
το Λό­γο µέ­σ’ από τα φρέ­να µας,
κα­θώς τα κύ­µα­τα που ξε­ρι­ζώ­νουν
απ’ το βυ­θό τα φύ­κια και τα βγά­νου­νε στην άµµο,
κ’ οι σκέ­ψες, από τ’ αµο­λό­γη­το το µέ­νος
του σπλά­χνου, φέρ­νουν όξω, από την άβυσ­σο συ­ρµέ­νη,
τη µυ­ρου­διά της πρώ­της τους, της γε­νε­τή­σιας ρί­ζας!

Α, πώς ακού­γο­νταν ο ρό­χτος του πε­λά­ου στα βρά­χια απά­νω,
κα­θώς τα κύ­µα­τα ολο­έ­να απ’ της νυ­χτός τον άνε­µο µε­θού­σαν,
κι όλο µε­θού­σαν, και γυ­ρεύ­αν ν’ ανε­βού­νε
µε των αφρών τις γλώσ­σες, θα ’λε­ες, το βου­νό, στο ερη­µο­νή­σι,
να το σκε­πά­σουν, κι όλο ξε­ρι­ζώ­νο­ντάς το
απ’ τα θε­µέ­λια, να το πά­ρουν στο βυ­θό µα­ζί τους!

                        *

Κι ωστό­σο οι Όσιοι, µέ­σα στα κε­λιά κλει­σµέ­νοι,
στ’ Όρος απά­νω, ξα­γρυ­πνού­σα­νε και µε­λε­τού­σαν,
µ’ ολο­νυ­χτί­ας ψα­λµούς, το χρό­νο πώς να τον δα­µά­σουν,
οι νιοί µε νιό­φω­τη άσκη­ση θυ­µού κ’ οι γέ­ροι 
ζη­τώ­ντας ν’ απο­λη­σµο­νή­σουν στον αγώ­να
πως ο πο­λύς και­ρός τους άσπρι­σε τα γέ­νια…

Μα αυ­τός ο ξέ­φρε­νος πού φύ­σα­γε άνε­µος από­ψε
δεν ήτα­νε σαν άλ­λο­τε, να πούν πως έχει
τη γη για σύ­νο­ρο, τον πό­ντο, ή τον αι­θέ­ρα·
δεν ήταν µα­νια­σµέ­νος άνε­µος να πνέ­ει
οχτρός στα πλοία, βο­ριάς δεν ήταν ή µελ­τέ­µι
κα­λο­καιρ­νό, ή της άνοι­ξης βα­θύς αγέ­ρας
να ξα­να­κρά­ζει τα λου­λού­δια από το χώ­µα·
της πλέ­ριας Μέ­θης ήταν ο άνε­µος ο µέ­γας,                                                                 
σά­µπως να γύ­ρευε όλα πί­σω να τα ξα­να­πά­ρει
στην αγκα­λιά του, θά­λασ­σα και γη κ’ αι­θέ­ρα,
στης αγκα­λιάς του το θεϊ­κόν αγκά­λια­σµα για πά­ντα…