Αναδυόμενο ξημέρωμα

Κάτω από τους ίσκιους

της ανατολής

λειψό λιβάδι.

Τη μοίρα κόβει στα δύο.

Ολόγιομος ο οίστρος

έπειτα

φανερώνεται.

Σε όψεις ατελεύτητες

σε στεναγμούς

που ολολύζουν

τη φρούδα μέρα,

σε δίχτυα σαγήνης

που απλώνονται

στραφταλίζοντας,

σε τοπία θολερά

μιας έρημης μπόρας∙

οι ριπές της ανασηκώνουν

λασπερό τον ολοφυρμό

της νιότης

για να περάσει

το σταυροδρόμι

της καλής ελπίδας.

Τα πατήματα

σημάδια

που φεγγίζουν αλύπητα

τη θύμηση

μιας άωρης πρώρας

μπλεγμένης

στου κεραυνού το ξέφωτο.