Η Βαρβάρα Σπυροπούλου γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία, και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Μετάφραση. Έχει εργαστεί ως ερευνήτρια σε θέματα σύγχρονης κοινωνικής και βιομηχανικής ιστορίας, ως διευθύντρια σύνταξης στον περιοδικό Τύπο και ως επιμελήτρια κειμένων. Η βασική της ασχολία σήμερα είναι η μετάφραση και η διδασκαλία της ελληνικής ως ξένης γλώσσας. Έχει στο ενεργητικό της πολλές μεταφράσεις λογοτεχνικών, επιστημονικών και φιλοσοφικών έργων. Ασχολείται με την ποίηση και τον σωματικό αυτοσχεδιασμό, καθώς και με τη σχέση λόγου και κίνησης, μνήμης και σωματοποίησης.

Μιλάει στο «Ποιείν» για τη νέα της ποιητική συλλογή με τίτλο «Ανέρκα-Τα πρόσωπα του πάγου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη. «Ανέρκα» στη γλώσσα των Ίνουιτ είναι η ψυχή κι από την ίδια ρίζα προκύπτει το ρήμα που σημαίνει αναπνέω κι επίσης φτιάχνω ένα ποίημα. Στην ποίηση της Βαβάρας Σπυροπούλου συναντάμε ιστορίες για την ηχώ του χάους, τις απαρχές και τη συνέχεια.

Ανέρκα

Σ’ έψαξα το ξημέρωμα

στα όνειρα μου

χάδι στο άδειο μανίκι μου

σταγόνα που κρέμεται

προτού ξεσπάσει η προσμονή

Ανέρκα

Σε σένα μιλώ

Τον ατμό του σύμπαντος

Τον λυγμό της νύχτας

Η φωνή μου ανάποδη πλάστιγγα

αλαφραίνει τα κρίματα

Ανέρκα

Σ’ είχα ήδη σκοτώσει

προτού γεννηθείς

– Μιλήστε μας για τον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής και τη σημασία του.

Β.Σ:Ο τίτλος της συλλογής είναι «Ανέρκα – Τα πρόσωπα του πάγου». Πάντα με τάραζε η σκέψη της βίαιης παρέμβασης -με το πρόσχημα του κανονιστικού δυτικού μοντέλου- στο σώμα ενός πολιτισμού που είχε καταφέρει, σε συνθήκες ακραίες όσον αφορά το κλίμα και την εξεύρεση πόρων, να επιβιώσει και να βρει τους τρόπους να εξασφαλίζει τη συνέχειά του. Δύο παράλληλοι κόσμοι, αυτός του 20ού αιώνα της τεχνοεπιστημονικής προόδου και εκείνος των νεολιθικών εργαλείων και της επινοητικότητας των ανθρώπων αποκλειστικά με τα μέσα που τους πρόσφερε ο τόπος τους. Στα ρήγματα που δημιουργούνται σε αυτές τις μεταβάσεις μπορεί να βρει κάπου τη θέση της η ποίηση, εκεί και εδώ, μια ανάποδη πλάστιγγα που επιχειρεί να αλαφρύνει τα κρίματα. Ο τίτλος αφορά μια σύμπνοια που αποτυπώνεται ρητά στη γλώσσα: Ανέρκα στη γλώσσα των Ίνουιτ είναι η ψυχή. Κι από την ίδια ρίζα προκύπτει το ρήμα που σημαίνει αναπνέω κι επίσης φτιάχνω ένα ποίημα.