Ότι αυτή είναι η ζωή ήταν μια παραδοχή που έδινε τη δυνατότητα στον γιατρό Ρέννε, λόγω της διοικητικής του θέσης, να ρυθμίζει τον χρόνο του με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην παραβλέπει υπηρεσιακές υποχρεώσεις και εντολές.

Το νησί όπου βρέθηκε ήταν μικρό, ένα βραχώδες έξαρμα ανάμεσα στους γλάρους και στο πέλαγος, μπορούσες να το δεις ολόκληρο από την κορυφή ενός λόφου – εκεί υπήρχε μια φυλακή με κατάδικους, όπου ο Ρέννε θα εργαζόταν ως γιατρός. Μετά υπήρχε η ακτή, ένα ατέλειωτο λιβάδι με θάμνους και τιτιβίσματα, ένα καταφύγιο πτηνών. Υπήρχε ακόμη και ένα άθλιο χωριό ψαράδων, που άξιζε να το ερευνήσεις από κοντά.

Αφού πρώτα φρόντισε τον φάρυγγα ενός αρρώστου και έκανε μαλάξεις στο γόνατο ενός εξωμότη, ο Ρέννε σηκώθηκε και έφυγε απ’ το τειχισμένο αγρόκτημα. Μπροστά του απλωνόταν η κατάλευκη ακτή· γαϊδουράγκαθα και βρώμη άνθιζαν παντού· το καλοκαίρι ερχόταν σαν καταιγίδα πάνω απ’ τη θάλασσα· ο ουρανός βροντούσε γαλάζιο και έβρεχε ζέστη και φως.

Απομακρύνθηκε απ’ τη φυλακή με τη σκέψη πώς να ξοδέψει καλύτερα τον διαθέσιμο χρόνο του. Μόλις τελείωσε την εφημερία του και σκεφτόταν γύρω απ’ το νόημα του ελεύθερου χρόνου σε σχέση με την λειτουργία του κράτους και το άτομο. Ανέπνευσε βαθιά τον καθαρό πελαγίσιο αέρα, πρόθυμα του παραδόθηκε, προβάλλοντας το αδύναμο στήθος του, άλλωστε είναι γνωστή η επίδρασή του στην υγεία των πεζοπόρων. Ένιωσε να ενώνεται με το πνεύμα που τον κάλεσε και τον τοποθέτησε εδώ, που χωρίς δισταγμό αποφάσισε να του δώσει μια ακόμη ευκαιρία για υπηρεσιακή ενασχόληση· που παρέχει προστασία και επιδιώκει με αγωνία το κοινό καλό, με δυο λόγια: αυτό το πνεύμα αποβλέπει στην εξάλειψη των επιζήμιων στοιχείων, δίχως να του είναι αδιάφορη η γενικότερη ανθρώπινη πλευρά, ακόμη και των έκπτωτων. Με έναν τρόπο σιωπηλής αποδοχής του ισχυρού ψυχικού δεσμού που περιλαμβάνει τα πάντα, το πνεύμα αυτό δεν αποσκοπεί κυρίως στην καταστροφή, αλλά την παραχωρεί στους γιατρούς.

Και τώρα, η λιτή ξύλινη κεραμοσκεπή της πρώτης καλύβας δεν προστατεύει απ’ τη νεροποντή και τη θύελλα, δεν είναι μια αντίσταση απέναντι στο άνισο, δεν κατασκευάζεται χάριν της εμπιστοσύνης και της απόλαυσης; Το δίχτυ που απλώνει με φροντίδα ο σύζυγος μετά το ψάρεμα πάνω σε πάσσαλο και πέτρα, δεν είναι ποτισμένο με τη μυρωδιά ξύλου; Τι πιο φυσικό και αρχέγονο; Και τώρα, μια ριπή ανέμου παρασύρει μια τάπα λαδιού, ένα χέρι αρπάζει το γείσο ενός καπέλου. Μάλιστα, ερέθισμα και οργανική ανταπόκριση. Τα συμπτώματα επιταχύνονται: ο μεταβολισμός και  ο πολλαπλασιασμός· το αντανακλαστικό τόξο κυρίαρχο, εδώ λοιπόν επικρατεί ηρεμία.