Στο “Παραπέρα” η ποίηση είναι ένα τεστ ιδεών.  Είναι ιδέες πέρα από το κατεστημένο, μακριά από την απαλλοτρίωση της πραγματικότητας. Ο συγγραφέας Νίκος Δροσάκης από την πρώτη πράξη της άμεσης σύλληψης μας προσφέρει την εμπειρική του γνώση. Μα ως γνωστόν, δεν είναι αυτός ο πρωταρχικός παράγοντας που καθορίζει το συναίσθημα. Είναι όμως το πρωτογενές υλικό του συγγραφέα για να δομήσει το ποιητικό του σύμπαν . Κατορθώνει άραγε να φτάσει τον αναγνώστη του παραπέρα από το τετριμμένο στην ποίηση;

Μετά βεβαιότητος θα πω ότι η ποιητική συλλογή “Παραπέρα” από τις εκδόσεις Κέδρος του Νίκου Δροσάκη, φτάνει πέρα από την αισθητική της άμεσης γνώσης και εμπειρίας. Η φιλοσοφία, χωρίς τη στενή της έννοια,  είναι αυτή που δίχως διδακτισμό αποτελεί τη βασική του συνισταμένη. Mα οι ποιητές δεν είναι καταρχήν φιλόσοφοι. Είναι διοργανωτές του ανθρώπινου συναισθήματος. Γράφει:

“Όμως έτσι γεννιέται πρωτόφαντο είδωλο. Ικανό στο φλοιό να διαβεί μονοπάτι, όμως έτσι τα μάτια μαθαίνουν στο φως, να πλαταίνουν το κάδρο, να μακραίνουν το βάθος, να εστιάζουν μακριά, να ξεπερνούν το ορατό. // Όμως έτσι ανοίγονται συχνότητες δυνητικές, μία επιπλέον για να γευτείς, υπεριώδη η υπέρυθρη.”