Ποιητικό Καφενείο

Ελένη Α. Σακκά: «Η ποίηση είναι η «έκφραση του ανείπωτου» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]

Η Ελένη Α. Σακκά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Άφθαρτη ετικέτα» καθώς και η δεύτερη «Χρώματα Ελλιπή» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Το Σκαθάρι». Ποιήματα και κριτικές για το έργο της, έχουν δημοσιευθεί σε διάφορους λογοτεχνικούς ιστοτόπους (όπως: Fractal, Έννεπε Μούσα, Περί Ου, Φτερά Χήνας, Οlogramma, Όλα είναι λέξεις, booksitting, Ποιητικοί Διάλογοι κλπ) και στα έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά: Ένεκεν, Νόημα, Σύναξη.

Μιλάει στο «Ποιητικό καφενείο» του Ποιείν για τον παράφορο έρωτα και την ανείπωτη αγάπη μέσα από το δυναμικό φορτίο που εκφέρουν οι λέξεις των ποιημάτων της. Κεντρικός άξονας στην ποιητική της συλλογή είναι η  έλλειψη ,η απουσία  και οι υπαρξιακές αναζητήσεις με θέμα τη ζωή, το θάνατο, τον έρωτα, το χρόνο και τη φθορά. Ο λόγος της …αλληγορικός με έντονη συναισθηματική φόρτιση, που ξεχωρίζει.
`
 
«Χρώματα ελλιπή»

Μαζεύαμε κλαδιά και άχυρακαλοκαίρι του Αϊ- Γιαννιούγια ν’ ανάψουμε φωτιές.Συναγωνίζονταν οι φλόγες σε κάδε γειτονιάτον ενθουσιασμό της νίκης μας.Χορεύαμε ψηλά με πύρινα τραγούδια,κυλιόμασταν σε βουνά απ’ αλωνισμένο σιτάρι,σκαρφαλώναμε στα δέντραγια να πιάσουμε τα σύννεφακαι να κάνουμε τον ήλιο μεγαλύτερο·μας θάμπωναν οι ακτίνες τουκαι πέφταμε σε κούνιεςαπό παλιές κουρελούδεςπου κρέμαγαν στα κλαδιάηλιοκαμένες γυναίκεςμε μαύρα τσεμπέριακαι χρωματιστά φορέματα.Φτιάχναμε πολιτείες ολόκληρεςμε χώμα, νερό, πέτρες·κι αδημονούσαμεο καυτός μεσημεριάτικος ήλιοςνα τις στερεώσει στο παρόν.Το βράδυ στο πιο ψηλό μπαλκόνιπροσπαθούσαμε να ζωγραφίσουμε

μα ήταν τα χρώματα ελλιπή.

`

-Μιλήστε μας για τη νέα σας ποιητική συλλογή με τίτλο «Χρώματα ελλιπή»

Στα «Χρώματα ελλιπή» εμπεριέχονται ποιήματα που προσπαθούν ν’ αγγίξουν υπαρξιακές αναζητήσεις με κυρίαρχους θεματικούς άξονες: τη ζωή, το θάνατο, τον έρωτα, το χρόνο και τη φθορά που προκαλεί σε καταστάσεις και ανθρώπινες σχέσεις, την αποδοχή ή την άρνηση της ματαιότητας, την τραγικότητα της ύπαρξης, τη μοναξιά. Λόγος αφηγηματικός αλλά και αφαιρετικός, υπαινικτικός και αλληγορικός με έντονη συναισθηματική φόρτιση, με σημασία λέξεων άλλοτε μεταφορική και άλλοτε κυριολεκτική επιζητά ν΄αποδεχθεί τις αντιθέσεις που υπάρχουν στην ανθρώπινη ψυχοσύνθεση αλλά και στην κοινωνική σύγχρονη πραγματικότητα. Λυτρωτικό και αποφθεγματικό το τέλος κάθε ποιήματος αποζητά να ανατρέψει τα σκοτάδια των προσωπικών αδιεξόδων με το φως που εκπέμπει ο έρωτας και η αγάπη για τη ζωή.

Διαβάστε περισσότερα