Πώς αισθάνεται ένας ήρωας όταν πέφτει σε μια αντιηρωική εποχή;

Αν ο 19^ος και ο 20^ος αιώνας ήταν οι αιώνες που καλλιέργησαν την εικόνα του ήρωα, όπως φτάνει ως εμάς, ο 21^ος αιώνας είναι εκείνος που τον αποκαθηλώνει. Γενιές ανθρώπων διαπαιδαγωγήθηκαν μέσα από λογοτεχνικές ή ιστορικές αφηγήσεις για την αυτοθυσία και την τιμητική ήττα‧ειδικά ο ήρωας-πολεμιστής απαθανατίστηκε σε μεγάλο μέρος της παγκόσμιας λογοτεχνίας(του θεάτρου και του κινηματογράφου συμπεριλαμβανομένων) και έχει φτάσει σε εμάς ως το κύριο παράδειγμα του ανθρώπου, που υπηρετεί οικουμενικές αξίες και είναι πρόθυμοςνα δώσει τη ζωή του για τον λαό του, για έναν βασιλιά ή για μια γυναίκα (προσπερνάμε τις πατριαρχικές ιδεολογικές συνθήκες των προαναφερθέντων). Και ειδικά στον Ρομαντισμό –με τα επαναστατικά κινήματα– και τον Μοντερνισμό –που ακολουθεί στενά έναν αιώνα που είχε δει περισσότερη θηριωδία στον πόλεμο και παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων από όλους τους προηγούμενους αιώνες μαζί– ο ήρωας λειτουργεί ως το βασικό μοντέλο ιδεολογικής παρέμβασης της λογοτεχνίας και της ιστορίας στην καλλιέργεια αξιών στις λαϊκές μάζες, διαμορφώνοντας μία νέα μυθολογία.

Αυτό το ιδιαίτερο θέμα διερευνά στην νέα της ποιητική σύνθεση και η Έλσα Κορνέτη Ο ήρωας πέφτει (Οι εκδόσεις των φίλων, 2021).Προσανατολισμένη στην πτώση του ήρωα ως ιδέας, η ποιήτρια καταθέτει ένα έργο που αναζητά τον ρόλο του σήμερα. Στην πραγματικότητα η δημιουργός επαναφέρει το ερώτημα αν χρειαζόμαστε ήρωες σε μια αντιηρωική εποχή, σε μια περίοδο που ακόμα και αυτοί γίνονται όργανα προπαγάνδας της εξουσίας, ντυμένοι με χρυσά κουδουνάκια[1].

Ο ήρωας ως πρότυπο γενναιότητας, που θυσιάζεται για υψηλά ιδανικά, ξεπέφτει. Αποκαθηλώνεται στα μάτια μιας κοινωνίας που δεν αναζητά πια ήρωες. Αν κάποτε εκείνος (πάντα σε γένος αρσενικό) ήταν η προσωποποίηση του βέβαιου θανάτου και ο εξαγνισμός της ήττας, η σημερινή κοινωνία αρνείται το ανδραγάθημα, αλλά την ίδια στιγμή νοσταλγεί τις εποχές των ηρώων.Ο ήρωας της Κορνέτη αναζητά τη δική του ταυτότητα[2] και

[…]κατατάσσεται στον στρατό

πρός ἀναζήτηση τροφῆς

ἀκολουθεῖ τόν ἀτέρμονο κύκλο

μέ τή μέθοδο τῆς ὀργάνωσης ἀποικιῶν.

 (σελ. 22)