Το δέος του συγγραφέα  μπροστα στη λευκη κόλλα

Το καινούργιο βιβλίο, μικρο σε μέγεθος, της Ευσταθίας Δήμου, που κυκλοφόρησε αρχες αυτου του χρόνου (2024) απο τις εκδόσεις Ενύπνιο,τιτλοφορείται ΄΄Λευκο τοπίο΄΄και περιέχει 32 πολυ μικρα διηγήματα, όπως η ίδια τα χαρακτηρίζει. Με την φράση «λευκο τοπίο», βέβαια, η συγγραφέας υπονοει, όπως αντιλαμβάνομαι, το λευκο χαρτι, που υψώνεται, πολλες φορες, σαν ανερμήνευτη απειλη μπροστα στα μάτια των περισσότερων συγγραφέων, προκαλώντας-τους αμηχανία αλλα και ένα περίεργο φόβο. Γράφει:

Ένας μοναχικος περιηγητης, χαμένος σε λευκο τοπίο, ακολουθει τα μισοσβησμένα ίχνη κάποιου πάνω σε άγνωστο δρόμο. Δεν πρόκειται για πατημασιες, αλλα για εκείνα τα στίγματα που αφήνουν πέφτοντας οι μαύρες πέτρες της φυγης. Γνωστα και ως λέξεις.

σ. 36

Επομένως, με αυτο το μικρο βιβλίο-της, η Ε. Δήμου, ανάμεσα σε μία σειρα απο άλλα ενδιαφέροντα θέματα, καταπιάνεται και μ’ ένα απο τα βασικα προβλήματα που έχει ν’ αντιμετωπίσει ο συγγραφέας, όταν αυτος βρίσκεται μόνος-του, στο γραφείο ή το εργαστήριο-του, τη στιγμη που προετοιμάζεται για ν’ αρχίσει την παραγωγικη δουλεια-του, εννοω το γράψιμο, όπου προβληματίζεται σοβαρα για τον τύπο της γλώσσας που θα χρησιμοποιήσει ή για το πως θα μετουσιώσει καλύτερα την έμπνευσή-του σε λογοτεχνία αλλα και το πως θα μεταφέρει με σαφήνεια πάνω στο λευκο χαρτι τη σκέψη ή τον στοχασμο-του κ.α. Δηλαδη,προβληματισμος και προετοιμασία μέχρι ν’ αρχίσουν να παίρνουν, όλα όσα έχει στο μυαλο-του, σάρκα και οστα ή, πιο σωστα, οριστικη μορφη. Με άλλα λόγια, μέχρι να γίνουν ένα περίτεχνο έργο.

Για την ακρίβεια, η συγγραφέας, με αυτο το βιβλίο-της πρώτιστα εκφράζει και φέρνει στην επιφάνεια ένα συνειδησιακο πρόβλημα που παρουσιάζεται, τόσο στην ίδια,κατα τη διάρκεια της συγγραφικης δουλειας-της, όσο και σε άλλους, όπως γενικα ομολογείται απο παλαιότερους και νεότερους συγγραφεις. Συγκεκριμένα, όπως διαπιστώνω, τη συνείδηση της Ε. Δήμου τη βασανίζει η τύχη και η κατάληξη όλου εκείνου του υλικου που παραμένει αχρησιμοποίητο στο εργαστήρι του συγγραφέα όπου, στο τέλος, αν δεν αποθηκευτει κάπου, αναγκάζεται, σαν «αδίστακτος εγκληματίας»,  να το καταστρέψει και να το πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων. Ακριβως, όπως διατυπώνει, με διασκεδαστικη διάθεση,αυτο το πρόβλημα, στο ακόλουθο κείμενό-της: