Δάφνη Νικήτα: «Η ποίηση είναι η ενορατική ματιά του εαυτού και του κόσμου» [Συνέντευξη στη Γεωργία Χάρδα]
29Μαΐ
«Τα στιλέτα είναι όλα αυτά που μας πονούν, τα οποία αν κατορθώσουμε να τα αποδεχθούμε με θάρρος και τόλμη, θα μας βοηθήσουν να ενεργοποιήσουμε μέσα μας αξίες και ιδανικά που μπορεί να είχαν «κοιμηθεί» , όπως για παράδειγμα την εντιμότητα, την ενσυναίσθηση- που τόσο σπανίζει στις μέρες μας-, τη σοφία και την πειθαρχία σε ό,τι μας βοηθά να παραμείνουμε αποφασιστικά και αμετάκλητα άνθρωποι. Τα αμέτρητα μυτερά στιλέτα λοιπόν, τα χρειαζόμαστε όλα, γιατί ίσως μόνο αυτά έχουν την ικανότητα να μας ωθούν να υπερβούμε τα όρια μας και να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους»
Η Δάφνη Νικήτα μιλάει στο ΠΟΙΕΙΝ για τη νέα της ποιητική συλλογή με τίτλο «Στιλέτα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Στη συνέντευξη της αναφέρεται στις λέξεις που χάνουν τη δύναμη και το νόημά τους, στη σιωπή που γίνεται καταφύγιο αλλά και στα θαύματα που συμβαίνουν γύρω μας αρκεί να είμαστε έτοιμοι να τα δούμε.
`
`
-Αγαπητή κυρία Νικήτα μιλήστε μας για τη νέα ποιητική συλλογή σας με τίτλο «Στιλέτα»
Θα απαντήσω την ερώτηση σας με αυτό που γράφω στο οπισθόφυλλο του βιβλίου που πιστεύω πως
συνοψίζει τη νέα αυτή έκδοση: «Ζωή να κοιταζόμαστε διαρκώς στα μάτια, μόνοι μέσα σε μια
θαυμάσια έρημο. Η παράγκα στο δάσος είναι ευλογία, όπως τα αδέσποτα σκυλιά που σώθηκαν. Η
αναμονή είναι βαρετή, μόνη επιθυμία η επιστροφή στην εξοχή που καίγεται. Τυλίγουν τα παιδιά τους
με χρωματιστά τραπεζομάντιλα και βγαίνουν στον δρόμο τρέχοντας· η ομορφότερη χώρα –λένε– είναι
αυτή όπου ζεις. Δεν ακούγονται καμπάνες, «έχουμε πόλεμο» φωνάζουν. Οι πρόσφυγες κοπάδια· ο
στρατός ανήκει –λένε– στον λαό· δεν υπάρχει φαγητό πουθενά. Παγωνιά, πέφτω πάνω στο χιόνι,
σπάω, γίνομαι άπειρα μαύρα μικρά πουλιά. Το παιχνίδι μόλις άρχισε, δεν υπόσχομαι τίποτα. Η
αβεβαιότητα γίνεται ελπίδα. Αμέτρητα μυτερά στιλέτα καρφωμένα στο στήθος, μείνε κοντά μου κι ας
τρέχω σαν άλογο, μείνε κοντά μου κι ας είμαι το άλογο χωρίς κεφάλι. Το θαύμα συμβαίνει τη στιγμή
που η απελπισία θριαμβεύει. Τη δύναμη ζητώ να νιώσω σαν φτερό που χορεύει με τον άνεμο. Κλειστά
φωτεινά δωμάτια στη μέση μιας θάλασσας που αδειάζει, καθώς ο μίζερος κόσμος ενώνεται ξανά.»
Διαβάστε περισσότερα
Αφήστε ένα σχόλιο
