Μία ποιητικη  ψυχογραφία των  απελπισμένων σύγχρονων ανθρώπων

Αν υπήρχε η δυνατότητα να διαβάσει την καινούργια ποιητικη συλλογη του Ανδρέα Φουσκαρίνη που τιτλοφορείται «Πυροβάτες και τεχνουργοι» ο Άρθουρ Σοπενχάουρ, ένας απο τους βασικότερους εκφραστες του πεσσιμισμου, σίγουρα ο γερμανος φιλόσοφος θα έτριβε τα χέρια-του από χαρα και ικανοποίηση. Αν ζούσε πιθανον και να τον έχριζε επίσημο  συνομιλητη-του. Γιατι μας έδωσε μία συλλογη όμορφη και εντυπωσιακη στην εμφάνισή-της αλλα πεσσιμιστικη πέρα για πέρα στο περιεχόμενό-της.

Θέλω να επισημάνω πως αυτη η συλλογη μεταφέρει μέσα στις σελίδες-της πολλη απαισιοδοξία, παρα το γεγονος πως το δεύτερο κιόλας στη σειρα ποίημα, που υπάρχει σε μία απο τις πρώτες σελίδες τηςσυλλογης, τιτλοφορείται, ίσως απο τραγικη ειρωνεία, «Αισιοδοξία», σ. 10.

Με άλλα λόγια, ο ποιητης Α. Φουσκαρίνης σε αυτη τη συλλογη-του βλέπει ή, ας μην είμαι απόλυτος, τείνει να βλέπει όλα τα πράγματα με μία αρνητικη ματια και διάθεση, γεγονος που σε αναγκάζει να διερωτάσαι τι είναι εκείνο το συνταρακτικο στοιχείο που οδήγησε αυτο τον χαρισματικο ποιητη (απο τους καλύτερους της ελληνικης περιφέρειας) σε αυτο το σκοτεινο σημείο, σε αυτόν τον ψυχικο καταπέλτη.

Προσωπικα, δεν αμφιβάλλω πως το βαρυ φορτίο των γηρατειων που νιώθει ολοένα και συνεχως να τον λυγίζει αλλα και η αδυσώπητη μοναξια που γυροφέρνει τα άτομα αυτης της ηλικίας, μαζι βέβαια και το κατασπαραγμένο και αιματωμένο σώμα της κοινωνίας που αντικρίζει μπροστα-του καθημερινα, έχουν το μερίδιο-τους και συμβάλλουν σημαντικα πιστεύω σε αυτη την αρνητικη ψυχικη κατάσταση που έχει περιέλθει ο ποιητης.