Τι να σου πω για τη μεταθανάτια ζωή
που να μην το γνωρίζεις ήδη;

Τα μάτια του γιού σου, που μας έχουν αναστατώσει
με τον Σλαβο-Ασιατικό
Επίκανθο του βλεφάρου σου, που, όμως, θα έμοιαζαν
στα δύο αψεγάδιαστά σου μάτια,
έγιναν, τελικά, δύο υγρά πετράδια
που είναι η πιο σκληρή ουσία του πιο αγνού πόνου,
καθώς τον τάιζα στο ψηλό, άσπρο καρεκλάκι του.
Τα μεγάλα χέρια του πένθους όλο έστυβαν και έστυβαν
το υγρό, υφασμάτινο προσωπάκι του. Έστυβαν τα δάκρυά του.
Όμως το στόμα του σε πρόδωσε, γιατί δέχτηκε
το κουτάλι του ασώματου χεριού μου
όταν έφτασε απ’ τη ζωή που επιβίωσε απ’ τον θάνατό σου.

Μέρα με τη μέρα η αδερφή του γινόταν πιο χλωμή
με μια πληγή που δεν έβλεπε,
δεν άγγιζε και ούτε αισθανόταν, καθώς έντυνα την πληγή αυτή
καθημερινά με το μπλε της ζακετάκι Μπρετόν.

Το βράδυ ξαπλώνω ξύπνιος με το σώμα μου
Σαν τον Κρεμασμένο
Τ ονεύρο του λαιμού μου έχει ξεριζωθεί και ο τένοντάς μου,
που στερέωνε τη βάση του κρανίου μου
μέχρι τον αριστερό μου ώμο,
έχει διαλυθεί από τη βάση του ώμου μου και μετατράπηκε σε κόμπους.
Πίστευα πως θα μπορούσα να κατανοήσω τον πόνο αυτό
εάν φανταζόμουν τον εαυτό μου να κρέμεται
από ένα αγκίστρι κάτω από τους μυς του λαιμού μου.