Χαιρετισμούς στον Μπέκετ

Τα διαμάντια είναι μέσα μου
Κινούνται και
Μεγαλώνουν
Τα εμποδίζω να λάμψουν
Δεν θέλω να διασκορπιστούν
Δεν θέλω να σπάσουν
Δεν θέλω να λιώσουν
Σε έναν κόσμο που είναι σκοτεινός.

Ξέρω πως τίποτα δεν είναι απόλυτα δικό μου
Όμως ο έξω κόσμος δεν αξίζει καμιά λάμψη!
Όπως κάποτε στο παρελθόν
Τα πάντα
Για τον άνθρωπο
Για τον κόσμο
Έλαμπαν
Από εκείνες τις εποχές
Έχω τη δική μου λάμψη.

Όλος ο πλούτος μου είναι η ύπαρξή μου
Η ύπαρξή μου λάμπει
Σε έναν κόσμο
Που δεν αξίζει να λάμπει τίποτα γι’ αυτόν.
Δεν αγαπώ τον πόνο
Αλλά όταν έρχεται ο πόνος, τον σέβομαι

Είμαι κενός
και περπατώ μέσα στο κενό
απτή απόδειξη της ύπαρξης ανθρώπων
αδύναμων και ηττημένων
που η ζωή τους παραλύει όλο και περισσότερο.

Η μοναξιά, το πολύτιμο έργο μου
με τη μοναξιά μου ήμουν κάτι
κάτι μέσα στο κενό
τώρα που η μοναξιά μου έχει φύγει
έγινα κενό μέσα στο κενό.

Παραληρώ
οι άνθρωποι είναι καλοί και
πληρώνουν καλά
εγώ δεν έχω δώσει αξία σε τίποτα
καλό ή κακό
είναι ένα μεταβαλλόμενο δίδυμο
το καθένα ακυρώνει το άλλο.

Κάποτε το φεγγάρι ήταν όμορφο
σε αυτή την εποχή δεν με νοιάζει για την ομορφιά
είναι σκουπίδια
η ομορφιά κάτω από τα πόδια του χρήματος
(έχουμε ομορφιά προς πώληση.)

Τα χρήματα ικετεύουν
κάτω από τα πόδια μου
να τα λυτρώσω από την αδιαφορία μου
έχω μια ψυχή στην αδιαφορία μου
μια ψυχή στο ότι
δεν αποδίδω αξία σε κάποιους
που η εποχή τους ευνοεί
η δύναμη βρίσκεται στο να οργώνεις με τις αντιξοότητες.

Έχω μεγάλο σεβασμό για τους απλούς ανθρώπους
αυτούς που ζουν με αγνή καρδιά και
πεθαίνουν με ειλικρίνεια.