Ο μήνας Σεπτέμβριος θα μας φέρνει πάντοτε στην μνήμη το βιολογικό τέλος του Μίκη Θεοδωράκη, γιατί άλλο τέλος δεν μπορεί να υπάρχει για τον μεγαλύτερο μουσικοσυνθέτη που ανέδειξε ποτέ η Ελλάδα. Εξ άλλου το είχε πει καλύτερα ο Χαρίλαος Φλωράκης κάποτε στο εξοχικό του Μἰκη στο Βραχάτι: Μετά από 200, 300 χρόνια θα ρωτάνε ποιός ήταν πρὀεδρος της δημοκρατίας στην Ελλάδα το 2000; (τὀτε ἠταν ο Κωστής Στεφανὀπουλος). Ποιος θα το ξέρει; Όμως το μουσικό έργο του Μίκη Θεοδωράκη θα ζει στους αιώνες!

Όσο τουλάχιστον, προσθέτω εγώ, θα υπάρχει αυτό που οι Γάλλοι αποδίδουν με τον όρο grecité, δηλαδή η τόσο γλυκόλαλη ρωμιοσύνη! Όσο υπάρχει ποίηση στην γκρίζα πραγματικότητα, όσο υπάρχει αντίσταση στην πολιτική οικονομική και πολιτισμική βαρβαρότητα, όσο υπάρχει η προσωπική και συλλογική μνήμη μιας ρόδινης αυγής που έμεινε ένα τελουρικό όνειρο, όσο υπάρχει η γλυκιά προσμονή μιας εξέγερσης τις μικρές νυχτερινές ώρες….

Σαν μια μικρή συμβολή στη μνήμη του παραθέτω συνοπτικά την μετάφραση δυο άρθρων του πολιτιστικού ρεπορτάζ από το αρχείο της γαλλικής εφημερίδας Μοντ, με ημερομηνίες 19 και 21 Φεβρουαρίου του 1959 που αναφέρονται στον ουσιαστικά άγνωστο τότε στο γαλλικό κοινό ταλαντούχο έλληνα μουσικό.