Αναφορά

Ο εξεταστικός γιατρός, οι προσεχτικές λέξεις,
γραμματική βγαλμένη από γυμνάσιο,
απέναντι στα συγγράμματα του πανεπιστημίου,
ο μισός θάνατος ρετσινιά στη φτηνή μας φίρμα από δω,
η κουτσουρεμένη ελπίδα φασκιωμένη με μύρο από την άλλη,
ένα σφάλμα,ένα τραύμα
και η απόφαση τιμωρία,
ένα κρεβάτι για τον καθένα.
Εκεί το μνημείο με το ζωντανό άγαλμα,
λευκό και λεκιασμένο από αίμα,
σμιλεύεται από τα δευτερόλεπτα των αιώνων,
τσεκάροντας τις ημερομηνίες.
Σαλεύει προβάροντας ακινησίες.
Ευχαριστιέται που προσφέρει αληθινή θλίψη στους εναπομείναντες,
δικαιοσύνη μιας τσακισμένης ύπαρξης .
Περιμένει στωικά,
μ’ ένα ακάνθινο όνειρο,
για την πανάρχαια τιμωρία της ένδειας,
με την αναίδεια να θέλει να διαρκεί για πάντα.
Ο θάνατος είναι ένα ήσυχο πρόσωπο απόψε,
σαν να είναι ο μόνος φιλαράκος στο δωμάτιο,
έχει αφήσει το δρεπάνι έξω από το θάλαμο
και ξεφυλλίζει ποιήματα μασώντας την ανάσα του.
Διάλειμμα για απόγνωση στο παράθυρο,
ασχολία με ένα ξέφτι κουρτίνας για να ξεχαστούμε.
Το τσάι καταφτάνει λες και θα το πιει ο ασθενής.
Εκείνη φεύγει και η ζωή την κοροϊδεύει.
Θες κι άλλη ζάχαρη μέσα;