Η “Ευδαίμων Αραβία” της Φουντέα-Σκλαβούνου

ως ένα πείραμα γλώσσας και συνείδησης

Η νέα συλλογή της Τζένης Φουντέα-Σκλαβούνου, Ευδαίμων Αραβία (Μανδραγόρας, 2024), αποτελεί μια ποιητική αναζήτηση στα βάθη της ανθρώπινης συνείδησης και της σύγχρονης εμπειρίας. Μέσα από έναν πειραματικό και ανατρεπτικό λόγο, η ποιήτρια μάς προσκαλεί σε ένα ταξίδι αυτοανακάλυψης, όπου η γλώσσα διαλύεται και ανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Με ποιήματα που θυμίζουν θραύσματα ενός εσωτερικού μονόλογου, εξερευνά τα μυστήρια του ασυνείδητου και τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Η Φουντέα-Σκλαβούνου απομακρύνεται από τα στενά όρια της συμβατικής ποιητικής έκφρασης, επιλέγοντας έναν δρόμο που χαρακτηρίζεται από την υπερρεαλιστική φαντασία και την αποδόμηση των γλωσσικών δομών. Καταθέτει μία αισθητική πρόταση που εγκαταλείπει τον αντι-αισθητικό χυλό της μεταμοντέρνας ποιητικής. Η Φουντέα-Σκλαβούνου αξιοποιεί την υπερρεαλιστική παράδοση, καταθέτοντας οικουμενικούς προβληματισμούς και αγωνίες για τον άνθρωπο ως τμήμα της κοινότητας. Μέσα από τον θρυμματισμό της εικόνας αναδεικνύει το υπαρξιακό τραύμα (βλ. «Η μετάνοια», «Χαμένη Εδέμ», «Σκηνές από έναν γάμο», «Δυοίν θάτερον», «Η μαρκίζα», «Αυτό», «Ρίζες», «Μουσική Δωματίου», «La minore»).

Αξιοποιώντας επιλεκτικά ποιητικές συμβάσεις και ανατρέποντας άλλες, η ποιήτρια συνδέει την κοινωνική πραγματικότητα με την ατομική οπτική. Αρνείται να περιγράψει τον αντικειμενικό κόσμο και τον αναπλάθει μέσα από την υποκειμενική εμπειρία. Κρίνει ανώφελο να οδηγηθεί σε μια ρεαλιστική απεικόνιση. Για αυτό επαναδιατυπώνει μέσα από το ατομικό πρίσμα τη σχέση ανθρώπου και κοινωνικού περιβάλλοντος και πολιτισμού. Παρουσιάζει τον περιβάλλοντα χώρο, όπως τον εισπράττει ο διαθλαστικός φακός των συναισθημάτων και μιας γλώσσας αφαιρετικής.