Ένα στοιχείο που καθιστά έναν στίχο ποιητικό και τον δημιουργό του ποιητή αποτελεί ο αντιστικτικός στίχος. Το χαώδες πέρασμα από την απλή περιγραφή στη σύλληψη του ποιητικού γεγονότος. Η αντίστιξη, όρος δανεισμένος από τη μουσική-κοντραπούντο-,είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται αρμονικά πολλές μελωδίες, στην περίπτωση του ποιητικού λόγου πολλές διαφορετικές, ενδεχομένως αντιθετικές οπτικές. Ο Δημήτρης Μιχελουδάκης φαίνεται να προσπερνάει-όχι αναίμακτα αλλά συνειδητά-τα περάσματα αυτά, στην αγωνία προσέγγισης της ύπαρξης και της υπαρξιακής ποίησης, προσφέροντας στον αναγνώστη αβίαστα ποιητικές συνηχήσεις.

Δεν έχω ρέστα απ’ τ’ άδικο

Κι ας δεσπόζει μέσα μου μονάχα η συντριβή

σπέρνω αλαζονικά φωνήεντα στη χώρα του τίποτε

όπως μια θύελλα

χωρίς προσανατολισμό

σπρώχνει

τη γεωγραφία με τα πόδια της

να κάνει χώρο σ’ αυτόν τον κόσμο

που είναι φτιαγμένος

με μια γερή δόση υστερίας

κι ένα ουρλιαχτό της φύσης

απ’ αυτά που μόνο όσοι κουβαλάνε

φωτιά στην κωλότσεπη τ’ ακούνε

Εδώ μανιάζει το ποιητικό γεγονός…σ’ αυτή την πλατιά και πολύ ιδιαίτερη παρομοίωση. Και λέω μανιάζει, γιατί οι στίχοι πάλλονται σε αρρυθμία ανεξέλεγκτης ιερής μανίας, καθιστώντας τους στίχους ηχηρά κινούμενους, από τα θυελλώδη λακτίσματα μέχρι την μαζική υστερία και το αρχέγονο ουρλιαχτό. Η συντριβή δίνει αμέσως στην επόμενη λέξη τη θέση της στη σπορά, στην αλαζονική δημιουργία του ποιητικού αλαλαγμού ενάντια στον οποιοδήποτε περιορισμό. Η συντριβή δεν αντιμετωπίζεται παθητικά αλλά μετατρέπεται σε θύελλα με πόδια, που θέλει διακαώς να αναιρεί ουτοπικά τα κελιά μας,να ισοπεδώνει τους ασφυκτικούς και γι’αυτό άχρηστους φραγμούς και να διεκδικεί καθαρό αέρα και χώρο για φωτιά και δημιουργία. Προσωπικά,δεν θεωρώ σύμπτωση ότι η προηγούμενη συλλογή του,“Οριοβάτης”,είναι αφιερωμένη στη φωτιά, κοινό τόπο στην ποίηση του Δ.Μιχελουδάκη,είτε ως καταστροφή είτε ως αιτία αναγέννησης.Κι αυτός ο κόσμος δε χρειάζεται απλή αλλαγή, χρειάζεται γκρέμισμα κι ανασύσταση ατομική και συλλογική. Όσο το διάβαζα, ξαναβρήκα την επιταγή του Γκρεμιστή ,του Χαλαστή και του Χτίστη του Κωστή Παλαμά στη σύγχρονη ματιά ενός δημιουργού της γενιάς μου, αφομοιωμένη τόσο δημιουργικά, με ανύπαρκτη μίμηση-ούτε περιεχομενική, ούτε μορφική-να δημιουργεί μια συγκλονιστική κρυφή συνομιλία και να καλεί σε ανατροπή.