Αγαπώ πολύ τα αγριολούλουδα γιατί θαυμάζω την ατημελησία της φύσης. Έχει κάτι το δημοκρατικό: όλα συμμετέχουν στο περιβάλλον τους κι όλα επηρεάζονται από αυτό με τρόπο θαυμαστό και μαγικό. Κάποια λουλούδια είναι ταλαιπωρημένα από τον άνεμο και την αλμύρα, απ’ το χιόνι ή τον καύσωνα. Δεν υπάρχει καμία προσποίηση σε αυτήν την κατάσταση, σε αυτές τις λυγισμένες μορφές, που έχουν χάσει κάποια φύλλα και πέταλα, δίχως να ελαττωθεί η λάμψη των χρωμάτων τους. Η παρακμή ή η ακμή στη φύση είναι νόημα, ακριβώς επειδή είναι φυσική. Κι όλα υπάρχουν ταυτόχρονα μόνα τους: κάθε όμορφο χρώμα, κάθε μεθυστικό άρωμα, κρύβει μια βίαιη αγωνία, τον αγώνα για επιβίωση, ατομικό και συλλογικό συγχρόνως. Μια ελευθερία χρωμάτων, αρωμάτων, σχημάτων, θαύματος. Άγρια χαρά και άγρια οδύνη, ηδονή ακέραιη και ολόκληρος πόνος. Αυτή είναι η αγνότητα, την οποία εκτιμάει μονάχα το παιδικό βλέμμα. «Ο ποιητής είναι παιδί». Ο γνήσιος ποιητής, ο ζωντανός, ο ακέραιος, που μπορεί να τραγουδήσει με την ίδια ευκολία τον ουρανό και την κόλαση. Ο ποιητής που αντιλαμβάνεται και νιώθει πως ο άνθρωπος, ο συνάνθρωπος, πάντα θα στέκεται πάνω από την τέχνη, επειδή είναι η καταγωγή και το τέλος της.

Η Ρωξάνη Νικολάου είναι αυτή η ποιήτρια. Έτσι τη γνωρίζεις τόσο στον προφορικό, όσο και στον γραπτό της λόγο. Μπορώ να ισχυριστώ μάλιστα ότι ο ένας διασταυρώνεται διαρκώς με τον άλλο, λειτουργώντας σαν το υφάδι και το στημόνι που υφαίνουν μαζί ολόκληρο το υφαντό τής Ρωξάνης. Η προσήνειά της, η φυσικότητα, η συναισθηματική ευγένεια, το θάρρος, η αγωνία, ο πόνος, η χαρά βγαίνουν στο χαρτί ως έκτυπες μορφές της συγγραφέως. Το σημειώνωγιατί δεν είναι λίγες οι φορές που έχω νιώσει ότι ο αναγνώστης μοιάζει να ξεχνάει τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από το έργο, λησμονώντας ότι το μεγαλείο, όταν υπάρχει, πηγάζει πάντοτε από ένα άτομο κι όχι από έναν λογοτεχνικό κι απόμακρο, ψυχρό, νεκρό ουρανό.

Δε θ’ αντιμετωπίσω μια ολόκληρη ποιητική συλλογή της Νικολάου, γιατί κάτι τέτοιο θα με περιόριζε σε μια ανώφελη παρουσίαση του έργου της, δε θα μου επέτρεπε την ανάλυση και στη συνέχεια την απόδειξη θέσεων που νομίζω ότι μπορούν να εφαρμοστούν στο σύνολο της ποίησής της. Με άλλα λόγια, η τακτική που θα υιοθετήσω εδώ είναι η επαγωγή. Ήδη έχουν γραφτεί ποιοτικά κείμενα για τη Ρ. Ν. και θα προσπαθήσω όπως μπορώ να συμμετάσχω στον διάλογο. Ξεκινώ από ένα ποίημα που θα μας τη συστήσει, καθώς είναι ποίημα ποιητικής: