VIII

τα δόντια της μέρας είναι γιασεμιά

δεν δαγκώνουν-περιμένουν

δεν κροταλίζουν-υπαινίσσονται θαύματα που επείγουν

 

το Ανείπωτο

το Ανείδωτο

το Αειθαλές

το Άγριο

παράπονο

σαν ποταμός φουσκώνει

 

ύστερα

μια κλεψύδρα που αδειάζει πάνω του

πάει

μαζί με μένα να το θάψει

 

και

πρέπει για μια φορά ακόμη να γίνω

ο εφευρέτης ενός αθώου ουρανού

που ‘χει στις φλέβες του

όλη τη δύναμη του αίματός μου

 

κρυώνω στην πιο ζεστή σου μέρα

γράφω μια φωτιά στα χείλη μου απάνω

με τις μαργωμένες θύμησες

των άτολμων χειλιών μου

 

αίτιο και αιτιατό

με ανακηρύσσουν ένοχο ερήμην

 

περιμένω την καταδίκη μου

και στο σβήσιμο της ανάσας μου

το Άφθαρτο

μαθαίνει στις στιγμές μου να ανασαίνουν

 

ψύχος ηδύ στο σημείο τήξης σου

 

σταλακτίτης δύσκολων συμφώνων

ο αποχωρισμός

 

και υπόσχεση

το παράγγελμα από μακριά κραυγάζει

ν’ αρχίσει επιτέλους το ταξίδι

σ’ αυτό το δέλτα που μου ‘λειπε εκ γενετής

για να σε πω καινούργια ισλανΔία

σ’ αυτό το σίγμα

για να σε πω παλιά μου ιΣπανία

σε ό,τι έχω μα μου λείπει

σε έναν άτλαντα

ολοκάθαρο καθρέφτη

μήπως διαβάσω το όνομά σου

σαν όνομά μου

 

αρχή επιτέλους

 

κι έτσι να αναβλύσει

το εσώτατο ύδωρ

καθαρό κοχλάζον

 

κλαίγοντας

 

καίγοντας

τα βρώμικα σκοτάδια όλα

των ανθρώπων

Διαβάστε περισσότερα