-1-

(ΑΦΗΓΗΤΗΣ)  Ένα βράδυ του Γενάρη, στου Ολύμπου την κορφή,

οι Θεοί τ’ αποφασίσαν, να γενεί επιστροφή!

Πρώτος μίλησε  ο Δίας, ο πατέρας των Θεών.

Τον Ερμή καλεί να τρέξει, στο συμβούλιο των θνητών,

για την Κόρη που εκλάπη, απ’ την Άγια τούτη Γη,

που αιώνες υποφέρει, κι πληγή αιμορραγεί!

Κι ύστερα θενά*πετάξει, στου Λονδίνου την καρδιά,

το χαρμόσυνο το νέο, ν’ αναγγείλει μια βραδιά!

Μα κι Κόρη λαχταράει, μέρα νύχτα καρτερά,

να’ρθει η ώρα που προσμένει, για ν’ ανοίξει τα φτερά.

Στη Πατρίδα να γυρίσει, απ’ τη μαύρη ξενιτιά,

κι όλα όσα τη βαραίνουν, να τα ρίξει στη φωτιά!

Έτσι, κύλισαν τα χρόνια, μέσα στην αναμονή.

Και η Κόρη μαραζώνει, και στερεύει υπομονή.

Μα του γυρισμού η φλόγα, την κρατάει ζωντανή,

και του νόστου η άγια ώρα δε θα’ργήσει να φανεί!

(ΕΡΜΗΣ) <<Καρυάτιδα Αθηναία, φως αστείρευτο, λαμπρό!

Κάθε βράδυ σε προσμένω, να γυρίσεις καρτερώ.

Στο ναό του Ερεχθείου, είν’ η θέση σου αδειανή.

Μα σα θα ’ρθεις πάλι πίσω, θα’ναι μέρα γιορτινή!>>