Το κείμενο γράφτηκε για το πρόγραμμα της παράστασης του έργου «Μητέρα» του Ουαζντί Μουαουάντ, στη Νέα Σκηνή Νίκος Χαραλάμπους τουΘεατρικού Οργανισμού Κύπρου, σε μετάφραση Δέσποινας Πυρκεττή και σκηνοθεσία της Μαρίας Μανναρίδου-Καρσερά (Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2024).Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Πάρις Ερωτοκρίτου, Μέλανη Στέλιου, Μαρία Τσιάκκα, Χριστίνα Χριστόφια. Συμμετέχει ο Ορέστης Χριστοδουλίδης.

Το 1978, ενώ στον Λίβανο μαίνεται εμφύλιος πόλεμος, μια τρίτεκνη μάνα καταφεύγει στο Παρίσι, όπου τα παιδιά φοιτούν στο σχολείο και εκείνη μαγειρεύει διαρκώς φαγητά του τόπου της, προσδοκώντας ότι γρήγορα θα ανταμώσει ξανά με τον άντρα της που έμεινε πίσωστη Βηρυτό.

Στα επόμενα πέντε χρόνια, τα παιδιά μεγαλώνουνσε μια διακεκαυμένη ζώνη ανάμεσα στη νοσταλγία για όσα τους στέρησε ο πόλεμος και στην ανάγκη να αφομοιωθούν γλωσσικά και κοινωνικά στη χώρα υποδοχής. Είναι νέοι και μετακινούνται διαρκώς, κυριολεκτικά και μεταφορικά: στις φωτεινές λεωφόρους του Παρισιού και στις παρακάμψεις της λαχτάρας τους για ελευθερία. Κι ενώ τα παιδιά διαγράφουν μια συναρπαστική πορεία, μεταποιώνταςτη συντριβή σε αντίστασηκαι πρόοδο – κι αςκουβαλούνπάντα το κενό της απώλειας – η μητέρα εγκλωβίζεται σε μια ευθεία γραμμή από τον Λίβανο μέχρι τη «γη των απέναντι». Στη φύση όμως κυριαρχούν οι καμπύλες γραμμές– η ίδια η ζωή ευδοκιμεί μέσα στην κοιλότητα της μήτρας, στο σχήμα των σταγόνων του νερού, στους κραδασμούς των ηχητικών κυμάτων που μεταφέρουν λόγια αγάπης και διαιωνίζουν το ανθρώπινο είδος επί γενεές γενεών.

Η ευθεία πάνω στην οποία βαδίζει, γονατίζει, σέρνεται η Ζακλίν Μουαουάντ, το γένος Γκαρζουζί,αποδεικνύεται αφύσικη, εκτρωματική, και εξίσου αφύσικη θα καταντήσει και εκείνη: μια μάνα διαρκώς φοβισμένη, αφηνιασμένη, τσακισμένη από έναναδηφάγο πόλεμο που την γκρεμίζει στα εξ ων συνετέθη. Μέσα από τα συντρίμμια της εκσφενδονίζονται ύβρεις και κατάρες για τους πρωτεργάτες της συμφοράς, κι όταν τα επίχειρα των σφαγών κατακλύζουν τα αυτιά της μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες, οι λέξεις που εκστομίζει δεν παραπέμπουν σε ανθρώπινη φωνή αλλά σε υλακές από τα βάθη των αιώνων. Αντιμέτωπη με το μακελειό, η μητέρα μεταμορφώνεται σε σκύλα, όμοια με την Εκάβη, την αρχετυπική σπαραγμένη μάνα δολοφονημένων γιων και θυγατέρων.