«Η ποίηση μπορεί να προσφέρει ένα είδος καθαρτικού έργου, σαν να ξεκαθαρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του ανθρώπου, δίνοντάς του έναν τρόπο να κατανοήσει την πραγματικότητα ή να αποδεχτεί τα αδιέξοδά του, προσφέροντάς του μια ευκαιρία για διαύγεια και εσωτερική συμφιλίωση»

Ο Δημήτρης Κρανιώτης μιλάει στο «Ποιητικό Καφενείο» του Ποιείν για τη νέα του συλλογή με τίτλο «Ρυτίδες στον καφέ» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. Αποκαλύπτει τη δύναμη της ποίησης να φέρει διαύγεια στον άνθρωπο, προσφέροντας του έναν τρόπο να κατανοήσει και να αποδεχτεί την πραγματικότητα του. Η ποίηση του Κρανιώτη εξετάζει τη σύγκρουση του «παλιού» και του «νέου», αναδεικνύοντας τη δύναμη του χρόνου και την αέναη αλληλεπίδραση ανάμεσα στις μνήμες και τα νέα βιώματα. Αναδεικνύοντας την ένταση της ανθρώπινης ψυχής, ο Κρανιώτης εξετάζει το διακύβευμα της σύγκρουσης ανάμεσα στην ατομική ελευθερία και την κοινωνική ευθύνη, αποτυπώνοντας τις αντιφάσεις και τις ανατροπές του σύγχρονου κόσμου.

-Είναι οι ρυτίδες που αναφέρονται στον τίτλο της ποιητικής σας συλλογής ένα σύμβολο της αναπόφευκτης αλλαγής ή του παρελθόντος που μας ακολουθεί;

Οι ρυτίδες που αναφέρονται στον τίτλο της ποιητικής συλλογής είναι σαφές πως φέρουν έναν συμβολισμό που αγγίζει τόσο την αίσθηση της αναπόφευκτης αλλαγής όσο και την παρουσία του παρελθόντος, που μας “καταγράφει” με τρόπους που δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε, που μας ακολουθεί και μας διαμορφώνει.

Από τη μια πλευρά, οι ρυτίδες αναπαριστούν την αλλαγή και το πέρασμα του χρόνου, το οποίο είναι αδύνατο να αποφευχθεί. Η εικόνα ρυτίδες στον καφέ είναι μεταφορικά το αποτύπωμα του χρόνου στην καθημερινότητά μας. Είναι η αίσθηση της αναπόφευκτης φθοράς και της αλλαγής που δεν μπορούμε να αποφύγουμε.

Από την άλλη πλευρά, οι ρυτίδες μπορούν να ενσωματώσουν τη συναισθηματική διάσταση του παρελθόντος που μας ακολουθεί. Το πέρασμα του χρόνου δεν αφήνει μόνο εξωτερικά σημάδια, αλλά και ψυχικά, με τα ερωτηματικά και τα αδιάκοπα συναισθήματα να μένουν μαζί μας, ακόμα και όταν προσπαθούμε να προχωρήσουμε μπροστά. Όπως και οι ρυτίδες, οι μνήμες και τα συναισθήματα του παρελθόντος συχνά δεν φεύγουν, αλλά παραμένουν.