«Τα όνειρα που δεν εκπλήρωσα είναι μέσα μου τοπία που ενίοτε έχω περπατήσει, έχω χαθεί μέσα τους και αυτή η περιπλάνηση μου έχει χαρίσει συναισθήματα, σκέψεις και εμπειρίες εξίσου αληθινά με αυτά που θα είχα αν τα είχα εκπληρώσει. Η ζωή και ο κόσμος στον οποίο ζούμε έχουν πτυχές σκληρότητας και αδικίας. Τα όνειρα των ανθρώπων είναι για εμένα κομμάτι του προσώπου τους και της ιστορίας της ψυχής τους»

Η Δανάη Σιώζιου μιλάει στο Ποιείν για τη νέα της ποιητική συλλογή με τίτλο «Επιστολές» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αντίποδες. Το έργο της εστιάζει στην ανταλλαγή επιστολών με ασυνήθιστους συνομιλητές, όπως η βροχή, η προφητεία και το τραπέζι της κουζίνας. Μέσα από αυτές τις επιστολές, η ποιήτρια αποτυπώνει την ιστορία ενός ανθρώπου, ενώ ταυτόχρονα μας εισάγει σε έναν κόσμο που συνδέεται με τις εσωτερικές αλήθειες και την ψυχή του ανθρώπου.

Η ποίηση ήταν για εκείνη ένα μέσο έκφρασης και αναγέννησης μέσα από την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα που συνοδεύουν οι δύσκολες καταστάσεις. Η ποίηση της προσέφερε μια διέξοδο, μια «μαία» που της επέτρεψε να επανεξετάσει τη σχέση της με τον εαυτό της, να ξαναβρεί τη φωνή της και να νιώσει πως διατηρεί τον έλεγχο της σε μια κατάσταση όπου δεν έχει κανείς έλεγχο.

-Αγαπητή κυρία Σιώζιου μιλήστε μας για την νέα σας ποιητική συλλογή με τίτλο «Επιστολές»

Οι «Επιστολές» είναι ένα βιβλίο, στο οποίο ένας άνθρωπος απαντά στις επιστολές που λαμβάνει από μία σειρά ασυνήθιστων συνομιλητών όπως η βροχή, η προφητεία και το τραπέζι της κουζίνας. Με ενδιέφεραν οι επιστολές ως κάτι που μου δίνει την δυνατότητα να αφηγηθώ σε ένα πρώτο επίπεδο μια ιστορίας ή κομμάτια μιας ιστορίας, δηλαδή της ζωής ενός ανθρώπου ενώ παράλληλα σκηνοθετώ έναν κόσμο που έχει να κάνει περισσότερο με την ψυχή, δεν πρόκειται για κατασκευές, αλλά για εσωτερικές αλήθειες, μία αφηγηματική της ψυχής, αν θέλετε. Πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και όχι κάτι έξω από αυτή και με ενδιαφέρει ιδιαίτερα πως μέσα από τη λογοτεχνία και την ποίηση έχουμε τη δυνατότητα να «προτείνουμε» ένα λογοτεχνικό όραμα που εμπεριέχει και το όραμα μας για τον κόσμο που ζούμε. Δεν αναφέρομαι σε μεγάλες ιδέες, αλλά σε βαθιές, αληθινές επιθυμίες. Επιπλέον ήθελα οι επιστολές να αναστατώνουν τον αναγνώστη σωματικά — να νιώθει πραγματικά σαν να έχει περάσει από το μυαλό σου ένα πραγματικό δέντρο, ή η ομίχλη. Όχι απλώς μια αναπαράσταση αυτού, αλλά με κάποιο τρόπο το φυσικό πράγμα ίδιο.