Αναμνήσεις για τις, πάντα ζωντανές, απογοητεύσεις

Συχνά πυκνά, μέσα στον καθημερινό λόγο και στην αργκό των συμβάσεων του κοινωνικού συνόλου, μικρές λέξεις όμοιες με ξόρκια και μικρά τοτέμ που ξορκίζουν εξίσου το κακό χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τις θεωρούμενες ως «παραβατικές» συμπεριφορές, όπως και τις αντίστοιχες «παραβατικές» ομάδες ατόμων. Είναι μια διαδικασία που γίνεται, κατά κόρον, από τις αρχαίες κοινωνίες μέχρι και σήμερα, κατά πως λέει και ο Αγκάμπεν στο κλασικό πλέον έργο του Homo Sacer. Έτσι, ακόμη και στις τέχνες και δη στην πεζογραφία και στην ποίηση, ακόμη και όταν επιλέγεται μια πιο «εναλλακτική θεματική», συνήθως αποφεύγεται η έντονη γραπτή εκπροσώπηση αυτού του φαινομένου και δη στον τίτλο του βιβλίου.

Αυτό το φαινόμενο «σπάει», ήδη από τον τίτλο που επιλέγει, η Αθανασία Δρακοπούλου στην πρόσφατη ποιητική συλλογή της με τον χαρακτηριστικό τίτλο, Οι αναμνήσεις ενός κωλόπαιδου (εκδ. Τύρφη, Θεσσαλονίκη 2024). Το «κωλόπαιδο» ως μια αρνητική έννοια, δηλαδή ως το παιδί που προκαλεί ταραχή ή το απροσάρμοστο στους κανόνες της οικογένειας και της κοινωνίας, υιοθετείται εδώ σε ένα πλαίσιο που το μετατρέπει από συνεχές θύτη ή και θύμα σε ένα απλό και ανεξάρτητο ον – μακριά από τους όποιους θετικούς ή αρνητικούς χαρακτηρισμούς. Γίνεται ένα άτομο, πλέον, που ζει εξίσου στην κοινωνία και τη βιώνει πλήρως. Μια νέα νοηματοδότηση της λέξης υπάρχει, λοιπόν, στη συλλογή με ένα πιο ευαίσθητο τόνο, όπως θα δούμε παρακάτω, πιο ολιστικό κοντά στη ζωή και στον κόσμο.

Ήδη από το πρώτο ποίημα της συλλογής με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Απροετοίμαστη» μας δίνεται απλόχερα η αρχική σκέψη της ποιήτριας για τον κόσμο, έναν κόσμο μέσα στον οποίον ο άνθρωπος γίνεται μια ύπαρξη «γνωστή», εν τέλει, μέσα από τις ατέλειες και τα αντίστοιχα προτερήματά του. Ένας κόσμος που ελέω του κυκεώνα της προσφοράς και της ζήτησης, μας κρατάει κολλημένους στη βελόνα των «πενταετών πλάνων» – πάντα υπολειπόμενοι πίσω από την «κόκκινη κηλίδα» της ζωής .