Μια σκληρότητα ταυτόχρονα μια καρτερία

τα μάτια σου εκπέμπουν,

έναν ρομαντισμό που δεν είναι καθόλου σίγουρος

για τον εαυτό του, ένα μακρόπνοο τι;

Η μορφή σου προκαλεί τον ποιητή,

διά το διά λόγου σκιαγράφημά της.

Η θλίψη είναι σοβαρότης; Η σοβαρότης θλίψη;

Εκείνος που αφουγκράστηκε το θρόϊσμα

των μαλλιών σου, εκείνος μόνο μπορεί να απαντήσει.

Τα ειωθότα σε φοβούνται! Ίχνη παλίρροιας σ’ οδηγούν!

Τα ρόδα νοιώθουν άβολα στην αγκαλιά σου,

ενώ οι στιλβωμένες απ’ της ρητίνης το λάδι δάδες

οι αναμμένες, φιλοξενίας αρίστης τυγχάνουν.