Ο Γιάγκος Πλατής ανήκει στις νέες ιδιαίτερες λογοτεχνικές – ποιητικές φωνές. Έκανε την πρώτη του εμφάνιση το 2020 μέσω των εκδόσεων Οσελότος με ένα τόμο μικρών πεζών με τίτλο «Σήμερα είπα να μη γράψω» κι εκεί ήδη φάνηκε πως ο νεαρός δημιουργός κάτι ξεχωριστό είχε να πει και δικαίως κέρδισε την προσοχή μιας μερίδας αναγνωστικού κοινού. Λίγο καιρό πριν, ο Πλατής πραγματοποίησε το επόμενο βήμα του παραδίδοντας την πρώτη του ποιητική συλλογή «Χάνοντας χρόνο», αυτή τη φορά μέσω των εκδόσεων Έναστρον που φιλοξενούν υπό τη στέγη τους νέους αλλά και καταξιωμένους εργάτες του λόγου σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Με σπουδές Κοινωνιολογίας στο Πάντειο και ΜΜΕ στο City University of London, ο Πλατής ασχολείται επαγγελματικά με την αρθρογραφία και με τη μουσική αλλά ασχολείται και με το σαγηνευτικό παιχνίδι των σκέψεων, της αφήγησης και της παρατήρησης σκιών, βλεμμάτων και καταστάσεων που αποκτούν υπόσταση μέσω των λέξεων -και του ρυθμού και της δύναμής τους- και γίνονται ιστορίες που αντικατοπτρίζουν όσα ζούμε, όσα νιώθουμε, φοβόμαστε, αρνούμαστε, παραδεχόμαστε, όσα ομολογούμε ή αποκρύπτουμε από τον εαυτό μας και τους άλλους -αιχμάλωτοι ελεύθεροι στη μικρή ζωή μας, παγιδευμένοι στον ιστό των παθών μας, των συναισθημάτων, των αδιέξοδων πόθων μας, των εσωτερικών μας εκρήξεων που μας ωθούν μακριά απ’ τον ρυθμό του κόσμου.

Στη συλλογή «Χάνοντας χρόνο», που περιέχει 32 ποιητικές ιστορίες για τον άνθρωπο και τα βάθη, τους βυθούς και τους ουρανούς του, ο Γιάγκος Πλατής καταθέτει έντιμα, καθαρά, μεστά και εύστοχα τ’ αληθινά μας, τα χαμένα / καμένα χαρτιά μας, τις εναλλαγές και τις συναλλαγές μας, τις κραυγές και τους ψιθύρους μας, την άνευρη ενηλικίωσή μας, τα παραμύθια εκείνα που χτίζουμε και μέσα τους ζούμε κι εκείνα που πουλάμε σε τιμή ευκαιρίας, τη μνήμη που μας μεθά και μας χτυπά σαν ηλεκτρικό ρεύμα, τα μάτια μας που ατενίζουν στωικά την αλλαγή σκυτάλης των εποχών.  Κυρίως γραμμένα σε α’ πρόσωπο ενικού αριθμού -άρα εξομολογητικού ύφους- (με την παράλληλη χρήση του β’ ενικού και του α’ πληθυντικού), τα πεζοποιήματα / ποιήματα του «Χάνοντας χρόνο» πορεύονται στο σήμερα -συχνά με  το βλέμμα στραμμένο στο χθες-, στη ζωή στο κλεινόν άστυ (το εσωτερικό και εξωτερικό, το κυριολεκτικό και μεταφορικό).