Η Κρίση της Ποίησης

«Προοίμιο στην ποίηση του Γιώργου Παναγιώτου [1943-2019]» (γράφει ο Χρήστος Μαυρής)

 

Με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του συγκεντρωτικου τόμου των ποιημάτων του

 

 

Ο Γιώργος Παναγιώτου στη μακρόχρονη ποιητικη πορεία του έχει κατορθώσει να δημιουργήσει και να προσφέρει στο ελληνικο φιλότεχνο κοινο μια άκρως ιδιότυπη και χαρακτηριστικη ποιητικη γραφη, με δικη της φυσιογνωμία και ιδιόκτητο ύφος, που πολυ αμφιβάλλω αν υπάρχει παρόμοιά-της στη σύγχρονη ελληνικη γραμματεία. Είναι, θα έλεγα χωρις δεύτερη σκέψη, ο πιο ολιγογράφος και αναντίρρητα ο πιο λόγιος ποιητης της γενιας του. Εννοω της τρίτης μεταπολεμικης γενιας που έχει κωδικοποιηθει κάτω απο τον γενικο τίτλο «Γενια του 1970» ή «Γενια της Αμφισβήτησης».

Ολιγογράφος ποιητης γιατι στη 46χρονη σχεδον ποιητικη διαδρομη του έχει φιλοδωρήσει το αναγνωστικο κοινο με τέσσερις μόνο ποιητικες συλλογες, με την πρώτη που τιτλοφορείται Κεκραγάριον (σημαίνει ψαλμος, σε πεζη ή έμμετρη μορφη) να έχει κυκλοφορήσει το 1972.

Λόγιος ποιητης γιατι η ποίηση που έχει δημιουργήσει ξεχωρίζει για το πνευματικο βάθος-της, μιας και μεταφέρει μέσα της τέτοιο γνωσιολογικο, νοηματικο, λεκτικο και γενικα γλωσσικο πλούτο που ξεφεύγει κατα πολυ απο τα συνηθισμένα ποιητικα πλαίσια. Αν ο αμύητος αναγνώστης δεν είναι εξίσου καλα αρματωμένος, εννοω πνευματικα οπλισμένος, τον προειδοποιω πως δεν θα μπορέσει ν’ αντιπαραβγει με αξιώσεις απέναντι στην ποίηση του Γ. Παναγιώτου. Εννοω πως δεν θα μπορέσει να διαβάσει, να κατανοήσει και ν’ απολαύσει πλήρως αυτη την ποίηση, αν δεν είναι εφοδιασμένος με τις απαραίτητες γενικες γνώσεις και ειδικα γνώσεις γύρω απο τη σωστη διατύπωση της γλώσσας-μας, αλλα και γνώσεις για τη σύγχρονη Ιστορία, ελληνικη και παγκόσμια. Δηλαδη πρέπει να γνωρίζει επακριβως, παραδείγματος χάρη, τι είναι «η γκρούπα Στάρυχ Ναροντόλτσεβ», το «καταπράσινο λιβάδι του Μπιλοζέρτσεφ», «η γραμμη Όντερ-Νάισε», το «έπος του Fracastorius», ο «σύντροφος Ενκελκχεν» ή, ακόμη, πρέπει να ξέρει ποιος είναι ο «μικροαστος μεσολογγίτης Μπαταριας», ο «κόμης Ανρυ ντε Τουλουζ Λωτρεκ», η «Ζινάιντα Ράικ, σύζυγος Μέγιερχολντ Βσέβολοντ», ο «Νικόλαος Γλυκυς εξ Ιωαννίνων», ο Μπεν Μπελα, ο Ράντοβαν Κάρατζιτς, ο Μπεν Μπαρκα κ.ά.. Μόνο με αυτες τις προϋποθέσεις, πιστεύω, θα εξοικειωθει ο αναγνώστης με την ποίηση του Γ. Παναγιώτου και θα την κάνει κτήμα-του, έστω και συνεταιρικο με άλλους φιλότεχνους. Γιατι, επαναλαμβάνω πως ο ποιητης αυτος έχει χαράξει με τον ποιητικο λόγο-του μία δικη του οδο, δύσβατη νομίζω για τους περισσότερους αναγνώστες.

ΑΓΩΓΟΣ ΓΝΩΣΗΣ: Έτσι όμως, ο αναγνώστης, θα χρειασθει να έχει δίπλα-του και ένα έγκυρο λεξικο αλλα και μία καλη εγκυκλοπαίδεια γενικων γνώσεων για να καταφεύγει σε αυτα όταν και όποτε τα χρειασθει, εφόσον αυτο του επιβάλλει ο ποιητης με το έργο του. Γιατι, για τον Γ. Παναγιώτου, όπως αφήνει ν’ αντιληφθούμε, η ποίηση είναι ένας καλος αγωγος γνώσης. Είναι, με άλλα λόγια, ένας αγωγος παιδείας, υποβάλλοντας-μας ταυτόχρονα πως η ποίηση είναι παντου, σε κάθε στιγμη, σε κάθε πλευρα του καθημερινου ανθρώπινου βίου, αρκει να τη δούμε ή να την ψάξουμε.

Διαβάστε περισσότερα