Γιάννης Χρήστου, «Η Κυρία με τη στρυχνίνη» (1967)
6Ιου
`
Η «Κυρία με τη στρυχνίνη» (1967) βασίζεται στην καταγραφή των ονείρων του συνθέτη και στην ψυχολογία του Καρλ Γιουνγκ, αποτελώντας μια σκηνική ενότητα στην οποία ηθοποιοί και μουσικοί εμπλέκουν το κοινό σε μια συναρπαστική, αλλά συνάμα αινιγματική, συν-δημιουργία. Η «Κυρία με τη στρυχνίνη» παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο αθηναϊκό κοινό λίγες μέρες πριν από το πραξικόπημα του 1967. Η ηχογράφηση που έχει διασωθεί από τη βραδιά εκείνη στο Χίλτον, όπου λάμβανε χώρα ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά γεγονότα της εποχής, η Εβδομάδα Σύγχρονης Μουσικής, είναι ενδεικτική της έκπληξης που προκάλεσε στο κοινό το εξαιρετικά ρηξικέλευθο αυτό έργο. Έκτοτε, το εκπληκτικό αυτό έργο παίχθηκε ελάχιστες φορές.
`
Η δημιουργία του έργου έχει να κάνει με διάφορους εξωμουσικούς παράγοντες που αφορούν στις ενασχολήσεις του συνθέτη με τα πεδία της ψυχολογίας, του αποκρυφισμού κλπ. Όλα αυτά ζυμώνονται καλά με τη διαμεσολάβηση των σκέψεων και των πεποιθήσεων του συνθέτη και οδηγούν στη γέννηση του έργου. Πρόκειται για μια διαδικασία που εξελίσσεται επί σειρά ετών και εκπορεύεται από τρεις διακριτές πηγές έμπνευσης (Sakallierow and Kyriakos 2008).
Η πρώτη πηγή έμπνευσης έχει να κάνει με ένα όνειρο του συνθέτη. Εκεί βλέπει μια ανώνυμη αγγελία η οποία αναφέρεται σε μια κυρία που παρέχει στρυχνίνη και ασυνήθιστες εμπειρίες. Κανονίζει συνάντηση μαζί της μόνο και μόνο για να βρεθεί σε ένα «απρόσωπο» ξενοδοχείο στη μέση ενός πλήθους ανθρώπων.
Η δεύτερη πηγή έμπνευσης αφορά σε ένα απόσπασμα από το βιβλίο Ψυχολογία και Αλχημεία του Γιουνγκ. Στο εν λόγω απόσπασμα, η Beya αγκαλιάζει το γιο της Gabricius με τόση αγάπη μέχρι που τον απορροφά εντελώς στη μήτρα της. Και οι δύο ενώνονται για να διαμορφώσουν ένα νέο πλάσμα. Σύμφωνα με τν Γιουνγκ, αυτή η
παράξενη ένωση είναι μια εξ’ ολοκλήρου συμβολική αιμομιξία του συνειδητού με τη κάθοδό του στο ασυνείδητο (Sakallieros & Kyriakos 2008). Στο έργο ακούγεται και το λατινικό κείμενο από τους ηθοποιούς σε διάφορες φάσεις, είτε ως κείμενο ειπωμένο κάθε φορά σε διαφορετικές ταχύτητες, είτε ως «σκόρπιες » λέξεις.
Η τρίτη πηγή έμπνευσης αφορά στην περίπλοκη και οδυνηρή σχέση του συνθέτη με τη μητέρα του. Ο Λεωτσάκος (2000) περιγράφει τη μητέρα του συνθέτη ως «προβληματικότατη προσωπικότητα» και λέει πως η έκθεσή του στις εκρήξεις βιαιότητάς της οδήγησαν το συνθέτη στη σύλληψη της έννοιας της μεταπράξεως. Ακόμα, αναγνωρίζει τη «μεγάλη μεσογειακή θεά» στο πρόσωπο της κυρίας με τη στρυχνίνη.
Διαβάστε περισσότερα





