«Μπουάτ Βαλίτσα» (γράφει η Μαρία Ολυμπίου)
7Σεπ
Κάθε Σάββατο, μουσικές βραδιές, με ενα πιανο, τρεις φωνές και μια βαλίτσα αγαπημένα τραγούδια! Με τους: Γιώργο Καλογήρου: πιάνο και φωνή / Αργυρώ Χριστοδούλου: φωνή / Παύλο Μπαλλίνη: φωνή
Τ. 99239677/99244043 / ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΒΑΛΙΤΣΑ, Τρικούπη 51 & Άρεως 2, Παλιά Λευκωσία
`
“Και όταν η βαρυχειμωνιά μου πάγωνε τα χέρια, στον ουρανό τα σήκωνα να ζεσταθούν στα αστέρια…
Τέρμα του Ιούνη, μια ανάσα δροσιάς στην υγρασία της Λευκωσίας που στάζει, είναι του τραγουδιού οι εικόνες… Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο, στα μάτια είχα τη χαρά στα χέρια το βιβλίο… Το παιδί φοράει μπλε στολή και κρατάει στα χέρια ένα αναγνωστικό με έναν ήλιο λαμπρό στο εξώφυλλο. Πηγαίνει χοροπηδώντας στο σχολείο, μες στην τρελή, σπάνια χαρά.
Ένα πιάνο φορτωμένο βιβλία, όχι καινούρια, κουλτούρας διακοσμητικά, αλλά βιβλία διαβασμένα, τον χρόνο φορεμένα. Βιβλία και ένα αναμμένο αμπαζούρ άλλων δεκαετιών για την ατμόσφαιρα. Το καπέλο του αμπαζούρ, όπως ακριβώς και το καπέλο μιας ιστορίας. Μια φορά κι έναν καιρό μερικοί άνθρωποι, μετά τις δέκα το βράδυ, βολεύτηκαν σε ξύλινες καρέκλες, γύρω από τραπεζάκια με γωνιές. Ένα πιάνο κοίταζε τον τοίχο, φορτωμένο δυο στοίβες ποιητικές συλλογές. Σουρεαλιστικό ντεκόρ οι Ιπτάμενες βαλίτσες που κοίταζαν τους ανθρώπους, μες στον μικρόκοσμό τους, από ψηλά σιγοψιθυρίζοντας, όταν πετάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά… Και εσύ την πήρες σοβαρά…
Βαλίτσα… του τουρίστα, του πρόσφυγα, του μετανάστη, των αναμνήσεων, της κόκκινης λίμνης, των τραγουδιών, των ιστοριών και των στίχων… Ένας τουρίστας ξέρουμε τι βάζει μες στη βαλίτσα του, αναλόγως προορισμού. Μποτάκια ορειβασίας για τα βουνά, μαγιό και αντιηλιακό για τις παραλίες. Ένας πρόσφυγας όμως τι βάζει; Τα στέφανα του γάμου του; Φωτογραφίες; Χρυσαφικά; Κούκλες; Το μαράζι του;
Βαλίτσα … γεμάτη τα μωρουδίστικα ρούχα σου, για να θυμάσαι τα χρόνια της αθωότητάς σου, της ελαφρότητας του είναι σου. Τότε που τα μάτια σου έλαμπαν αληθινά, χαμογελούσαν βλέποντας ένα χωνάκι παγωτό, πίστευαν στον Άγιο Βασίλειο και τις νεράιδες των δοντιών και των Μαθηματικών.
Βαλίτσα… γεμάτη παραμύθια που δεν διαβάζεις πια, σχολικές φωτογραφίες, παιχνίδια. Αναμνήσεις που έχεις κλείσει μέσα σε ένα ανθρωποποίητο ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο γιατί δεν έχουνε χώρο τώρα μες στην πολύβουη ζωή σου.
Βαλίτσα… κάτω από το κρεβάτι ή πάνω ψηλά στην ντουλάπα, ή ακόμα και καταχωνιασμένη μες στην αποθήκη, στο υπόγειο χωρίς θέα. Τώρα τελευταία βρίσκεις βαλίτσες, σε οποιοδήποτε χρωματισμό και μέγεθος, ελεύθερες στη φύση να χάσκουν τον ουρανό με τα άστρα. Να τσακώνονται με τις βρομιές και τα αγριόχορτα. Να λένε την ιστορία τους στους γάτους και τα σαλιγκάρια του ασημένιου δρόμου… εμένα που βλέπετε, είμαι σπουδαία. Ταξίδεψα σε μέρη που δεν βάζει ο νους σας. Είδα αχθοφόρους, λιμάνια, αεροδρόμια, χώρους αποσκευών. Είμαι πολύ σπουδαία… Κι εμένα που με βλέπετε είμαι σπουδαία. Με είδατε στην τηλεόραση;
Βαλίτσα… σκονισμένη, καθαρή, από αληθινό δέρμα, από φτηνιάρικο ύφασμα, βαλίτσα επώνυμου, ανώνυμου.
Βαλίτσα… δεν θα την πάρουμε μαζί μας όταν πεθάνουμε. Τα φέρετρα δεν έχουν αποθηκευτικούς χώρους. Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες, άρα ανθρωπάκι του παρόντος, την πάτησες… Τι θα γίνουν όλες τούτες οι βαλίτσες που στοιβάζεις μες στη ζωή σου;






